نوفپ رُشدیسم فردی

یه گنجشکِ گرسنه، هر روز می‌اومد لبِ پنجره‌ی یه مغازه‌دار. مغازه‌دار براش یه دونه نون خرد می‌ریخت. گنجشک خوشحال می‌گفت: «چه آدم خوبی! هر روز یه دونه مجانی…» کم‌کم، مغازه‌دار شروع کرد زمانِ دونه دادن رو عوض کردن؛ یک‌بار وسط ظهر، یک‌بار نزدیک غروب، یک‌بار وسط استراحت گنجشک. گنجشک، هر صدای باز شدن پنجره، حواسش می‌پرید. بالاخره، دیگه نمی‌تونست روی هیچ شاخه‌ای آرام بشینه؛ همیشه منتظر «صدای بعدی» بود. نوتیفیکشن‌ها، همین دونه‌های مجانی‌ان: به تو نمی‌گن «تمرکزت رو نابود کن»، فقط می‌گن: «یه پیام اومد، یه لایک شد، یه خبر تازه.» و تو، مثل گنجشک، به‌جای اینکه رو شاخه‌ی کار و درس آرام بگیری، همیشه منتظر «دونه‌ی بعدی» می‌مونی.

«دل به هر کس نده ای دلبر من

که در این کوی، بسی دانه و دام است»

ــ حافظ

اگر می‌خوای دوباره شاخه‌ای برای تمرکز داشته باشی، باید بعضی از این دونه‌های ظاهراً مجانی رو عمداً نادیده بگیری. #داستانی 🎧 @ACT_PODCAST

«دردِ رشد، موقته؛ ولی حسِ “عمرمو حروم‌کرده‌ام” می‌تونه تا آخر عمر بمونه؛ امروز فقط یک تصمیم سخت ولی درست بگیر.»

@ACT_PODCASR #حق اگه یه تصمیم سخت تو ذهنت پرید بالا، یه ⚡️ بزن، شاید یکی دیگه هم جرأت کنه اون تصمیم لعنتی رو بگیره.

15 دقیقه وعده داده شده، مینی دوره «ردیابی احساسات» 27 دقیقه شد⏳🔥😎 #متااسکریپت 🎧@ACT_PODCAST

عزیزانی که دوره رو تهیه کرده بودن لایسنس اسپات پلیر در اختیارشون قرار گرفت، چک کنن.🤍

تضاد دو قلمرو: سیاهچاله یا خورشید؟

بخش اول: مردی که اسیر سایه‌ها بود🌑🖤 او فکر می‌کرد بار سنگینی که در تن دارد، یک سمّ است؛ گناهی جاری در رگ‌ها که باید هرچه سریع‌تر از شرّش خلاص شد. هر بار که آتش غریزه شعله می‌کشید، سراسیمه به دنبال دست‌هایی می‌گشت تا این بارِ گداخته را در آن‌ها تخلیه کند. او از زن‌ها تمنا می‌کرد تا این «سمّ» را از او بگیرند و در عوض، به او تکه‌ای آرامشِ موقت بفروشند. اما معامله همیشه یک سر داشت: خالی شدن و سپس، سقوط در انجمادِ تنهایی. او نمی‌دانست که با هر بار تخلیهٔ بی‌هدف، مرکزِ جاذبهٔ درونش را متلاشی می‌کند. او به یک سیاهچاله تبدیل شده بود؛ تاریک، طلبکار، محروم از نور، که هرچه را به قلمرویش وارد می‌شد می‌بلعید تا فقط برای لحظه‌ای احساسِ «بودن» کند. سیاهچاله‌ای که در نهایت، خودش را هم در خود فرو می‌برد. بخش دوم: مردی که معمارِ نور شد☀️🔥 در نقطه‌ای دیگر، مردی ایستاده بود که راز آتشِ درونش را می‌دانست. او فهمیده بود این نیروی سرکش، سمّ نیست؛ بلکه سوختِ آفرینش است. او یاد گرفت که چطور به جای رها کردن این شعله، آن را در کورهٔ وجودش مهار کند. او انرژی خامِ غریزه را گرفت، آن را از لایه‌های سختِ ذهن و روحش عبور داد و به اراده، خلاقیت، پولادِ تمرکز و شفقت تبدیل کرد. او دیگر گدا و تمناکننده نبود؛ او به یک خورشید بدل شده بود. گرما و نوری که از استحالهٔ این انرژی در وجودش ذخیره شده بود، حالا به شکلِ امنیتی ستودنی، کاریزما، تمرکزی آتشین و نفوذی عمیق به بیرون می‌تابید. هر کس در دایرهٔ نفوذ او قرار می‌گرفت، شکوفا می‌شد. زن‌ها در حضورش احساس امنیت و کرامت می‌کردند، چرا که او آمده بود تا بتابد و بسازد، نه اینکه تاریکیِ درونش را با آن‌ها پر کند. مرزِ باریکِ قهرمان و قربانی

یکی انرژی‌اش را هدر داد تا ثانیه‌ای تسکین یابد و جهانش تاریک‌تر شد؛ دیگری آن را مهار کرد تا تکیه‌گاهی برای جهانِ پیرامونش باشد. تو چطور؟ آتشِ درونِ تو قرار است بسوزاند و خاکستر کند، یا گرمابخشِ قلمروات باشد؟

🎧 @ACT_PODCAST

«منبع نوری یا چاهِ نیاز؟»

#انرژی_جنسی #داستانی 🎧 @ACT_PODCAST

جلد رسمی «متااسکریپت» 🔵

برای وقتی که می‌دونی باید چیکار کنی، اما وسط راه یه اسکریپت قدیمی کنترل رو از دستت می‌گیره.

متد متااسکریپت درباره‌ی انگیزه‌ی بیشتر نیست؛ درباره‌ی بازنویسی الگوهاییه که تصمیم‌ها، توجه و رفتارت رو هدایت می‌کنن. به‌زودی.......! #متااسکریپت 🖋@ACT_PODCAST

«هیچ احساس بظاهر تلخی تا حالا کسی رو نکشته؛ چیزی که آدم‌ها رو می‌کشه، سال‌ها فرارِ بی‌وقفه از همین احساس‌های زنده‌کننده‌ست.»

@ACT_PODCAST #حق اگر این جمله یه‌کم ترس‌ت رو از تلخی زندگی کم کرد، یه 👀 یا هر ری‌اکشنی که حالت رو نشون می‌ده بزن، ببینیم چند نفر می‌خوان به‌جای فرار، بمونن و نفس بکشن.

بالاخره «متااسکریپت» آماده شد. 71 صفحه سلاح برای جنگیدن با بهانه هات و الگوهای قدیمی که انگار تو لحظه تصمیم گیری بحرانی تسخیرت کردن. 71 صفحه از چکیده تجربه 4-5 ساله ژورنالینگ خودم. این روش ژورنالینگ یه روش خاطره نویسی قشنگ نیست؛ که فقط توش بنویسی و یادت بره اصلا داستان چی بود. یه روشیه که باهاش رِوایت زندگی خودت رو از دوباره مینویسی. برای چه شخص هایی مناسبه؟ تو یک کلمه؟ همه ولی برای این آدما واجبه:

-اگه اعتیاد به پورن پدرتو درآورده و اصلا نمیدونی هربار چطوری قانع میشی و به خودت اجازه میدی لغزش کنی. -اگه فرار کردن با اینستاگرام و یوتوب و چیتوز شده بخش جدایی ناپذیر زندگیت. -اگه نیت میکنی که تغییر کنی ولی این فقط برا اینه که بعد چند ساعت یا روز خودتو درست همون جایی پیدا کنی که قول دادی نباشی. -اگه یه روشی میخوای که ذهنتو برنامه نویسی بکنی که تو هر موقعیتی چیکار کنه؟ -تغییراتت فقط ۲۴ ساعت دوام دارن و دوباره به نقطه‌ی اول برمی‌گردی.

تازه این کتابچه راهنما بخش اول ماجراست، همراه این کتاب دو تا مینی دوره «شناسایی احساسات» و «بازنویسی کدهای مغزت» ارائه میشه که اصل کار هستن. 📂فراتر از یک فایل: همچنین به عنوان هدیه: به عنوانِ تضمینِ مسیر، سه تا ژورنال متااسکریپت ات شخصا توسط خودم آنالیز و بررسی میشه تا مطمئن شیم «سیستمِ جدید» در ذهنت به درستی پیاده‌سازی شده. آماده‌ای از حالتِ «تسخیرشده» خارج شی و فرماندهیِ قلعه‌ی ذهنت رو پس بگیری؟ #متااسکریپت 🎧@ACT_PODCAST

🌑قراره تو زندگی بدبختیایی بکشی و زخم ببینی...! از زبان جوردن پیترسون #jordan_peterson #shortvid 🎧 @ACT_PODCAST

«قرار بود گوشی، ابزار باشه؛ شد اکسیژن.»

#nanoPOD ⏳@ACT_PODCAST

اگه اینستا & سیگار & پ...ن «لذت» واقعیه، چرا بعدش حس قدرت نمی‌گیری؟ چیزی که تو رو خالی، بی‌حوصله و کم‌تمرکز می‌کنه، پاداش نیست؛ تخلیه‌ست. فقط وقتت رو نمی‌گیره، استاندارد ذهنت از رابطه، زندگی، لذت و خودت رو هم خراب می‌کنه. هنوز مطمئنی داری کنترلش می‌کنی؟ 👀 @ACT_PODCAST عضو خانواده عملگراها شو☝️