Coconut diaries

دنیا یک زندگی توی کشور شاد و عادی با مردم عادی بهم بدهکاره.

زندگی چقدر بدون کلاس طیور و استاد مزخرفش، دلپذیره. مردک عقده‌ای.

به جاش می‌رم صد صفحه آخر این کتابو تموم کنم. کار دیگه‌ای که ازم بر نمیاد!

دلم کارهای جدید و آدم‌های جدید می‌خواد. دلم سفر و دوری از روزمرگی می‌خواد. دلم می‌خواد امروزم مثل دیروز نباشه، خوشحالی‌هام از جنس شیرینی خوردن نباشه! تجربه‌های جدید می‌خوام و زندگی با من همراهی نمی‌کنه.

خانواده ایرانی واقعا چه پدیده‌ای بود خدا ما رو باهاش امتحان کرد؟

بعنوان کسی که نصف کلاس‌هاشو توی خواب و زیر پتو می‌گذرونه، نباید به برادر نوجوونم گیر بدم که چرا داره وسط کلاس ویدیو می‌بینه و از مشکل اینترنت غر می‌زنه ولی خب بزرگ‌ترم و می‌تونم گیر بدم پس می‌دم:)))

کوچه پس کوچه‌های ابیانه.

همچنان کاشان و سپنج و من که احتمالا تازه بیدار شده بودم!

رفتم ته مه‌های گالری، ببینم اون روزایی که من وجود داشتم و کانال نبود چه عکس‌هایی می‌گرفتم! کاشان، اقامتگاه سپنج، احتمالا تیر ۱۴۰۲

عاشق آدم‌هایی‌ام که راه‌حل خاص خودشون رو برای زندگی دارن، خلاف جریان رودخانه شنا می‌کنن و از امتحان کردن راه‌های جدید نمی‌ترسن.

روز جهانی ارتباطات رو به بی‌ارتباطان توی خونه تبریک می‌گم. ایشالا عامل قطع ارتباطمون گور به گور بشه.

من ولی این ترندی شدن گل‌ها رو دوست ندارم، به من رزهای مینیاتوری بدین ممنون می‌شم.

اطلاعات رندوم روز: می‌دونستین گل موگه فقط ۲۰ روز در سال هست؟ می‌دونستین طبق گفته‌ها توی ایران اولین بار فرح پهلوی این گل رو وارد کرده و توی کاخ کاشته؟ گفته می‌شه چون گلی هست که تایم کوتاهی رشد می‌کنه کاشتنش برای گلخونه‌دار ها نمی‌صرفه و همون اندکی که ازش توی بازار ایران پیدا میشه از همون گل‌های کاخه… کارگرها گل‌ها رو می‌چینن و فقط یک پیرمرد هرسال به گلفروشی‌ها این گل رو می‌فروشه!

واقعا ناناحت می‌شم که همه خواهر دارن جز من. احتمالا اگر داشتمم مادر فولادزره بود.

نیازمند سوشی و بوجی‌موجی بی‌نهایت.

یکی از جالب‌ترین و درست‌ترین حرفایی که اخیرا شنیدم این بود: ۲۵ تا ۳۰ سالگی مال تجربه کردنه، بعدا هم کلی وقت برای پول جمع کردن هست!

چرا قدیما کارتای بانکی در یک متری گوشی موبایل می‌سوخت؟ چرا دیگه این اتفاق نمی‌افته؟

از آدم‌هایی که برای چیزهای کوچیک ذوق به خرج می‌دن خوشم میاد🍓🥚🐟

یه مدت هم فالگیرمون شده بود با ورق آینده‌نگری می‌کرد برامون:))))))) از هر انگشت یک هنر می‌ریزه ماشالله.

خیلی بامزه‌اس که همش با مورچه از مشکلاتمون حرف می‌زنیم که اکثرا به طرز عجیبی مشترک‌ان، بعد چون نمی‌دونیم باید چیکار کنیم تصمیم می‌گیریم از یکی مشورت بگیریم، و اون یه نفر معمولا همین عزیز توی عکسه:)))) اعتماد بنفسمونو چجوری ببریم بالا؟ نمیدونم بذار از میم بپرسیم! من چجوری بازاریابی یاد بگیرم؟ فن بیان؟ بذار از میم بپرسیم! مشاور رایگانمون شده:))))))