ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ︎

Ատում եմ նաև այն խելոք սուսիկ-փուսիկությունը, որտեղ դժվար է տարբերել անգամ երեսն աստառից...!

Պիտի մրսես, որ տաքանաս ու լավ զգաս։ Պիտի ցավի, հետո անցնի, որ հասկանաս՝ ինչքան լավ է առանց ցավի: Մի օր լացի՜ր ու կիմանաս՝ Ուրախն ինչ է: Ընկի՛ր մի օր ու կիմանաս՝ ինչ լավ բան է բարձրանալը: Պիտի լինի դատարկություն, որ լցվելուց չդատարկվես: Պիտի մթնես, որ ճանաչես՝ ով է Լույսը: Սիրի՛ր մի օր, կհասկանաս, որ չես ապրել մինչև այսօր...

մի պահ շուռ կգամ Ու կտեսնեմ քեզ, մեղավոր կանգնած, ՄԻ բան էլ կասեմ,դավաճան իմ սեր, - Եղիր երջանիկ... Ու կհեռանամ ... և, գուցե հավերժ...

Ուրիշի գաղտնիքները Բարեկամիդ դու մի պատմիր, Չէ՞ որ քո այդ բարեկամը Նույնպես ունի բարեկամն իր...

Ա՜յ թե հնար լիներ չզգալ նաև, Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը...

Չգիտեմ՝ իրոք դո՞ւ ես գեղեցիկ, Թե սիրո համար լավ է և վատը, Ինչպես որ սուրբ էր հին եկեղեցի՞ն: Թե՞ սուրբ է եղել միայն հավատը...

Շա՜տ բան եմ ուղղում, շատ ու շատ բան էլ դեռ ուղղե՛մ պիտի, Բայց ձեռք չեմ տալիս ու ձեռք չեմ տալու… լոկ քո ժպիտին:

Ինչքան աղքատ է միտքն ու զգացումը, նույնքան պերճ ու սիրուն են դառնում բառերը:

Քիչ է պատահում, որ ինքս ինձնից Փոքր-ինչ գոհ լինեմ: Դժգոհ եմ հաճախ, ՈՒրեմն՝ մարդ եմ ու դեռ ապրում եմ: Բայց ես սիրում եմ ինքս ինձ սիրել

Իսկ գժվելով չե՞ն սիրում ու ատում: Իսկ գժվելուց չէ՞ փայտը ճարճատում: Առանց գժվելու՝ չկա՛ շահած մարտ: Առանց գժվելու՝ չե՛ն ծնի նոր մարդ: Մինչև չգժվի՝ ջուրը չի՛ եռա, Կեղև չի պատռի հատիկը նռան: Ծառե՞րն են փթթում՝ Գժվա՜ծ են անշուշտ: Երկի՞րն է պտտում՝ Գժվա՜ծ է անշուշտ...

Եթե մեռնե՜լ... Թո՛ղ որ մեռնեմ հուր-կայծակից՝ Միանգամի՛ց, մի վայրկյանո՛ւմ, հանկարծակի՛, Այնքա՜ ն արդար, խղճիս ձայնին մի՛շտ ունկընդիր, Որ՝ համաձայն բիբլիական հին լեգենդին՝ Հանգիստ անցնեմ և ասեղի նեղլիկ ծակից...

Ա՜խ քեզ ինչպե՞ս ասել, որ քեզ հիշում եմ դեռ, Ինչպե՞ս չասել, որ դու դեռ թանկ ես ինձ համար, Ինչպե՞ս մեզ բաժանող արգելակը քանդել, Ինչպե՞ս չգալ քեզ մոտ, ինչի՞ համար:

Ասել քեզ չե՞մ սիրում… Ինչու՞ համար, սակայն Խենթանում եմ անգամ ես այն մտքից, Թե կարող ես ինձնից դու հեռանալ հանկարծ, Թե կարող ես սիրել ուրիշ մեկին:

Դու իմ վերջի՜նը թյուրիմացաբար, Եվ իմ միա՜կը ճակատագրով

Մենակություն բառից դողդողում է օդը իմ սենյակի: Ու ես հասկանում եմ, Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը...

Ա՜խ այդ ժպիտը, այդ անուղղելի՛ն, որով ժպտալիս Քո եղած-չեղած պակասներն ես դու մոռանալ տալիս…

Պատահաբար ես պատահում կյանքում, Անհրաժեշտաբար հրաժեշտ տալիս...

Մարդ կա՝ ելել է շալակն աշխարհի, Մարդ կա՝ աշխարհն է շալակած տանում...

Պետք չէ, սիրելիս, Զուր ես երդվում: Առանց երդման էլ ես հավատում եմ Որ հիմա օրդ մի դար է տևում...

Վստահեցին ոմանք ինձ - հոգիս դարձավ գաղտնարան, Վստահեցի շատերին - գաղտնիքս առան ու տարան։