«پایا، Paya»

«سمفونی مردگان» را چند روز قبل بستم و حس می‌کردم گویی از مراسم تشییع چند انسان برگشته‌ام؛ انسان‌هایی که پیش از مرگ، بارها در سکوت کشته شده بودند. «سمفونی مردگان» فقط داستان مرگ چند نفر نیست؛ مرثیهٔ نسلی است که زیر بار جهل، تعصب و حسادت، آرام‌آرام خاموش شد. کتابی که بعد از تمام شدنش، اندوهش تمام نمی‌شود؛ در گوشه‌ای از قلبت می‌ماند و هر از گاهی، بی‌صدا خودش را به یادت می‌آورد. آیدین برای من فقط یک شاعر نبود؛ انسانی بود که بزرگ‌ترین گناهش متفاوت بودن بود. می‌خواست بخواند، بنویسد، عاشق شود و جهان را کمی بزرگ‌تر از حجره و بازار پدر ببیند. اما چه می‌شود کرد وقتی در بعضی خانه‌ها، متفاوت بودن بیشتر از گناه مجازات دارد؟ آیدین شاید اگر در خانه‌ای دیگر، میان آدم‌هایی دیگر متولد می‌شد، سرنوشتش این‌قدر تلخ نبود. ادامۀ نوشته را در لینک زیر بخوانید: https://gandomin.com/4981/

Take a look! 📌 https://pin.it/2ZGUPlsNF

های که رزما و «ع» نیستین تا بیبنید این منظره را

گفت: استاد آنجا را که بیبنی دوست می داری‌اش گفتم: تا بیبنم🫠 دیدمش و دلباخته‌اش شده‌ام، کوه کامگار چون ارگ بخارا مقابل مان است و من هر روز از دیدن این منظره لذت می برم

عجب فضایی دارد این محل کار ما🫠❤️‍🔥

آنجا که تویی درخت و دریا آنجاست شام و سحر همیشه زیبا آنجاست ای باغچه ی مرادهای دل من آنجا که تویی تمام دنیا آنجاست!

قهار عاصی

دلم نقاشی کردن می‌خواهد. دلم می‌خواهد تمام روزهای تابستان را با نقاشی کردن بگذرانم و یک‌قسم‌هایی، ماندگارشان کنم. اما نمی‌توانم و نمی‌کنم و یک عالم «نمی..» دیگر. گاهی و راستش بیشتر وقت‌ها، احساس ناتوانی در نقاشی کردن مانعم می‌شود. این‌طور نیست که نخواهم تمرین کنم یا خودم را با دیگران مقایسه کنم و ناامید شوم. مسئله این است که گاهی آدم تصویری را در ذهنش می‌بیند که آن‌قدر دور از توان دست‌هایش است که نمی‌تواند آن را روی بوم بیاورد. و این فاصله ناراحت‌کننده است؛ یعنی فاصله میان آن‌چه در ذهن و خیالاتت می‌بینی و آن‌چه در نهایت می‌توانی نقاشی کنی، خیلی دور است و اندوهش نیز بسیار.

کاش منم امروز سرکار می رفتم بخدا❤️‍🔥🥀

این روزها همین رزما هم گم است

یاورِ همیشه مومن.

خدایا بعضی ها از مهمان هایش گله می کند، من می گفتم چرا باید از مهمان گله کرد‌. حالا خودم درک کرده رایستم، مهمان که در خانه‌اش کار نمی کند ولی سر ما آمده حرف می زند. مستقیم همینجا می گم زود گمش کو از خانه ما لطفاً خدایا😭😭❤️‍🔥

امروز این متن را در کانال اچ هارت خواندم و چقدر ناراحت شدم، راستش چنین حرف های به من هم بارها گفته شده. ولی ده قصه شان نباشید 🫠🥀

#هنر

گفت: از اینکه با تو آشنا شده‌ام خوشحالم، ولی باید بروم. گفتم: نترس کسی دوستی را نمی فهمد گفت: من قبلاً گفته بودم دوست بوده نمی توانیم. فهمیدم که نباید وابسته شوم به دوستان که دوستش دارم.

- درنگی کوتاه روی مفهومِ «دست» در قاب‌هایی از سینِمای روبِر برِسون.