بی‌جواب!

من بلدم آنقدر دیر بخوابم که اندوهم را خواب کنم، اما یکی به من بگوید کی بیدار شوم از خواب، که اندوه زودتر از من؛ بیدار نشده باشد..؟!

بعد از مرگم اگر نسیمی گونه‌ات را بوسید، بدان منم.

گوشه‌ی دفترش خطاب به خودش نوشت: «اما عزیزِ من، لبخندهایت کجا رفته؟ چرا این‌قدر اندوهگینی؟ چرا چشم‌هایت این‌قدر خسته و غمگین است؟ چرا قلبت تا این حد شکسته است؟»

کجا رها کنم این بار غَم که بر دوش است؟

به خالق آفرینش بگو ما را برگرداند به حالت اولمان. ما که از او خواهش نکرده بودیم تا ما را بیافریند و قدرت نمائی بکند. حالا که کرده، چشمش کور بشود. باید جورمان را بکشد.

افسانه آفرینش - صادق هدایت

چشم های بسته، بازترند؛ و پلک، پرده‌ای‌ست که منظره را عمیق تر می‌کند.

تو خانه‌ام بودی عزیزِ من و من از دست دادمت؛ و کسی که وطن ندارد، در تمام جنگ‌ها گلوله می‌خورد.

حمید سلیمی

هرگاه بین ماندن یا نماندن شک کردی، برو!

بیراهه رفته بودم؛ آن شب دستم را گرفته بود و می‌کشید؛ زین بعد همه عمرم را بیراهه خواهم رفت.

این‌جا مردم تلاش می‌کنند زندگی را ادامه بدهند؛ امّا کار ساده‌ای نیست.

آریل دورفمن

و تو دوام می‌آوری، بی‌آنکه کسی بفهمد که در بارانِ دردها، هنوز ایستاده‌ای..

علی آواری

چه لذتی دارد... از فردای نیامده نترسیدن، گوش به باران دادن، چای درست کردن، پادشاهِ وقتِ خود بودن.

آدم‌ها خیال می‌کنند برای زنده ماندن به چیزهای بزرگی احتیاج داریم؛ در حالی که گاهی یک فنجان چای گرم و دستی روی شانه‌ کافی‌ست تا ادامه بدهیم.

آنا گاوالدا

آغوش.