Leila.Psychotherapist

حسادت؛ احساسی که گاهی چیزی درباره خودمان می‌گوید. حسادت همیشه به معنای بدخواهی نسبت به دیگری نیست. گاهی دیدن موفقیت، زیبایی، آزادی یا آرامش یک نفر، چیزی را در درون ما بیدار می‌کند که مدت‌ها نادیده گرفته‌ایم. شاید از پیشرفت دیگری ناراحت نمی‌شویم؛ شاید با دیدن او، فاصله میان زندگی فعلی‌مان و زندگی‌ای که آرزویش را داشته‌ایم، برایمان آشکار می‌شود. حسادت می‌تواند پنجره‌ای به سوی خواسته‌های سرکوب‌شده، احساس ناکافی بودن یا آرزوهایی باشد که جرئت دنبال کردنشان را نداشته‌ایم. البته این احساس مجوزی برای تخریب دیگری نیست؛ اما می‌تواند فرصتی برای شناخت خودمان باشد. دفعه بعد که از موفقیت کسی احساس ناخوشایندی پیدا کردیم، شاید به‌جای سرزنش خودمان یا کوچک شمردن او، از خودمان بپرسیم: «چه چیزی در زندگی او وجود دارد که من هم عمیقاً آرزوی داشتنش را دارم؟» لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

اگر سر کودکمان فریاد زدیم، آیا رابطه‌مان با او آسیب دیده است؟ هیچ پدر و مادری همیشه آرام، صبور و بدون خطا نیست. گاهی خسته‌ایم، تحت فشاریم، دغدغه‌های مالی و عاطفی داریم یا خودمان از نظر روانی در شرایط خوبی نیستیم. ممکن است در یک لحظه کنترل خودمان را از دست بدهیم و سر کودک فریاد بزنیم. اما مسئله مهم این است که بعد از آن چه می‌کنیم. بعضی والدین تصور می‌کنند اگر بعد از عصبانیت از کودک عذرخواهی کنند، اقتدارشان را از دست می‌دهند. درحالی‌که پذیرش اشتباه، نشانه ضعف نیست؛ فرصتی برای آموزش مسئولیت‌پذیری عاطفی است. وقتی بعد از آرام شدن به کودک می‌گوییم: «من عصبانی شدم و با صدای بلند باهات حرف زدم. این رفتار من درست نبود. متأسفم که ترسوندمت. دفعه بعد تلاش می‌کنم بهتر باهات حرف بزنم.» در واقع به او نشان می‌دهیم که حتی بزرگسالان هم اشتباه می‌کنند، اما می‌توانند مسئولیت رفتارشان را بپذیرند. یک نکته مهم: نباید از کودک بخواهیم به خاطر رفتار ما احساس گناه کند یا مسئول آرام کردن ما باشد. مثلاً گفتن «تو منو عصبانی کردی که داد زدم» مسئولیت رفتار بزرگسال را به دوش کودک می‌اندازد. البته عذرخواهی به‌تنهایی کافی نیست؛ اگر فریاد زدن به الگویی تکرارشونده تبدیل شده، لازم است والد برای شناخت محرک‌های خشم و یادگیری روش‌های تنظیم هیجان خودش هم اقدام کند. کودک به والد کامل نیاز ندارد؛ به والدی نیاز دارد که بتواند اشتباهاتش را ببیند، مسئولیت آن‌ها را بپذیرد و برای ترمیم رابطه قدم بردارد. لیلا ثابت #والدگری @LeilaPsychotherapist

وقتی در آینه نگاه می‌کنید، وقتی تصمیمی می‌گیرید، یا وقتی شکست می‌خورید، صدایی در درونتان شروع به قضاوت می‌کند. ما اغلب فکر می‌کنیم این صدا، صدای «عقل» یا «منطق» ماست؛ اما روان‌شناسی به ما می‌گوید اینطور نیست. روان ما از بخش‌ها یا «ذهنیت‌های» مختلفی تشکیل شده است. این صدای درونی که مدام ما را قضاوت می‌کند، نماینده‌ی بخشی از روان است که به آن «ذهنیت والد ناکارآمد» می‌گویند. این ذهنیت، مثل یک نوار ضبط‌شده از دوران کودکی و نوجوانی ماست. مجموعه‌ای از بایدها، نبایدها، فشارها و قضاوت‌هایی که از آدم‌های مهم زندگی‌مان (پدر، مادر، معلم یا حتی جامعه) شنیده‌ایم و حالا آن‌ها را درونی کرده‌ایم. قدم اول برای رهایی از افکار منفی این است که یک خط فاصله‌ی بزرگ بکشیم: شما، با آن صدایی که در سرتان از شما انتقاد می‌کند، یکی نیستید. #گیتا_یاکوب @LeilaPsychotherapist

گاهی اتفاقی که هنوز نیفتاده، بیشتر از اتفاقی که واقعاً افتاده عذابت می‌ده… بارها یه مکالمه رو توی ذهنت مرور می‌کنی، برای آینده‌ای که هنوز نرسیده نگران می‌شی و با فکرهایی که شاید هیچ‌وقت واقعی نشن، آرامشت رو از خودت می‌گیری. من به سندرومِ: بیش از حد فکر و خیال کردن، به کوچک‌ترین مشکلات و عذاب دادنِ خودم تا سرحدِ مرگ مبتلام. @LeilaPsychotherapist

بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم : گاهی بخش بزرگی از رنج روانی ما از خود اتفاق نمیاد؛ از جنگیدن مداوم با واقعیتی میاد که هنوز نتونستیم بپذیریمش. مدام با خودت می‌گی: «نباید این اتفاق می‌افتاد»، «چرا من؟»، «کاش همه‌چیز مثل قبل بود.» طبیعیه که در برابر اتفاقات دردناک مقاومت عاطفی داشته باشیم؛ اما پذیرفتن واقعیت به معنای دوست داشتنش، تأیید کردنش یا تسلیم شدن در برابرش نیست. پذیرش یعنی بپذیری این اتفاق افتاده و حالا باید ببینی با وجود این واقعیت، چه انتخاب‌هایی هنوز در اختیار تو قرار دارن. گاهی درست از جایی که دست از جنگیدن با واقعیت برمی‌داری، انرژی لازم برای تغییر چیزهایی که قابل تغییر هستن، دوباره به دست میاد. لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

سوگ فقط برای از دست دادن آدم‌ها نیست. ما فقط برای مرگ عزیزانمان سوگواری نمی‌کنیم. گاهی برای ازدواجی که هرگز آن‌طور که تصور می‌کردیم نشد، برای فرزندی که دیگر کودک نیست، برای شغلی که مجبور شدیم رهایش کنیم، برای شهری که دیگر خانه ما نیست، یا حتی برای نسخه‌ای از خودمان که زمانی آرزو داشتیم باشیم، سوگوار می‌شویم. بعضی فقدان‌ها مراسم، همدردی و حتی واژه مشخصی برای توصیف ندارند؛ به همین دلیل ممکن است اطرافیان متوجه عمق اندوه ما نشوند. اما نداشتن نام برای یک فقدان، از واقعی بودن آن کم نمی‌کند. گاهی لازم است بپذیریم چیزی را از دست داده‌ایم، حتی اگر هنوز در ظاهر زندگی‌مان حضور داشته باشد. پذیرش فقدان به معنای بی‌اهمیت شدن آن نیست؛ یعنی اجازه بدهیم واقعیتِ آنچه دیگر وجود ندارد، در روان ما جای خودش را پیدا کند. لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

چرا کودک من مدام می‌گوید «خودم انجام می‌دم» و اجازه کمک کردن به من نمی‌دهد؟ گاهی کودک می‌خواهد خودش لباس بپوشد، خودش غذا بخورد، خودش دکمه آسانسور را بزند یا حتی کاری را انجام دهد که هنوز مهارت کافی برای آن ندارد. وقتی با محدودیت توانایی‌هایش روبه‌رو می‌شود، ممکن است عصبانی شود، گریه کند یا از کمک ما امتناع کند. بعضی والدین این رفتار را لجبازی می‌دانند؛ اما در بسیاری از موارد، کودک در حال تجربه یکی از مراحل مهم رشد روانی خود است: تلاش برای استقلال. او می‌خواهد احساس کند می‌تواند بر محیط اطرافش تأثیر بگذارد و در انجام کارها نقش داشته باشد. اگر دائماً کارهایش را به‌جای او انجام دهیم، فرصت تجربه کردن، اشتباه کردن و یادگیری را از او می‌گیریم. از طرف دیگر، اگر او را بدون توجه به توانایی‌هایش مجبور کنیم همه‌چیز را به‌تنهایی انجام دهد، ممکن است احساس ناکامی و درماندگی کند. هنر والدگری در پیدا کردن تعادل میان کمک کردن و فرصت دادن است. مثلاً به‌جای اینکه وقتی کودک نمی‌تواند لباسش را بپوشد، سریع خودمان این کار را انجام دهیم، می‌توانیم بگوییم: «می‌بینم دوست داری خودت انجامش بدی. بیا من فقط قسمت سختش رو کمکت کنم.» یا: «دوست داری اول خودت امتحان کنی یا با هم انجامش بدیم؟» به این ترتیب هم استقلال او را به رسمیت می‌شناسیم و هم در صورت نیاز در دسترسش هستیم. استقلال سالم زمانی شکل می‌گیرد که کودک هم فرصت تجربه کردن داشته باشد و هم بداند در صورت نیاز می‌تواند روی حمایت والدینش حساب کند. لیلا ثابت #والدگری @LeilaPsychotherapist

مؤدب بودن مانع این نیست که عصبانی یا ناراحت یا آزرده خاطر نباشیم. کاری که ادب انجام می‌دهد این است که بیانِ احساس را به تاخیر بیندازد. ادب، مانع قضاوت زودهنگام می‌شود. #آلن_دوباتن @LeilaPsychotherapist

بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم : گاهی به تعویق انداختن تصمیم‌ها به این دلیله که نمی‌خوای مسئولیت انتخابت رو بپذیری. تا وقتی تصمیم نگرفتی، هنوز می‌تونی همه‌ی احتمالات رو در ذهنت نگه داری؛ اما به محض انتخاب کردن، باید با محدودیت‌ها و پیامدهای اون هم روبه‌رو بشی. ممکنه منتظر زمان مناسب، شرایط بهتر یا اطمینان کامل باشی؛ در حالی که چنین اطمینانی همیشه به دست نمیاد. البته هر تأخیری نشانه‌ی اجتناب نیست؛ گاهی واقعاً به زمان، اطلاعات یا آمادگی بیشتری نیاز داریم. اما اگر مدت‌هاست در یک نقطه متوقف شدی، از خودت بپرس: «چه چیزی در تصمیم نگرفتن برای من سودمند یا امن به نظر می‌رسه؟» گاهی شناختن فایده‌ی پنهانِ تعلل، اولین قدم برای خارج شدن از اون چرخه است. لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

چرا تصمیم نگرفتن هم یک تصمیم است؟ بسیاری از ما تصور می‌کنیم تا وقتی تصمیمی نگرفته‌ایم، هنوز مسئولیتی بر عهده نداریم. اما در واقع، تعلیق طولانی‌مدت هم پیامدهای خودش را دارد. وقتی میان دو مسیر می‌مانیم، ممکن است از ترس انتخاب اشتباه، هیچ‌کدام را انتخاب نکنیم؛ غافل از اینکه زمان، فرصت‌ها و حتی شرایط بیرونی به انتظار ما نمی‌مانند. روان‌شناسی تصمیم‌گیری نشان می‌دهد که ذهن انسان گاهی برای فرار از پشیمانی احتمالی، ترجیح می‌دهد مسئولیت انتخاب را به تعویق بیندازد. اما هیچ انتخابی تضمین کامل ندارد و هیچ مسیری هم بدون هزینه نیست. بلوغ در تصمیم‌گیری به معنای پیدا کردن گزینه‌ای بدون نقص نیست؛ بلکه توانایی انتخاب کردن با اطلاعات موجود، پذیرفتن عدم قطعیت و مسئولیت پیامدهای انتخاب است. گاهی آنچه زندگی ما را متوقف می‌کند، انتخاب اشتباه نیست؛ ترس از انتخاب کردن است. لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

آیا دعواهای پدر و مادر واقعاً روی روان کودک تأثیر می‌گذارد؟ بله. رابطه عاطفی والدین یکی از مهم‌ترین محیط‌های رشدی کودک است. کودک حتی زمانی که مستقیماً مخاطب اختلاف والدین نیست، فضای عاطفی خانه را دریافت می‌کند. صدای بلند، تحقیر، تهدید، سکوت‌های طولانی، قهرهای مکرر و احساس ناامنی در رابطه والدین می‌توانند بر احساس امنیت کودک اثر بگذارند. کودک خردسال ممکن است علت اختلاف را درک نکند، اما تنش را احساس می‌کند. گاهی حتی تصور می‌کند خودش عامل ناراحتی والدین است. این تجربه‌ها اگر مکرر، شدید و بدون ترمیم باقی بمانند، می‌توانند بر تنظیم هیجان، خواب، رفتار و احساس امنیت کودک تأثیر بگذارند. البته یک نکته بسیار مهم وجود دارد: قرار نیست والدین هیچ‌وقت با هم اختلاف نداشته باشند. اختلاف نظر بخشی طبیعی از هر رابطه انسانی است. آنچه اهمیت دارد، شیوه مواجهه با اختلاف و نحوه ترمیم رابطه بعد از آن است. اگر کودک شاهد مشاجره بوده، بهتر است متناسب با سنش برای او توضیح بدهیم: «ما با هم اختلاف نظر داشتیم، اما این مسأله تقصیر تو نیست. ما بزرگسال‌ها مسئول حل کردن اختلاف‌هامون هستیم و تو لازم نیست نگران مراقبت از ما باشی.» کودک باید ببیند که آدم‌ها می‌توانند عصبانی شوند، اختلاف داشته باشند، اما مسئولیت رفتارشان را هم بپذیرند و برای ترمیم رابطه تلاش کنند. خانه امن، خانه‌ای نیست که در آن هیچ اختلافی وجود ندارد؛ خانه‌ای است که در آن اختلاف‌ها به تهدید امنیت عاطفی اعضای خانواده تبدیل نمی‌شوند. لیلا ثابت #والدگری #رابطه_عاطفی @LeilaPsychotherapist

چرا برای بهبود تروما، گاهی فقط حرف‌زدن کافی نیست؟ گاهی فرد سال‌ها درباره تجربه‌های دردناک گذشته‌اش صحبت کرده، علت بسیاری از رفتارهایش رو شناخته و حتی می‌دونه چه اتفاقی در کودکی یا روابط گذشته‌اش باعث شکل‌گیری بعضی از الگوهای امروزش شده؛ اما هنوز وقتی با موقعیتی شبیه گذشته مواجه می‌شه، همان ترس، انقباض، اضطراب یا احساس درماندگی رو تجربه می‌کنه. چرا؟ چون تروما فقط یک خاطره یا داستان تلخ در ذهن ما نیست؛ تجربه‌ایه که می‌تونه بر سیستم عصبی، حافظه هیجانی، احساس امنیت و رابطه ما با خودمون و دیگران اثر بگذاره. ممکنه ذهن ما بدونه که خطر تمام شده، اما بدن و سیستم عصبی‌مون هنوز طوری واکنش نشون بدن که انگار باید از خودشون محافظت کنن. برای مثال، کسی که در گذشته طردشدن رو تجربه کرده، ممکنه در یک رابطه امن هم از فاصله‌گرفتن موقت طرف مقابل به‌شدت مضطرب بشه. یا فردی که مدت‌ها در محیطی غیرقابل پیش‌بینی زندگی کرده، ممکنه حتی در شرایط آرام هم نتونه به‌راحتی احساس امنیت کنه. به همین دلیل، بهبود تروما فقط به معنای فهمیدن گذشته نیست؛ بلکه به معنای ساختن تجربه‌ای متفاوت از امنیت، ارتباط و حضور در زمان حال هم هست. مسیر بهبود تروما می‌تونه شامل شش مرحله مهم باشه: ۱. ایجاد امنیت و ثبات قبل از ورود به خاطرات دردناک، فرد نیاز داره احساس امنیت بیشتری در زمان حال تجربه کنه و مهارت‌هایی برای تنظیم هیجان‌ها و تحمل فشار روانی به دست بیاره. ۲. شناسایی بخش‌های آسیب‌دیده شناختن بخش‌هایی از وجودمان که هنوز تحت‌تأثیر ترس‌ها و تجربه‌های گذشته قرار دارن؛ بخش‌هایی که ممکنه با سکوت، اجتناب، کنترل‌گری یا مراقبت افراطی از خودمون تلاش کنن از ما محافظت کنن. ۳. بازآموزی پاسخ‌های بقا یادگیری اینکه همیشه لازم نیست بجنگیم، فرار کنیم، منجمد بشیم یا برای حفظ رابطه، نیازهای خودمون رو نادیده بگیریم. می‌تونیم به‌تدریج پاسخ‌های انعطاف‌پذیرتر و سالم‌تری بسازیم. ۴. پردازش ایمن خاطرات آسیب‌زا مواجهه تدریجی و متناسب با ظرفیت روانی فرد با خاطرات دردناک، به‌گونه‌ای که تجربه گذشته قابل فهم‌تر و قابل تحمل‌تر بشه، نه اینکه فرد دوباره در همان تجربه غرق بشه. ۵. بازسازی احساس منسجم از خود بازگشت به احساس ارزشمندی، اعتماد به خود، شناخت نیازها و ساختن هویتی که فقط با تجربه‌های آسیب‌زا تعریف نمی‌شه. ۶. یکپارچه‌سازی و رشد پس از تروما یادگیری زندگی‌کردن فراتر از الگوهای بقا؛ ساختن روابط امن‌تر، انتخاب‌های آگاهانه‌تر و معنایی تازه برای زندگی. البته این مراحل یک مسیر انعطاف‌پذیرند، نه نسخه‌ای یکسان برای همه. گاهی لازم است فرد به مراحل قبلی برگرده و در هر مرحله، متناسب با شرایطش پیش بره. یک نکته بسیار مهم: بهبود تروما به معنای فراموش‌کردن گذشته یا پاک‌شدن تمام آثار اون نیست. یعنی گذشته همچنان بخشی از تاریخ زندگی ماست، اما قرار نیست تمام انتخاب‌های امروزمان رو هدایت کنه. ممکنه هنوز خاطره‌ای ما رو غمگین کنه، اما دیگه مثل گذشته در اون غرق نشیم. ممکنه هنوز از صمیمیت بترسیم، اما بتونیم به‌تدریج رابطه‌ای امن رو تجربه کنیم. ممکنه هنوز بعضی موقعیت‌ها اضطرابمون رو فعال کنن، اما ابزارهای بیشتری برای مراقبت از خودمون داشته باشیم. هدف درمان تروما این نیست که به آدمی تبدیل بشیم که هرگز آسیب ندیده؛ هدف اینه که تجربه‌های آسیب‌زا، تمام هویت و آینده ما رو تعریف نکنن. گاهی بهبود از جایی آغاز می‌شه که به‌جای پرسیدن «چرا هنوز نتونستم فراموش کنم؟» از خودمون بپرسیم: «چه چیزی در من هنوز احساس امنیت نمی‌کنه و برای بهبود به چه چیزی نیاز داره؟» لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

‌ دیگر نمی‌خواهم غصه بخورم. هر چیز شده، باید می‌شده و هر چیز نشده نباید می‌شده، می‌خواهم بعد از این زیاد فکر نکنم و زیاد دقیق نباشم و زیاد توجه نکنم... می‌خواهم آرام باشم؛ مگر چقدر زنده می‌مانم که تمام عمرم به فکر و خیال بگذرد؟ #نیک_ترنتون @LeilaPsychotherapist

بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم : گاهی برای پدر و مادری سوگواری می‌کنی که زنده هستن، اما هرگز نتونستن اون‌طور که نیاز داشتی در کنارت باشن. شاید هنوز هم دوستشون داشته باشی، باهاشون در ارتباط باشی و حتی براشون دلتنگ بشی؛ اما همزمان از نبودن حمایت عاطفی، درک یا محبتی که بهش نیاز داشتی، غمگین باشی. این تجربه می‌تونه نوعی سوگ مبهم و پیچیده باشه؛ سوگ چیزی که وجود خارجی مشخصی نداره، اما فقدانش در زندگی تو احساس می‌شه. گاهی بخشی از بلوغ عاطفی اینه که بپذیری بعضی نیازهای گذشته از طرف والدینت برآورده نشدن و شاید هرگز هم به شکلی که آرزو داشتی برآورده نشن. این پذیرش به معنای قطع محبت نیست؛ به معنای دیدن واقعیت و ساختن راه‌های تازه‌ای برای مراقبت از خودته. لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

وقتی دیگران را از روی ظاهر قضاوت می‌کنیم. ما معمولاً رفتار دیگران را با شخصیتشان توضیح می‌دهیم، اما رفتار خودمان را با شرایطمان. اگر کسی در جمع سکوت کند، ممکن است او را مغرور بدانیم؛ اما اگر خودمان سکوت کنیم، می‌گوییم خسته بودیم یا ذهنمان درگیر بود. اگر کسی پاسخ پیاممان را دیر بدهد، شاید تصور کنیم برایمان ارزشی قائل نیست؛ اما اگر خودمان دیر پاسخ بدهیم، هزار دلیل برای آن داریم. در روان‌شناسی اجتماعی به این گرایش «خطای اسناد بنیادی» می‌گویند؛ یعنی تمایل به توضیح رفتار دیگران بر اساس ویژگی‌های شخصیتی و کم‌توجهی به شرایطی که در آن قرار دارند. شناخت این خطا می‌تواند ما را در قضاوت‌هایمان محتاط‌تر کند. قرار نیست رفتار نامناسب دیگران را توجیه کنیم، اما شاید پیش از نتیجه‌گیری درباره شخصیت یک انسان، بد نباشد به شرایطی هم فکر کنیم که از آن‌ها خبر نداریم. لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

چرا نباید به کودک بگوییم «گریه نکن، تو که بچه بزرگی هستی»؟ ما معمولاً با نیت خوبی این جمله را به کودک می‌گوییم. می‌خواهیم قوی باشد، زودتر آرام شود و در برابر اتفاقات کوچک به هم نریزد. اما پیام پنهان این جمله ممکن است برای کودک این باشد که گریه کردن نشانه ضعف است و بعضی احساساتش پذیرفتنی نیستند. کودک برای شناخت دنیای درونی خودش به کمک ما نیاز دارد. او هنوز نمی‌داند غم چیست، ناامیدی چه معنایی دارد، چرا گاهی می‌ترسد یا چرا وقتی چیزی مطابق میلش پیش نمی‌رود، احساس خشم می‌کند. وقتی مرتب به کودک می‌گوییم گریه نکن، ممکن است به‌جای یادگیری تنظیم هیجان، به پنهان کردن هیجان‌هایش عادت کند. این به معنای آن نیست که باید هر رفتاری را هنگام ناراحتی بپذیریم. ما می‌توانیم احساس را بپذیریم، اما برای رفتار محدودیت بگذاریم. مثلاً بگوییم: «می‌فهمم ناراحتی و حق داری گریه کنی، اما اجازه نداری وسایل رو پرت کنی.» این جمله دو پیام مهم دارد: احساسات تو برای من پذیرفتنی هستند، اما هر رفتاری قابل‌قبول نیست. کودکی که یاد می‌گیرد احساساتش را بشناسد و درباره آن‌ها حرف بزند، در آینده فرصت بیشتری برای برقراری رابطه سالم با خودش و دیگران خواهد داشت. هدف ما تربیت کودکی نیست که هیچ‌وقت گریه نکند؛ هدف، پرورش انسانی است که از احساسات خودش نترسد و بتواند آن‌ها را به شیوه سالم بیان کند. لیلا ثابت #والدگری @LeilaPsychotherapist

زمان شما محدود است؛ پس، این زمان را صرف مشغول‌شدن به زندگی دیگران نکنید. در دام تعصبات نیفتید که همان زندگی‌کردن با نتایج تفکر دیگران است.  نگذارید سروصدای نظریات دیگران صدای درونی‌تان را خفه کند. از همه مهم‌تر، شجاعت پیروی از قلب و شهود خود را داشته باشید. قلبتان به‌نوعی از قبل می‌داند که واقعاً می‌خواهید چه کسی شوید. هرچیز دیگری در درجه‌ی دوم اهمیت قرار دارد. #استیو_جابز @LeilaPsychotherapist

بعنوان یک تراپیست می‌خوام بهت بگم : فکر کردن زیاد همیشه به معنای حل کردن مسئله نیست. گاهی ساعت‌ها یک مکالمه رو در ذهنت مرور می‌کنی، جواب‌هایی رو تصور می‌کنی که می‌تونستی بدی یا مدام از خودت می‌پرسی چرا فلان اتفاق افتاد. اما در پایان، نه به پاسخ تازه‌ای می‌رسی و نه احساس آرامش بیشتری می‌کنی. این همون چرخه‌ایه که بهش نشخوار فکری می‌گیم؛ ذهن درگیر یک موضوع می‌مونه، بدون اینکه واقعاً به سمت حل مسئله حرکت کنه. هر وقت متوجه شدی دوباره وارد این چرخه شدی، از خودت بپرس: «آیا الان دارم مسئله‌ای رو حل می‌کنم یا فقط دارم بارها بهش برمی‌گردم؟» گاهی قدم بعدی، فکر کردن بیشتر نیست؛ بلکه انتخاب یک اقدام کوچک و مشخصه. لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

همه احساسات ما الزاماً حقیقت را نمی‌گویند. احساسات ما واقعی‌اند، اما هر برداشتی که در پی آن‌ها شکل می‌گیرد، لزوماً درست نیست. ممکن است احساس کنیم کسی از ما خوشش نمی‌آید، اما این احساس بیشتر از تجربه‌های قبلی ما آمده باشد تا رفتار واقعی او. ممکن است از آینده بترسیم و ذهنمان این ترس را به شکل یک پیش‌بینی قطعی تجربه کند. یا ممکن است در یک لحظه عصبانی، به این نتیجه برسیم که تمام رابطه‌مان بی‌ارزش است. در رویکردهای شناختی، یکی از مهارت‌های مهم این است که میان احساس، فکر و واقعیت تمایز قائل شویم. احساسات اطلاعات ارزشمندی درباره وضعیت درونی ما دارند، اما قرار نیست به‌تنهایی قاضی نهایی واقعیت باشند. می‌توانیم به احساسمان گوش بدهیم، آن را جدی بگیریم و در عین حال از خودمان بپرسیم: «چه شواهدی دارم که نشان می‌دهد تفسیری که از این موقعیت کرده‌ام، درست است؟» این فاصله کوتاه میان احساس و نتیجه‌گیری، گاهی از تصمیم‌هایی که بعداً پشیمانمان می‌کنند، جلوگیری می‌کند. لیلا ثابت @LeilaPsychotherapist

چرا کودک من دقیقاً وقتی مهمان داریم یا بیرون از خانه هستیم بدرفتاری می‌کند؟ شاید برایتان پیش آمده باشد که کودک در خانه رفتار نسبتاً آرامی دارد، اما به‌محض ورود مهمان یا رفتن به یک محیط جدید، شروع به جیغ زدن، لجبازی، گریه یا رفتارهای غیرمنتظره می‌کند. در چنین شرایطی ممکن است تصور کنیم کودک عمداً می‌خواهد ما را خجالت‌زده کند یا توجه دیگران را به خودش جلب کند. اما همیشه ماجرا این نیست. کودکان خردسال هنوز توانایی محدودی برای پردازش محرک‌های محیطی و مدیریت هیجان‌هایشان دارند. محیط جدید، سروصدا، افراد ناآشنا، تغییر برنامه خواب، خستگی و حتی هیجان زیاد می‌توانند ظرفیت روانی کودک را تحت فشار قرار دهند. گاهی کودک در ظاهر در حال بازی و خوش‌گذرانی است، اما سیستم عصبی او از حجم محرک‌ها خسته شده است. در این شرایط به‌جای سرزنش کردن کودک، بهتر است به نشانه‌های خستگی و آشفتگی او توجه کنیم. می‌توانیم کمی از محیط شلوغ فاصله بگیریم، به او فرصت استراحت بدهیم و با آرامش در کنارش باشیم. نکته مهم دیگر این است که در حضور دیگران، کودک را تحقیر یا تهدید نکنیم. نیاز کودک به امنیت و احترام، با حضور مهمان یا قضاوت اطرافیان از بین نمی‌رود. گاهی آنچه ما لجبازی می‌بینیم، در واقع ناتوانی کودک در مدیریت فشارهای محیطی است. لیلا ثابت #والدگری @LeilaPsychotherapist