•𝑻𝒊𝒔𝒈𝒖𝒊𝒔𝒆•

عذرخواهی تو به چه درد من میخوره؟ من بخاطرت سر زندگیم قمار کرده بودم عزیزکرده “پَریلا”

میدونی شاید من نتونستم همه ی مورد علاقه هاتو برات بخرم اما موقع غذا خوردن تا تو لقمه اولو نمیخوردی از گلوی من پایین نمیرفت شاید من نتونستم همه جاهایی که دلت میخواد رو باهات بیام اما شب تا صبح بیدار میموندم تا وقتی صبح بخیر میگی در سریع ترین حالت جوابتو بدم شاید من نتونستم خوشحالت کنم اما وقتی کنارم میخوابیدی مدام از خواب بلند میشدم مبادا کابوس ببینی و خواب باشم شاید من نتونستم ادم خاصی باشم برات اما من اون تیکه ای از وجودمو بهت دادم که هیچ ادمی نمیدونست وجود داره … هنوزم میپرسی مگه من برات چکار کردم عزیزکرده؟ “پَریلا”

درمانگر قلبم …

چشمانم به خوبی میکشند انتظارت را آن هم آبی دریایی که میکشند روحم را غرق میکند “پَریلا”

+ اینج..اینجا چرا پر از نقاشی‌های منه؟ - چون خودت ازم می‌خواستی.می‌گفتی هر موقع که طراحی یاد گرفتم،فقط چهره‌ی تو رو بکشم.می‌گفتی این یعنی چشمام جز تو،هیچ‌کس رو نمی‌بینه. + من… چرا باید همچین چیزی ازت می‌خواستم؟ -چون عاشقم بودی… + تو چی؟ - من؟هنوزم هر بار قلم‌مو رو دست می‌گیرم،بی‌اختیار تو رو می‌کشم…انگار دست‌هام هنوز باور نکردن که حافظه‌ی تو،تمامِ ما رو دفن کرده… تو حتی یادت نیست که این همه عشق،یه روز مالِ خودت بود “پَریلا”

پیچکِ قلبم …

اگه دنیای بعدی ، نور باشم میخوام به چشم تو بیام قاصدک … “پَریلا”

کاش میشد ریسمان خاطراتت را پاره کنم و رها شوم اما انگار باید با آنها زندگی کنم … “پَریلا”

اگه دنیای بعدی ، مسافر بشم مقصدم تویی قاصدک … “پَریلا”

شایدم هنوز عاشقشی عزیزکرده که اینطوری جایی واسه من توی قلب و زندگیت نیست … “پَریلا”

به چشمانت فکر کردم به آن دو گوی خورشیدی که از همان ابتدا گرفتارشان شدم همان گوی هایی که برایشان زمین و زمان را جا به جا میکنم دو گویی که پرتوی نورشان زندگی کردن را پررنگ میکنند آری همان دو گویی که هرگز بر من نتابیدند … “پَریلا”

اگه روز آخر زندگیم در حال رسیدن باشه چکار میکنم؟ منتظر میمونم برسه اما با تو میخوام وقتی ثانیه های آخر عمرم داره سپری میشه بدون پلک زدن نگاهت کنم به اندازه روزهایی که ازت دور بودم،نفس بکشمت بدون اینکه ثانیه ای رو از دست بدم به چشمای دریاییت خیره میمونم تا قبل مردن ، مثل هربار توی اون دریای خمار تو غرق بشم “پَریلا”

شکوفه ی احساسم

گردنبند را از گردنش باز نکرد… می‌ترسید اگر عکس از روی قلبش برداشته شود،آخرین راهِ رسیدنِ معشوقش به تپش‌های او نیز برای همیشه گم شود “پَریلا”

در میام انبوهی از غم های خاکستری گم شدم و من بیشتر از آنها خاکستری بودم منی که روزی آبی ترین بودم … “پَریلا”

تو روزی در ذهنِ من هم‌قدِ هیچ‌کس نبودی؛ بلندتر از آن بودی که خیال کنم روزی نبودنت عادی شود. اما هیچ قله‌ای با یک سقوط فرو نمی‌ریزد؛این فرسودنِ آهسته است که ارتفاع را به خاک می‌رساند. تو با هر نبودن،با هر سکوت،با هر نخواستن ذره‌ذره از جایگاهت در من کوچ کردی… دیگر در من چیزی سهمِ تو نیست … فقط نامی مانده که دیگر هیچ تپشی را به خاطر نمی آورد “پَریلا”

چنان رفتی با شتاب از نزد من که خوشا بحال مقصدت … “پَریلا”