بی‌جواب!

و من زنی هستم که برای زیستن در این گوشه‌ی خاورمیانه، باید با همه‌چیز پیکار کنم. با جهانی که پیش از آن‌که مرا بشناسد، برایم تصمیم گرفته است؛ با دیوارهایی که هر روز بلندتر می‌شوند، با بایدهایی که نسل به نسل به ارث رسیده‌اند، با ترس‌هایی که گاهی آن‌قدر عادی شده‌اند که دیگر کسی از وجودشان سؤال نمی‌کند. و من تشکری بی‌پایان به خودم بدهکارم؛ به خودم که درد به استخوان‌هایم رسید، اما انتخاب من «بودن» بود. به تمام روزهایی که می‌توانستم فروبریزم و فرو نریختم. به تمام صبح‌هایی که با خستگی چشم باز کردم و باز هم زندگی را، با تمام بی‌رحمی‌اش، ادامه دادم. من قهرمان نیستم. فقط زنی هستم که فهمیده گاهی زنده ماندن، خودش نوعی سرکشی‌ست. و اگر روزی از من پرسیدند چه چیزی نجاتت داد، شاید جواب پیچیده‌ای نداشته باشم. بگویم:هیچ‌کس. خودم بودم. همان دختری که بارها از خودش پرسید «تا کی؟» و با این حال، صبح روز بعد باز کفش‌هایش را پوشید و از خانه بیرون رفت. من هنوز اینجا هستم. نه چون جهان با من مهربان بود؛ بلکه چون با تمام نامهربانی‌اش، هنوز نتوانسته مرا از خواستنِ زندگی منصرف کند. و برای همین، به خودم بدهکارم. برای تمام دفعاتی که شکستم و دوباره خودم را از میان خرده‌هایم جمع کردم؛ برای تمام ترس‌هایی که با خودم حمل کردم و باز قدم برداشتم؛ و برای تمام روزهایی که فقط یک انتخاب داشتم: بودن. و من، با تمام خستگی‌ام، بودن را انتخاب کردم. •| مینا 🩰