ห้องลับนิยายรัก✍🏻

แดนหลอนมรณะ：เริ่มนับถอยหลังสู่ความตายแล้ว บทที่ 305 【คืนส่งศพสยอง】รูปปั้นดินเผาโบราณ เปียนซานถึงกับตะลึงงันกับภาพตรงหน้า ภารกิจครั้งนี้แบ่งออกเป็นสี่ช่วงอันยาวนาน และในสองช่วงแรกที่พวกเขาผ่านมาแล้ว ทั้งภารกิจย่อยที่หมู่บ้านหงและเมืองริมน้ำ ต่างก็มีสิ่งประหลาดอย่างหนึ่งปรากฏขึ้น นั่นคือเถาวัลย์ประหลาดที่เต็มไปด้วยศีรษะมนุษย์ ที่เมืองริมน้ำ เจ้าสิ่งนี้เองที่ควบคุมหลินเซิน เปลี่ยนเขาจากวิญญาณอาฆาตธรรมดาให้กลายเป็นปีศาจร้ายอันทรงพลัง เช่นเดียวกัน ก็น่าจะเป็นมันนี่เอง ที่ทำให้ภรรยาของจูหย่งซึ่งตายในบ่อน้ำของหมู่บ้านหง กลายเป็นอสูรแมงมุม หลังจากต้องแลกมาด้วยราคาที่ไม่น้อย ในที่สุดพวกเขาก็ผ่านภารกิจย่อยทั้งสองช่วงมาได้ แต่ก็ยังไม่เคยรู้เลยว่า แท้จริงแล้วเถาวัลย์ประหลาดนี้คืออะไรกันแน่ ไม่คิดเลยแม้แต่ในความฝัน ว่าจะได้พบมันอีกครั้ง ในส่วนลึกอันน่าสะพรึงของถ้ำแห่งนี้ สัญชาตญาณของเปียนซานบอกเขาว่า เถาวัลย์ที่พันรอบโลงสำริดตรงหน้านี่ ต่างหากคือต้นตอที่แท้จริง ส่วนที่พวกเขาเคยเห็นในสองภารกิจก่อน เป็นเพียงเสี้ยวส่วนหนึ่งของมันเท่านั้น เจ้าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่? แล้วในโลงสำริดนั้น บรรจุอะไรไว้? แต่ตอนนี้ เขาไม่มีเวลาจะคิดเรื่องพวกนั้น หลินหว่านกำลังลากเขา วิ่งตรงไปหาเถาวัลย์อย่างรวดเร็ว ห้ามเข้าใกล้สิ่งนั้นเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้น...ต้องตายแน่! ตรงกันข้ามกับความหวาดกลัวและการดิ้นรนของเขา หลินหว่านกลับตื่นเต้นจนแทบคลุ้มคลั่ง เธอตะโกนเสียงดัง “ท่านเทพ! ข้าพาคนที่จะมาแทนข้ามาแล้ว! ข้าขอมอบเขาให้ท่าน ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ!” ตอนนั้นเองเปียนซานจึงเข้าใจ หลินหว่านต้องการให้เขา มาแทนที่เธอ กลายเป็นหนึ่งในศีรษะบนเถาวัลย์ ส่วนตัวเธอจะได้เป็นอิสระ “นังบ้า! ปล่อยฉันนะ!!” เขาร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว ทั้งเตะทั้งต่อยหลินหว่าน แต่ไร้ประโยชน์ แรงเพียงน้อยนิดของเขา ไม่อาจส่งผลต่อหลินหว่านที่กลายเป็นภูตผีไปแล้วแม้แต่น้อย ไม่นาน เธอก็ลากเขามาถึงหน้าโลง เมื่ออยู่ในระยะประชิด เปียนซานจึงเห็นว่า บนโลงสำริดมีแผ่นแก้วใสฝังอยู่ เผยให้เห็นใบหน้าของคนที่นอนอยู่ข้างใน และทันทีที่เห็นใบหน้านั้น รูม่านตาของเปียนซานก็หดตัวลงอย่างรุนแรง ทั้งร่างแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง ทำไมถึงเป็นเขา?! ในจังหวะที่เขาเหม่อลอย หลินหว่านก็ผลักเขาเต็มแรง ร่างของเขาพุ่งเข้าใส่เถาวัลย์ เถาวัลย์ที่กำลังบิดตัวราวกับงูเขียว พลันสะบัดกิ่งก้านคล้ายหนวด พันรัดร่างของเปียนซานเอาไว้ ก่อนจะรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ “อ๊ากกกก—!!” รากเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนบนเถาวัลย์ แทงทะลุเข้าสู่ร่างของเปียนซานไม่หยุด ความเจ็บปวดทำให้เขากรีดร้องสุดเสียง “อย่าโทษฉันเลย... ภารกิจครั้งนี้ไม่มีใครรอดกลับไปได้ ไม่ช้าก็เร็ว ทุกคนต้องตายอยู่ดี” หลินหว่านพึมพำเสียงเบาอยู่ข้าง ๆ แต่ในวินาทีถัดมา เถาวัลย์อีกเส้นหนึ่งก็พุ่งออกมา พันรัดเธอไว้แน่น ก่อนลากเธอกลับไปยังตำแหน่งที่ศีรษะของเธอห้อยอยู่ หลินหว่านหน้าถอดสี ใบหน้าที่เละอยู่แล้วบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิม “ท่านเทพ! ท่านจะทำอะไร? ท่านเคยบอกว่า ถ้าข้าพาเขามา ท่านจะปล่อยข้า ท่านผิดคำพูดไม่ได้นะ...อ๊ากกกก!!!” เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยอง เถาวัลย์รัดแน่นขึ้นอย่างรุนแรง บดขยี้ดวงวิญญาณของเธอจนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน ขณะเดียวกัน ศีรษะของเธอที่ห้อยอยู่บนเถาวัลย์ ก็เหี่ยวแห้งและเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าสีดำ เปียนซานเห็นทุกอย่างกับตา หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดผวา แต่ร่างกายกลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ความทรมานในร่างกายยิ่งทวีขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาอยากตายเสียเดี๋ยวนี้ แม้จะต้องวิญญาณแตกสลายเหมือนหลินหว่าน ก็ยังดีกว่าการถูกทรมานราวกับโดนเฉือนทั้งเป็นเช่นนี้ แต่เขาไม่มีสิทธิ์เลือก ท่ามกลางความทุกข์ทรมานแสนสาหัส เขาได้แต่จ้องใบหน้าคุ้นเคยในโลงสำริด ในหัวมีเพียงคำถามเดียว— ทำไมถึงเป็นเขา? แล้วเขา...คือใครกันแน่?! …… “เปียนซาน! เปียนซาน!!” ภายในถ้ำอันลึกมืด อาจารย์สวีเดินเพียงลำพัง อาศัยแสงจากไฟฉายเพียงดวงเดียว ค้นหาร่องรอยของเพื่อนร่วมทีมอย่างสิ้นหวัง เขาเดินลึกลงไปตามทางลาดของถ้ำ ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน จู่ ๆ เบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้น เขารีบยกไฟฉายส่อง แล้วตัวแข็งด้วยความตกใจ พื้นที่โล่งเบื้องหน้ากว้างใหญ่อย่างน่าเหลือเชื่อ ราวกับมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด และบนลานกว้างแห่งนั้น กลับมี “ผู้คน” ยืนอัดแน่นเต็มไปหมด! อาจารย์สวีตกใจจนทำไฟฉายหลุดมือ ความมืดเข้าปกคลุมทันที ยิ่งทำให้เขาลนลาน กว่าจะคลำหาไฟฉายเจอ แล้วส่องกลับไปอีกครั้ง เขาจึงพบว่า สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่คนเป็น แต่เป็นหุ่นดินเผาขนาดเท่าคนจริง อาจารย์สวีเช็ดเหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผาก ก่อนหน้านี้ ทั้งเขาและเปียนซานต่างก็เคยสงสัยว่า ใต้ถ้ำแห่งนี้ อาจเป็นสุสานโบราณที่พวกโจรปล้นสุสานเคยบุกเข้ามา และตอนนี้ เมื่อได้เห็นหุ่นดินเผาจำนวนนับไม่ถ้วน เขายิ่งมั่นใจว่า การคาดเดานั้นถูกต้อง ที่นี่คือสุสานจริง ๆ การมีหุ่นดินเผาจำนวนมหาศาลเป็นของฝังร่วมเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าเจ้าของสุสานต้องมีฐานะไม่ธรรมดา หากเป็นโลกเดิมของพวกเขา สุสานขนาดนี้ เจ้าของอย่างน้อยก็ต้องเป็นกษัตริย์ หรือไม่ก็เจ้าแคว้นผู้ทรงอำนาจ อาจารย์สวีค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง แทรกตัวผ่านแถวหุ่นดินเผา พยายามไม่ให้ไปโดนพวกมัน ตอนนี้ เขาไม่มีอารมณ์จะศึกษาสิ่งเหล่านี้ เขาเพียงอยากหาเปียนซาน และหาทางออก เพื่อหนีออกไปอย่างปลอดภัยด้วยกัน แต่เดินไปได้ไม่นาน เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว สิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัว คือใบหน้าของหุ่นดินเผาบางตัว ต้องยอมรับว่า ช่างผู้สร้างหุ่นเหล่านี้มีฝีมือยอดเยี่ยม ทุกใบหน้าสมจริงอย่างเหลือเชื่อ ราวกับอีกครู่หนึ่ง พวกมันจะขยับตัว แล้วหันมาพูดกับเขา ตอนแรก อาจารย์สวียังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิด จนกระทั่งสายตาของเขา เหลือบไปเห็นใบหน้าของหุ่นตัวหนึ่งโดยบังเอิญ โครงหน้าและเครื่องหน้าที่คุ้นเคย เมื่อไม่นานมานี้ เขายังเพิ่งเห็นเธอ ยังเพิ่งได้ยินเสียงเธอร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ทำไม... หุ่นดินเผาตรงหน้าตัวนี้ ถึงมีใบหน้าเหมือนแม่ของหวังชิวทุกประการ? ไม่... ไม่ใช่แค่ใบหน้า แม้แต่เสื้อผ้าที่สวมอยู่ ก็เหมือนกับชุดที่เธอสวมก่อนหน้านี้ไม่มีผิด อาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ อาจารย์สวีพยายามปลอบใจตัวเอง หุ่นตัวนี้คงแค่บังเอิญ มีหน้าตาและเสื้อผ้าเหมือนกับแม่ของหวังชิว แต่... เมื่อแสงไฟฉายกวาดผ่านหุ่นดินเผาทีละตัว หนังศีรษะของอาจารย์สวีก็เริ่มชา ความหวาดกลัวถาโถมราวกับคลื่นยักษ์ บนหุ่นดินเผาเหล่านั้น เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นตา ครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งหมดคือชาวบ้านในหมู่บ้านหิมะที่เขาเคยพบ และคนที่เขาคุ้นเคยที่สุด คือสวี่เหมียน ลูกสาวของสวี่เหยา หุ่นดินเผาของสวี่เหมียน สวมเสื้อผ้าแบบเดียวกับเธอทุกประการ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ราวกับยังเป็นห่วงพ่อที่หายตัวไป “เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?!” อาจารย์สวีพึมพำด้วยความสั่นสะท้าน ภาพประหลาดตรงหน้า ไม่อาจอธิบายด้วยคำว่า “บังเอิญ” ได้อีกต่อไป เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าก้าวต่อแม้แต่ก้าวเดียว หวาดกลัวว่าหุ่นดินเผาเหล่านี้ จะมีชีวิตขึ้นมาในทันใด กลายเป็นชาวบ้านแห่งหมู่บ้านหิมะ ล้อมจับเขา แล้วเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นหุ่นดินเผาเช่นเดียวกัน ติดอยู่ใต้ดินอันมืดมิดนี้ไปตลอดกาล ขณะที่อาจารย์สวีกำลังทำอะไรไม่ถูกด้วยความหวาดหวั่น จู่ ๆ มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากความมืดด้านหลัง ตบลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง “อ๊าก!!” อาจารย์สวีสะดุ้งโหยง รีบหันกลับ ชูไฟฉายขึ้นเตรียมฟาดใส่ผู้ที่โผล่มาด้านหลังอย่างเงียบเชียบ แต่กลับได้ยินอีกฝ่ายร้องว่า “อย่าตกใจ! ฉันเอง!” เสียงที่คุ้นเคย ใบหน้าที่คุ้นเคย อาจารย์สวีถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำเสียงสั่นด้วยความยินดี “เปียนซาน! เป็นนายเองนี่!”