ห้องลับนิยายรัก✍🏻

“หลินหว่านอาจเกิดเรื่องจริง ๆ สามกลุ่มก่อนหน้า ไม่มีใครใช้เวลาส่งงานกับเหรินเสี่ยวหลิงนานขนาดนี้” “หรือว่า ตุ๊กตาที่เธอเอากลับมาไม่มีวิญญาณของหนานเสวี่ยอยู่เลย? เหรินเสี่ยวหลิงเลยโกรธ ไม่ปล่อยเธอออกมา” อาจารย์สวีกำลังคาดเดา แต่ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางประตู “เป็นไปไม่ได้ ตุ๊กตาเด็กผู้หญิงตัวนั้นต้องมีวิญญาณของหนานเสวี่ยอยู่แน่!” เสียงนี้คุ้นมาก! ไม่ใช่แค่อาจารย์สวีและคนอื่น ๆ ที่ตกตะลึง แม้แต่มู่เฟยหังที่ “เหม่อลอย” อยู่ ยังเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ แล้วมองไปทางประตูใหญ่ เปียนซานที่ควรจะตายไปแล้ว ยืนอยู่ตรงนั้น เขาตัวเปื้อนโคลนและหญ้าไปหมด ดูเหมือนหมาป่าเป๊ะเลย “นายเป็นคนหรือผี?” หลี่จื่อถามอย่างระแวดระวัง “เหอะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เปียนซานอดหัวเราะเย็นไม่ได้ “หลินหว่านนังสมควรถูกฟันพันครั้งนั่น บอกพวกเธอว่าฉันตายแล้วเหรอ?” เขาโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ส่วนคนอื่น ๆ จึงตัดสินได้ว่า เขาไม่ใช่ผีจริง ๆ แต่เป็นคนเป็นที่ยังหายใจไม่หยุด! “ดีจริง ๆ พี่เปียนซาน พี่รอดกลับมาแล้ว!” เฉียนตัวดีใจอย่างมาก “หลินหว่าน นังสารเลวนั่นอยู่ไหน?!” เปียนซานกัดฟันกรอด กวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเงาศัตรู ฉินอวี่ชี้ขึ้นไปชั้นบน “เธอเอาตุ๊กตาขึ้นไปส่งงานให้เหรินเสี่ยวหลิง ไปนานมากแล้วยังไม่กลับมา ดูท่าทางสถานการณ์ไม่ค่อยดี” “อะไรนะ?” เปียนซานชะงักไป ในที่สุดก็พอควบคุมความโกรธที่มีต่อหลินหว่านลงได้เล็กน้อย “หรือว่าฉันเข้าใจผิดจริง ๆ หนานเสวี่ยไม่ได้อยู่ในตุ๊กตาตัวนั้น?” แต่เขาก็รีบปฏิเสธข้อสันนิษฐานนี้ทันที “เป็นไปไม่ได้! ถ้าตุ๊กตาตัวนั้นไม่มีหนานเสวี่ยอยู่ เจ้าผีนั่นคงไม่ไล่ฆ่าคนที่ถือตุ๊กตาแบบเอาเป็นเอาตายหรอก” “พวกนายเจออะไรในบ้านตระกูลหนานกันแน่ รีบเล่าให้ฟังเร็ว!” ฉินอวี่เร่ง “ได้” เปียนซานเช็ดหน้า แล้วพยักหน้าแรง ๆ สำหรับทุกสิ่งที่เจอในบ้านตระกูลหนาน เขาพอมีแนวคิดบางอย่างราง ๆ เพียงแต่ความคิดเหล่านั้นกระจัดกระจายเกินไป บวกกับอารมณ์หลังเฉียดตายยังไม่ฟื้นดี ชั่วขณะหนึ่งจึงเรียบเรียงไม่ออก ตอนนี้เขาต้องการคนช่วยวิเคราะห์พอดี เขาเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้านตระกูลหนานอย่างละเอียด ไม่ตกหล่นแม้แต่รายละเอียดเดียว หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่จื่อก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมากและแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง “อะไรนะ? นายถูกมือผีใช้เชือกรัดคอ สุดท้ายรอดออกมาได้เพราะถีบถังน้ำมันใบใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้ไม้เลื้อยอย่างแรง?” “ใช่ อย่าว่าแต่เธอเลย แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่คิดว่าจะรอดด้วยวิธีนี้” เปียนซานลูบคอที่เต็มไปด้วยรอยเชือกรัดและยังเจ็บรุนแรงอยู่ ในใจยังคงหวาดกลัวไม่หาย “บ้านตระกูลหนานชอบปลูกดอกไม้ต้นไม้มาก ไม่รู้ไปเอาถังน้ำมันใบใหญ่มาจากไหน เอามาใส่ดินจนเต็ม แล้วปลูกไม้เลื้อยกับดอกไม้เต็มถัง” พืชสีเขียวที่ห้อยลงมาหนาแน่นเหมือนพรม ปิดถังน้ำมันไว้แน่นจนมิด ถ้าไม่ใช่ตอนดิ้นรนแล้วบังเอิญถีบโดนถังน้ำมัน แม้ว่าเขาจะถูกฆ่าตาย เขาก็จะไม่มีวันรู้ว่าสิ่งนั้นมีอยู่จริง