خونه‌ی روشن.

«درونم ویرانه است، خانه ای پر از درخت که سقف اتاق هایش ریخته است.»

امروز کار‌های زیادی دارم، باید حافظه‌ام را سلاخی کنم، روح‌ام را منجمد کنم و سپس بیاموزم که دوباره زندگی کنم. آنا آخماتووا

گر تو خواهی شمس تبریزی شود مهمان تو «خانه» خالی کن زِ خود ای کدخدای بیخودی

در خانه می‌نشینم، نه شادم نه غمگین. برایم اهمیتی ندارد بدانم که واقعاً خودم هستم یا هیچ‌کسی نیستم.

«تمام پنجره‌های قلبم را بسته‌ام. این اندوه از کجا می‌آید؟»

لیلا! در این غربت غریب، چنگ به کدام ریسمان باید زد؟ گرد کدام خورشید باید گشت؟ به صلای کدام نسیم باید رفت؟ عطر تو را از کدام توفان باید خواست؟ «دست خودت بود» دست خودم بود؟ خودم این رویا - این کابوس - را به خواب خواستم؟ خودم خواستم که از این پس خشمم را فریاد کنم؟ خودم خواستم ریسمانی را بکشم تا چادری سیاه بر خانه ام - بر خانه مان - فرو افتد؟ خودم خواستم که جامه ام را به آتش بشویم؟ خودم خواستم؟ خودم آن تیر نشان شده را خواستم: آن آیینه ای را که به آهی خرد می شود؟ خواب. خودم خواستم که تو را، لیلا، لیلا، لیلا، لیلا، به باد بفروشم؟ او داشت می رفت. آفتاب تکه تکه در فضا می پراکند. در صدا می کرد و بوی عفنی به درون می آمد. به دمی گمان کردم بدنش در مه فرو می رود. لبانش را نمی توانستم ببینم. می خواست گریه ام بگیرد، اما غمگین تر از آن بودم. گفتم: -نرو>>> عباس نعلبندیان- وصال در وادی هفتم

آن‌قدر سنگ‌باران شده‌ام؛ که دیگر از سنگ نمی‌ترسم. ‌

-آنا آخماتووا

از این دنیا به عنوان یک کاروانسرا استفاده کنید. در آن «خانه» نسازید.

اشو

دهانت را می‌بویند مبادا که گفته باشی دوستت می‌دارم دلت را می‌بویند روزگارِ غریبی‌ست، نازنین! و عشق را کنارِ تیرکِ راهْبَنْد تازیانه می‌زنند عشق را در پستویِ «خانه» نهان باید کرد در این بُن‌بستِ کج‌وپیچِ سرما آتش را به سوخت‌بارِ سرود و شعر فروزان می‌دارند به اندیشیدنْ خطر مکن روزگارِ غریبی‌ست، نازنین! آن که بر دَر می‌کوبد شباهنگام به کُشتنِ چراغ آمده است نور را در پستویِ «خانه» نهان باید کرد

احمد شاملو

پنجره را باز کردند تا گاز از «خانه» بیرون رود،همانطور که تن بی جانش روی زمین دراز کشیده بود،کاغذی زرد رنگ با حرکت باد تکان میخورد ولی به پرواز در نمی آمد :« فرشته ام، تمام وجودم از همه ی لحظاتی که با تو بود لذت برد به طوری که نمی توانی تصورش کنی،اما نتوانست مرا نجات دهد.»