`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

خستگیِ این روزهایم، شاید تنها در پناهِ کلامِ تو از یاد برود. حرفی بزن؛ حتی اگر کوتاه، حتی اگر تنها به قدرِ روشن شدنِ چراغی در انتهای شبی بی‌پنجره باشد. شاید آن‌وقت، کوچه‌های تاریکِ ذهنم، اندکی از هجومِ سایه‌ها دست بکشند و تقدیر، برای لحظه‌ای، نام مرا از دفترِ رنج خط بزند. با من بیش از این تلخ نباش. روزگار، پیش از تو، سهمِ خود را از ویران کردنِ من برده است. دیگر رمقی نمانده تا از دستِ عزیزترین صدا نیز زخمی تازه بردارم. اگر نمی‌توانی مرهم باشی، دست‌کم تبعیدم نکن. مرا همان‌گونه که از راه رسیده‌ام، با این همه شکست و سکوت، در خودت پناه بده. بعضی آدم‌ها دیگر توانِ بازگشت از هیچ دری را ندارند. و این قطعه‌ی پریشان و نامفهوم را، این‌بار، تو بخوان؛ نه با چشم، که با دلی که هنوز راهِ گم‌شده‌ها را به خاطر دارد.

-فروغ فرخزاد-

جوین باش

احمد شاملو – شب‌بیداران

گفت: «سرنوشت گاهی حکم می‌کند...» میان حرفش پریدم. سرنوشت؟ مگر سرنوشت چه حکمی دارد؟ ما را بی‌آنکه از ما بپرسند، در این جهان رها کرده‌اند و گفته‌اند برو؛ شاید جایی، میان این همه راه، نیمه‌ای از روحت را پیدا کنی. اگر پیدایش کردی، قسمتت بوده است و اگر نه، می‌گویند: «در سرنوشتت نبود.» من از همین «نبود» شاکی‌ام. تکلیف آن همه جان‌کندن چه می‌شود؟ آن همه شب که سینه را به خون شستم تا صبحی را از دل تاریکی بیرون بکشم؟ آن همه امید که ذره‌ذره زیر دست روزگار پوسید؟ آخر چگونه می‌شود تمام رنج یک عمر را در یک کلمه خلاصه کرد؛ سرنوشت؟ اگر قرار بود پایان از همان آغاز نوشته شده باشد، پس این همه تقلا برای چه بود؟ این همه دویدن، این همه زمین خوردن، این همه برخاستن؟ گاهی خیال می‌کنم عروسکی بیش نیستم؛ عروسکی در خیمه‌شب‌بازی جهان، با نخ‌هایی که هیچ‌گاه در دستان من نبوده‌اند. پس من که هستم؟ و چرا باید تاوانِ نرسیدن به رؤیایی را بدهم که شاید از همان روز نخست، هرگز قرار نبود به من برسد؟

-آسمان-

-محمود درویش

جوین باشی قشنگ تره گلبرگ.🌱

این دیلی تک خطیاش حرف دل خیلیاست، حتما اینجارو داشته باشید.☕️🍪

تا طلوع خورشید بیدار می‌ماند. می‌کوشید کارهای عقب‌افتاده‌اش را سر و سامان دهد و فکرهای آشفته‌اش را جابه‌جا کند. بارها طول و عرض اتاق را می‌پیمود؛ انگار قرار از جانش گریخته بود و غم، از هر سو به او هجوم می‌آورد. هرچه می‌کوشید همه‌چیز را سامان دهد، هیچ‌چیز به ثبات نمی‌رسید. همیشه چیزی کم بود؛ همیشه چیزی از اختیارش بیرون می‌ماند. و شب، هر بار، اندکی بلندتر از شبِ پیش می‌شد.