عنکبوت‌ها روی ستون فقراتم می‌رقصند.

نامه‌ی مجتبی ویسی رو می‌خونم و قلبم مچاله می‌شه و به یاد نامه‌های فرزاد کمانگر می‌افتم. لعنت می‌فرستم به جمهوری اسلامی و به نوشته‌ی رها فکر می‌کنم، «نه به حکومتی که بر پایه‌ی اعدام و قتل بنا شده.» بیشتر و بیشتر لعنت می‌فرستم. لعنت به حکومتی که بر پایه‌ی اعدام و قتل بنا شده. «بچه‌ها سلام، دلم برای همه‌ی شما تنگ شده، اینجا شب و روز با خیال و خاطرات شیرین‌تان شعر زندگی می‌سرایم، هر روز به جای شما به خورشید روز به‌خیر می‌گویم. از لای این دیوارهای بلند با شما بیدار می‌شوم، با شما می‌خندم و با شما می‌خوابم. گاهی–چیزی شبیه به دلتنگی–همه وجودم را می‌گیرد.»