Sāvis

آیا قربانی بی عیب و نقص وجود داره؟

هنگامی که بحث آزار جنسی در میونه، به طور پیش فرض جامعه تلاش می‌کنه حساسیت‌های مربوط به آزار جنسی‌رو نادیده بگیره و با زیر سوال بردن قربانی، به آزارگر مشروعیت ببخشه. سوال‌هایی از قربانی پرسیده می‌شه که باید از آزارگر پرسیده شه. کسی که باید جواب پس بده قربانی نیست، بلکه آزارگره. جامعه در این موارد به دنبال این می‌گرده که قربانی تا چه حد باب میلشونه. تا چه حد طبق استانداردهای قربانی نکوهانه قربانی واقعی به حساب میاد. و این شاید بزرگترین چالش قربانیانی باشه که تصمیم به حرف زدن می‌گیرن. چالشی که ذهن جامعه‌رو تحت تاثیر قرار می‌ده تا قربانی زیر سوال بره و حمایت ازش دیگه یک امر طبیعی نباشه بلکه امری همراه با انتقاد باشه - قربانیانی که از خودشون می‌پرسن «اگر روایتم کامل و درست نباشه چی؟» «اگر آزارگر من محبوب تر باشه چی؟» «آیا می‌تونم قضاوت‌هایی که راجع‌بم می‌شه‌رو تحمل کنم؟» «اگر ازم بپرسن چرا الان، چرا این شخص، چرا اون مکان، آیا می‌تونم بدون کم و کاستی جوابی بدم؟» «اگر روابط و کارهای گذشته‌ و حال من علیه من استفاده شه و به چشم مردم لایق اعتراض به آزار نباشم چی؟» - بزرگترین دلیلی که فمینیسم و جنبش Me too تلاش می‌کنن صدای قربانیان‌رو بشنون همینه که صدای قربانی هیچوقت شنیده نمی‌شه و همواره تلاش بر راستای اینه که از اون صدا بر علیهش استفاده شه. حساسیت‌های مربوط به آزار جنسی به خاطر تهمت زدن به مردان بی‌گناه نیست، ما نمی‌خواهیم به هرچیزی بگوییم تجاوز بلکه می‌خوایم شما متوجه بشید تجاوز می‌تونه به هر شکلی خودشو نشون بده. اینکه الگوهای آزار جنسی‌رو معرفی می‌کنیم و از مردم می‌خوایم بیشتر بهشون توجه کنن به خاطر همینه که برای درک قربانین و ساختن فضای بهتری تلاش کنیم و امیدواریم در طی این مسیر بتونیم به بازماندگان بیشتری کمک کنیم. ما در جامعه‌ای مردسالار زندگی می‌کنیم که حرف زدن قربانیان برابر با از بین رفتن آسایش و امنیتشونه، در چنین جامعه‌ای اگر قربانی تصمیم به حرف زدن می‌گیره احتمال دروغ بودن ادعاش چیزی نزدیک به صفره و همیشه فرض باید بر باور کردن قربانی باشه نه تلاش برای زیرسوال بردنش.