ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ︎

երաժշտում և դեռ պիտի Հորդաբխուն երաժշտեր: Վիշտ երգելով՝ ցրեր վշտեր, Հույս երգելով՝ հավատ շեշտեր, Սուտը հերքած՝ ճիշտը ճշտեր, Բայց…մի ահեղ գիշերվա մեջ Արյուն հագան կանաչ դաշտեր, Եվ հույս, հավատ, կյանք ու անուրջ Օր-ցերեկով հանկարծ դարձան մի վատ երազ...)

Դու, որ սխալվել, սակայն չես ստել, Կորցրել ես հաճախ, բայց նորից գտել. Դու, որ սայթաքել ու վայր ես ընկել, Ընկել ես, սակայն երբեք չես ծնկել

Ես պատրաստ եմ ցանկացած տառապանքի, միայն թե չլինի մի բան` հիասթափություն:

տաքն ինչ իմանա, թե պաղը ինչ է, Վերքը կիմանա, թե աղը ինչ է, Նա ով շատերին կսկիծ է տվել, Ինչպես իմանա, թե ցավը ինչ է:

ինչո՞ւ է կյանքը հաճախ այնպիսի չար խաղեր խաղում, որ մտածելիս մարդու սրտի մեջ արյունն է պաղում...

Փնտրողը վերջիվերջո գտնում է... Ձգտողը՝ հասնում... Վճռողը՝ կատարում...>

Երբ չի մնում ելք ու ճար, Խենթերն են գտնում հնար...

Մենք իրար ձեռք չսեղմեցինք, Եվ չասեցինք իրար անուն, Լոկ ժպտացիր դու գեղեցիկ, Ես հայացքով ողջունեցի, Ե՞րբ են այդպես ծանոթանում...>

...Քանզի թեպետև բախտ մենք ենք փնտրում, Բայց բա՛խտը, Բա՛խտը, Բախտն է մեզ ընտրում ...

Սիրում եմ լինել ինքս իմ հյուրը... ՈՒ հյուրասիրվել համեղ «հուշերով»:

Թեպետ կույր չեմ բնավ, սակայն շուրջս նայում ու չեմ տեսնում ոչինչ...

Քո գործերի ձախողման պատճառը լոկ նա է, որ չունես դու հազար երես։ Ընդամենը մեկն է՝ քո իսկականը:

Դու օտար չես,չէ: Բայց իմն էլ չես,հա...

Սիրո մեջ ամեն սկիզբ էլ միշտ տարբեր է. Վերջն է նույնը, Վերջն է նման...

Շատ անգամ նույնիսկ ատելությունը, Շուռ տված սիրո պատկերն է կրում

Կողքից կյանքս հեշտ է թվում, հոգուս դարդերն ո՞վ գիտի...

Բայց դու հավատա, Որ մենք այս խաղից հաղթող դուրս եկանք, Դու ինձ հաղթեցիր ինձնից գնալով... Ես քեզ հաղթեցի, քեզ չկանչելով...

Է՜հ, հայի կյանքում ինչե՜ր չեն լինում. Վաղուց է զրկվել նա զարմանալու կարողությունից...

Հանուն վաղվա ճշմարտության, թո'ղ որ այսօր լինեմ սխալ...)

Ատում եմ նաև այն խելոք սուսիկ-փուսիկությունը, որտեղ դժվար է տարբերել անգամ երեսն աստառից...!