ห้องลับนิยายรัก✍🏻

ที่แท้ชายหนุ่มที่เดินผ่านบริเวณนั้น เป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ ผู้สูญหายจำนวนมากในเมืองล้วนหายตัวไปภายในพื้นที่เฉพาะแห่งเดียวกัน เมื่อไม่มีเบาะแสอื่น ตำรวจจึงจัดให้เจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบหนุ่มหลายคนปลอมตัวเป็นชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา คอยเดินเตร็ดเตร่อยู่เพียงลำพังภายในบริเวณดังกล่าว ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ซุ่มรออยู่ใกล้ ๆ เถาวัลย์น่าสะพรึงกลัวจับตัวชายหนุ่มไปอย่างรวดเร็ว ประกอบกับท้องฟ้ามืด ทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน ตำรวจที่ซุ่มอยู่จึงเข้าใจผิดว่าเป็นงูเหลือมกำลังทำร้ายคน พวกเขาไล่ตามมาตลอดทาง แต่ไม่ทันเห็นว่า “งูเหลือม” ลากเพื่อนร่วมงานของตนเข้าไปในบ้านหลังใดบริเวณใกล้เคียง จึงเริ่มเคาะประตูค้นหาทีละบ้าน เถ้าแก่หวังรู้ทันทีว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว จึงรีบล็อกประตูห้องที่ใช้บูชาเถาวัลย์ ก่อนจะฝืนทำใจเย็นแล้วออกไปเปิดประตู เขาคลุกคลีอยู่ในวงการค้ามานาน ด้วยวาทศิลป์อันยอดเยี่ยมและวิธีรับมือผู้คนอย่างลื่นไหล เถ้าแก่หวังเกือบจะรับมือกับตำรวจหลายคนจนพวกเขายอมจากไปได้แล้ว แต่บังเอิญว่าในเวลานั้นเอง เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดทรมานก็ดังออกมาจากภายในบ้าน นั่นคือเสียงกรีดร้องของลูกสาวคนเล็กที่เถ้าแก่หวังรักที่สุด! เขาตื่นตระหนกทันที รีบวิ่งไปยังห้องของลูกสาวอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เขาตกใจจนทรุดนั่งลงกับพื้น เถาวัลย์ที่เดิมถูกขังไว้ในห้องลับ ไม่รู้ว่าหลุดออกมาตั้งแต่เมื่อไร มันเข้าไปในห้องของลูกสาว และพันรัดร่างของเด็กสาวไว้อย่างแน่นหนา! เถ้าแก่หวังรีบลุกขึ้นอย่างลนลาน คิดจะเข้าไปช่วยลูกสาว แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว เพียงชั่วพริบตา เด็กสาวก็ถูกเถาวัลย์ดูดกินเลือด เนื้อ และกระดูกจนหมดสิ้น กลายเป็นสารอาหารของมัน ตำรวจที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตกตะลึงอย่างยิ่ง และพากันยิงปืนใส่เถาวัลย์ ทว่ากระสุนที่มีพลังทำลายสูงกลับไม่สามารถทำอะไรสัตว์ประหลาดตนนี้ได้เลย หลังจากเด็กสาว ตำรวจหลายคนที่ยิงปืนก็กลายเป็นเป้าหมายของเถาวัลย์ ถูกมันโจมตีและดูดกินเช่นกัน จนถึงวินาทีนั้น เถ้าแก่หวังจึงตื่นจากความหลงผิดอย่างแท้จริง เขาถูกหลอกแล้ว สิ่งนี้จะเป็นหญ้าวิเศษได้อย่างไร? มันคือสัตว์ประหลาดกินคนโดยสมบูรณ์! เขาเป็นผู้ใช้เลือดมนุษย์เลี้ยงดูมันจนเติบใหญ่ด้วยมือตนเอง และเป็นผู้สร้างสถานการณ์น่าสะพรึงกลัวที่มันออกล่ากินมนุษย์อย่างบ้าคลั่งในตอนนี้... คืนนั้น คนในตระกูลหวังทั้งเด็กและผู้ใหญ่ รวมถึงคนรับใช้อีกกว่าสิบชีวิต และตำรวจอีกห้าหรือหกนาย มีเพียงตำรวจหนึ่งนายกับลูกชายคนเล็กของเถ้าแก่หวังที่หนีออกมาได้ ส่วนที่เหลือล้วนกลายเป็นอาหารของเถาวัลย์ คดีคนหายแห่งเมืองเหมยจึงถูกเปิดเผยต่อสาธารณะในที่สุด เมื่อทราบว่ามีสัตว์ประหลาดกินคนปรากฏขึ้นในเมือง นายกเมืองก็รีบหาทางเชิญผู้ใช้วิชาอาคมที่เก่งกาจมาปราบปีศาจ แต่เมื่อผู้ใช้วิชาอาคมมาถึง เถาวัลย์ประหลาดต้นนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว แม้สัตว์ประหลาดกินคนจะหายไป แต่ไออัปมงคลที่มันทิ้งไว้กลับไม่ยอมสลาย ส่งผลให้เกิดโรคระบาด แม้ผู้ใช้วิชาอาคมจะทำพิธีขจัดสิ่งชั่วร้าย แต่ชาวเมืองจำนวนไม่น้อยก็ยังได้รับผลกระทบและล้มป่วยหนัก ไม่เพียงมนุษย์เท่านั้น สัตว์และพืชต่างก็ได้รับผลกระทบไปด้วย รวมถึงลั่วชิงเหมย ซึ่งเป็นผลผลิตทางเศรษฐกิจหลักของเมืองเหมย ในช่วงเวลานั้น หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ และเมืองต่าง ๆ รอบข้าง ต่างหวาดกลัวทันทีที่ได้ยินชื่อเมืองเหมย พวกเขาออกมาตรการห้ามชาวเมืองเหมยเข้าสู่เขตของตน ส่วนคนต่างถิ่นที่อาศัยอยู่ในเมืองเหมยก็รีบหลบหนีออกไปอย่างรวดเร็ว เมืองที่เดิมเคยเจริญรุ่งเรือง กลับเสื่อมโทรมลงในพริบตา สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อเนื่องยาวนานถึงสามปี หลังจากผ่านไปสามปี โรคระบาดจึงค่อย ๆ สงบลง แต่เมืองเหมยไม่อาจกลับคืนสู่ความมีชีวิตชีวาในอดีตได้อีก และยิ่งเสื่อมโทรมลงไปอีกขั้น เพราะผู้คนในพื้นที่รอบข้างหวาดกลัวชื่อเมืองเหมยมาตลอดหลายปี ภายหลังคนในท้องถิ่นจึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อสถานที่แห่งนี้เสีย เมื่อดอกลั่วชิงเหมยบาน กลีบดอกจะมีสีขาวบริสุทธิ์ ราวกับหิมะปกคลุมไปทั่วพื้นที่ เมืองเหมยที่หวังว่าลั่วชิงเหมยจะกลับมามีผลผลิตอีกครั้ง จึงเปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านหิมะ หลังจากฟังเรื่องราวของเหล่าหลาวเปาจบ ฉินอวี่และคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล สิ่งที่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นก็คือ ในที่สุดก็เข้าใจที่มาของเถาวัลย์ประหลาด ซึ่งปรากฏอยู่ตลอดทุกช่วงของภารกิจครั้งนี้ ส่วนสิ่งที่ทำให้พวกเขากังวลก็คือ ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า แม่ลูกโหยวชิงผิงและตาเฒ่าจูในหมู่บ้านแดง หลินเซินกับเริ่นเสี่ยวหลิงในเมืองสายน้ำ รวมถึงอสูรงูแห่งหมู่บ้านหิมะ แต่ละตนรับมือได้ยากกว่าตนก่อนหน้า ทว่าสุดท้ายแล้ว ไม่มีผู้ใดเป็นตัวเอกที่แท้จริงของภารกิจครั้งนี้เลย ตัวเอกที่แท้จริงของภารกิจ ที่แท้ก็คือเถาวัลย์ประหลาดที่เถ้าแก่หวังเลี้ยงดูจนเติบโตด้วยชีวิตของมนุษย์! แม่ลูกโหยวชิงผิง หลินเซิน และอสูรงู ล้วนถูกเถาวัลย์ควบคุม จนกลายเป็นบริวารของมัน ภรรยาของตาเฒ่าจูแห่งหมู่บ้านแดงเดิมก็น่าจะเป็นเช่นเดียวกัน เพียงแต่เถาวัลย์ที่อาจปรากฏอยู่ในบ่อน้ำควบคุมนางได้ไม่นานนัก นางจึงไม่เพียงไม่ได้กลายเป็นปัญหาของเหล่าผู้เข้าสู่แดนประหลาด แต่ในระหว่างล้างแค้นตาเฒ่าจู ยังบังเอิญช่วยเหลือพวกเขาทางอ้อมอีกด้วย “เหล่าผีที่ลากโลงศพ จะถูกเถาวัลย์ผีนั่นควบคุมอยู่ด้วยหรือไม่?” เนื่องจากยังไม่รู้ว่าเถาวัลย์นั้นเป็นสัตว์ประหลาดประเภทใด และด้วยความน่าสะพรึงกลัวของมัน อาจารย์สวีจึงเรียกมันตรง ๆ ว่า “เถาวัลย์ผี” “เป็นไปได้” ฉินอวี่ตอบ “ของชั่วร้ายนั่นไม่เคยจากสถานที่แห่งนี้ไปเลย มันซ่อนอยู่ที่ใดสักแห่งมาตลอด คอยควบคุมและส่งอิทธิพลต่อภูตผีในพื้นที่ใกล้เคียง ให้พวกมันฆ่าคน เพื่อให้มันได้ดูดกินมนุษย์ต่อไป ภูตผีสังหารคนที่พวกเราเผชิญในแต่ละช่วงของภารกิจ เดิมทีอาจไม่ได้แข็งแกร่งถึงขั้นนั้น เป็นพลังของเถาวัลย์ที่ทำให้พวกมันกลายเป็นผีร้ายอย่างรวดเร็ว” คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของอาจารย์สวีเปลี่ยนไป เขาพลันตระหนักถึงบางอย่าง “หรือว่าสาเหตุที่ศีรษะของผู้เข้าสู่แดนประหลาดที่ตายในภารกิจครั้งนี้ ถูกแขวนอยู่บนเถาวัลย์ผีนั่น ก็เพราะแม้พวกเขาจะดูเหมือนถูกภูตผีในแต่ละช่วงของภารกิจฆ่าตาย แต่สุดท้ายเลือด เนื้อ และกระดูกของพวกเขา ล้วนถูกเถาวัลย์ที่ควบคุมภูตผีเหล่านั้นดูดกลืน จนกลายเป็นสารอาหารของมัน?” มู่เฟยหางเคยเห็นกับตาว่า ศีรษะของผู้เข้าสู่แดนประหลาดที่เสียชีวิตในภารกิจครั้งนี้ถูกแขวนอยู่บนเถาวัลย์ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน แม้แต่เขาที่ปกติเย็นชา ไร้ความหวาดกลัว และไม่ค่อยรู้สึกสะทกสะท้าน เวลานี้ก็ยังอดขนลุกไปทั้งตัวไม่ได้ เขาสบถออกมาว่า “นี่มันเกินไปแล้วหรือเปล่า? แค่ภารกิจแดนประหลาดระดับสาม กลับเอาภูตผีน่ากลัวขนาดนี้มาจัดการพวกเรา?” อาจารย์สวีถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า “คงเป็นเพราะพวกเราโชคร้ายกันเอง แต่ไม่รู้ว่าโลงสำริดที่ผีพวกนั้นลากมา มาจากที่ใด และมีไว้ทำอะไร? อสูรงูถูกผนึกอยู่ในโลงสำริด แล้วโลงที่ผีพวกนั้นลากอยู่ จะมีความเกี่ยวข้องกับโลงที่ใช้ผนึกอสูรงูหรือไม่?” ตอนนี้ไม่มีใครสามารถตอบคำถามนี้ได้ สิ่งเดียวที่ยืนยันได้ก็คือ ระหว่างสองสิ่งนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องบางอย่างแน่นอน ไม่นาน ทุกคนก็มาถึงบริเวณที่ตั้งของวิหารในที่สุด วิหารที่ครั้งหนึ่งเคยดูเคร่งขรึมศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้เหลือเพียงซากกำแพงและอาคารที่พังทลาย รูปปั้นของอสูรงูถูกเผาจนไม่เหลือซากไปนานแล้ว ชาวบ้านไม่มีใครยอมเข้าใกล้สถานที่อัปมงคลแห่งนี้ เวลานี้ทั้งวิหารและบริเวณโดยรอบ นอกจากเหล่าผู้เข้าสู่แดนประหลาดแล้ว ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคน ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับสุสาน “ทุกคนแยกกันค้นหา ระวังตัวให้ดี!” ภายใต้คำสั่งของฉินอวี่ ทุกคนแยกย้ายกันออกไป ตรวจสอบพื้นดินที่ไหม้เกรียมในทิศทางต่าง ๆ “ตรงนี้! ตรงนี้มีห่วงโลหะอยู่!” ไม่นาน อาจารย์สวีก็พบสิ่งผิดปกติ คนอื่น ๆ รีบวิ่งไปยังตำแหน่งที่เขาอยู่ ฉินอวี่เงยหน้ามองบริเวณนั้น ตำแหน่งของอาจารย์สวีน่าจะอยู่ด้านหลังจุดที่เคยตั้งรูปปั้นอสูรงู กระเบื้องพื้นหลายแผ่นในบริเวณนี้แตกร้าวจากการถูกไฟเผา เผยความลับที่เดิมซ่อนอยู่ด้านล่าง— ห่วงดึงโลหะที่ถูกควันไฟรมจนดำสนิท ฉินอวี่เดินเข้าไป คุกเข่าลง จากนั้นค่อย ๆ ดึงห่วงโลหะขึ้นอย่างระมัดระวัง ครืด ๆ ๆ... เมื่อเขาออกแรงดึง เศษกระเบื้องหลายแผ่นก็เริ่มเลื่อนไปด้านข้าง เผยให้เห็นปากทางสีดำสนิทอยู่ด้านล่าง “ที่นี่มีทางใต้ดินจริง ๆ!” ดวงตาของอาจารย์สวีเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น แต่ฉินอวี่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย การค้นพบทางใต้ดินแห่งนี้... ดูเหมือนจะง่ายเกินไปหรือไม่? เดิมทีเขาคิดว่า อย่างน้อยพวกเขาน่าจะต้องเสียแรงค้นหาอยู่นานกว่านี้

หลังจากฟังการวิเคราะห์ของฉินอวี่จบ อาจารย์สวีกับเฉียนตัวก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก หมู่บ้านหิมะคือสถานที่ที่สืบทอดมาจากเมืองเหมย และเมืองเหมยก็คืออดีตของหมู่บ้านหิมะ ตอนนี้ ตามความคิดของผู้อาวุโสหลี่ หมู่บ้านหิมะกำลังจะเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อเก่าว่า “เมืองเหมย” ดังนั้น สาเหตุที่พวกเขาไม่สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้ และไม่มีรถมารับไปยังจุดหมายต่อไป ไม่ได้มีเพียงเพราะงานศพของหัวหน้าหมู่บ้านหูยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่สาเหตุสำคัญที่สุดก็คือ— ที่นี่มีงานศพอีกงานหนึ่งรอให้พวกเขาไปจัดการให้สำเร็จ! “ภารกิจครั้งนี้มันอะไรกันแน่? ใช้เวลานานก็แย่พออยู่แล้ว ยังฝังหลุมพรางขนาดใหญ่ไว้ให้พวกเราอีก!” อาจารย์สวีแทบอยากร้องไห้ “พวกเราต้องเจอกับแดนกำจัดอสูรที่หาได้ยากแน่นอน” มู่เฟยหางกล่าว ใช่แล้ว ต้องเป็นแดนกำจัดอสูรเท่านั้น! ไม่เช่นนั้น ยากจะอธิบายได้ว่า เหตุใดภารกิจระดับสามจึงยากถึงขนาดนี้ “เป็นแดนกำจัดอสูรจริง ๆ หรือ?” เหงื่อเย็นของอาจารย์สวีไหลไม่หยุด นี่คือแดนประหลาดพิเศษที่มีความยากสูงอย่างยิ่ง และมีอัตราการตายยกทีมแทบถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ ตามหลักแล้ว แทบไม่เคยปรากฏในภารกิจระดับต่ำ เขามีความสามารถอะไร ถึงได้เจอเข้าจริง ๆ ในตอนนี้? “แล้วตอนนี้จะทำอย่างไร?” เฉียนตัวถาม “หมู่บ้านนี้เพิ่งผ่านหายนะ มีคนตายมากมาย ตกลงยังมีงานศพของใครรอให้พวกเราไปจัดการอีก? จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครมาขอให้พวกเราช่วยเลย” “ยังไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น ทำตามแผนเดิม ไปที่วิหารก่อน!” ฉินอวี่กล่าว เขามีลางสังหรณ์ว่า งานศพสุดท้ายของเมืองเหมยคงไม่เรียบง่ายเหมือนสามงานก่อนหน้า สามงานก่อนแม้จะยากไม่น้อย แต่ใครคือผู้ตาย และพวกเขาต้องฝังใคร ล้วนเห็นได้ชัดเจน ทว่างานสุดท้ายนี้ แม้แต่สถานที่ยังถูกซ่อนเอาไว้ ต้องให้พวกเขาคาดเดาและค้นพบด้วยตัวเอง ส่วนผู้ที่ต้องฝังเป็นใคร ก็คงไม่เหมือนสามงานก่อนหน้า ที่บอกพวกเขาอย่างตรงไปตรงมา แต่ต้องอาศัยพวกเขาคิด วิเคราะห์ และค้นหาเองเช่นกัน ฉินอวี่มีลางสังหรณ์อันเลวร้ายอย่างยิ่ง งานศพสุดท้ายนี้ หากพลาดเพียงเล็กน้อย สิ่งที่รอพวกเขาอยู่อาจเป็นการสูญเสียทุกสิ่งที่ทำมา และตายกันทั้งหมด! ทั้งสี่คนออกเดินทางไปยังวิหารด้วยกัน “เหล่ามู่ บาดแผลของเจ้าไม่เจ็บแล้วหรือ?” ระหว่างทาง ฉินอวี่สังเกตว่ามู่เฟยหางไม่ได้เดินชักช้าและทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเหมือนก่อน “ดีขึ้นกว่าก่อนมาก แต่ยังไม่หายสนิท ดูเหมือนร่างกายของข้าจะแข็งแรงไม่น้อย” มู่เฟยหางพยายามควบคุมฝีเท้าและสีหน้า ทำให้ตัวเองดูอ่อนแอลงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้ฉินอวี่สงสัยมากกว่าเดิม อย่างไรก็ตาม ต่อให้ฉินอวี่สงสัยก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้อย่างมากก็ทำได้เพียงระวังเขามากขึ้นเท่านั้น ก่อนหน้านี้เขาก็มักลงมือเพียงลำพังอยู่แล้ว จึงไม่สนใจการระแวดระวังของคนอื่นแม้แต่น้อย ฉินอวี่ถอนสายตาออกจากเขา แต่ในใจกลับยิ่งระวังมากขึ้น— บาดแผลของเจ้าหมอนี่ฟื้นตัวเร็วเกินไปจริง ๆ อย่าให้มีพลังของภูตผีหลงเหลืออยู่ในร่าง แล้วกำลังก่อเรื่องอยู่เลย ระหว่างเดินทาง ฉินอวี่หาเวลาติดต่อเหล่าหลาวเปาทางโทรศัพท์ แล้วถามคำถามหนึ่งก่อน “ลุงเปา เมื่อก่อนนานมาแล้ว หมู่บ้านหิมะเคยเป็นเมืองการค้า และมีชื่อว่าเมืองเหมยใช่ไหม?” “ใช่” เหล่าหลาวเปาตอบยืนยันทันที “ตอนนั้นสถานที่แห่งนี้พัฒนาได้ดีมาก เพราะมีสมุนไพรที่เรียกว่าลั่วชิงเหมย” “แล้วภายหลังทำไมถึงเปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านหิมะ?” ฉินอวี่ถามต่อ แม้เมืองจะเสื่อมโทรมลงและไม่มีขนาดพอจะเรียกว่าเมืองการค้าอีกต่อไป ก็สามารถเปลี่ยนชื่อเป็น “หมู่บ้านเหมย” ได้ เหตุใดจึงต้องเรียกว่าหมู่บ้านหิมะ? “เพราะหลังจากเมืองเสื่อมโทรมลง ได้เกิดเรื่องหนึ่งขึ้น” เหล่าหลาวเปากล่าว “สาเหตุที่ลั่วชิงเหมยเกิดโรคประหลาดและตายลง ไม่ใช่ภัยธรรมชาติล้วน ๆ แต่เกิดจากฝีมือมนุษย์” เมื่อเหล่าหลาวเปาเล่าต่อ ฉินอวี่และคนอื่น ๆ จึงค่อย ๆ เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปีนั้น ที่แท้ในเวลานั้น เมืองเหมยมีเจ้าของกิจการคนหนึ่งแซ่หวัง เขาร่ำรวยมหาศาลจากการปลูกลั่วชิงเหมย เมื่อคนคนหนึ่งใช้ชีวิตอย่างมั่งคั่ง ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารหรือเสื้อผ้า ความโลภอื่น ๆ ก็ย่อมตามมา ตอนนั้นเถ้าแก่หวังมีอายุเกินหกสิบปีแล้ว ช่วงวัยหนุ่มเขาทุ่มเทแรงกายอยู่ตามไร่นาเพื่อปลูกลั่วชิงเหมย จนทิ้งโรคเรื้อรังไว้ในร่างกาย หลังร่ำรวยขึ้นมา ยังไม่ทันได้เสพสุขอย่างเต็มที่ สุขภาพของเขากลับทรุดโทรมลงทุกวัน เขาจะยอมรับได้อย่างไร? เพื่อให้ร่างกายแข็งแรงและมีอายุยืนยาว จะได้เสพสุขจากทรัพย์สินอย่างเต็มที่ เขาจึงใช้เงินจำนวนมหาศาลซื้อหญ้าวิเศษต้นหนึ่งมาจากหมอผีต่างถิ่น ตามคำกล่าวของหมอผี หญ้าวิเศษต้นนี้มาจากเหวลึกในหุบเขา และดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน เถ้าแก่หวังเพียงนำมันมาบูชา จุดธูปกราบไหว้ทุกวัน จากนั้นใชัเลือดมนุษย์รดน้ำมัน เมื่อหญ้าวิเศษเติบโตเป็นเถายาวและออกผล หากเด็ดผลมากิน ก็จะฟื้นฟูสุขภาพและมีอายุยืนถึงร้อยปี คนปกติเพียงได้ยินว่าต้องใช้เลือดมนุษย์รดน้ำ ย่อมหวาดกลัวและถอยหนี แต่เถ้าแก่หวังหลงใหลในการแสวงหาสุขภาพและอายุยืนจนเสียสติไปแล้ว เขาไม่惜ทุ่มเงินจำนวนมาก จ้างคนไปจับขอทานและคนเร่ร่อนจากต่างถิ่นมาหลายคน ขังไว้ในห้องใต้ดินของบ้าน จากนั้นเจาะเลือดพวกเขาทุกวัน แล้วนำไปรดหญ้าวิเศษ ในตอนแรก เถ้าแก่หวังยังปลอบใจตัวเองว่า เขาเลี้ยงดูขอทานและคนเร่ร่อนเหล่านั้นอย่างดี ให้อาหารอร่อยและดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทำให้พวกเขามีชีวิตที่มีความสุขกว่าก่อน การเอาเลือดจากพวกเขาเล็กน้อยมาเลี้ยงหญ้าวิเศษ จึงไม่นับว่าเกินไป เมื่อใดที่หญ้าวิเศษเติบโตและออกผล เขาก็จะมอบเงินชดเชยจำนวนหนึ่ง แล้วคืนอิสรภาพให้พวกเขา จากนั้นต่างฝ่ายก็ต่างไม่ติดค้างกัน เถ้าแก่หวังคิดทุกอย่างไว้อย่างง่ายดาย แต่ไม่นาน เรื่องราวก็หลุดพ้นจากจินตนาการของเขาโดยสิ้นเชิง ภายใต้การรดด้วยเลือดมนุษย์อย่างต่อเนื่องทุกวัน หญ้าวิเศษจากต้นกล้าเล็ก ๆ ค่อย ๆ เติบโตขึ้น แตกก้านยาว งอกใบอ่อนสีเขียว จนกลายเป็นเถาวัลย์เส้นหนึ่ง แม้เถ้าแก่หวังจะยินดี แต่ในใจก็ค่อย ๆ เกิดความไม่สบายใจ เมื่อหญ้าวิเศษเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ “ความอยากอาหาร” ของมันก็เพิ่มขึ้นทุกวัน เลือดสดวันละหนึ่งชามไม่เพียงพออีกต่อไป หากรดเลือดน้อยไป มันก็จะเหี่ยวเฉา ราวกับใกล้ตาย เถ้าแก่หวังไม่อยากให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า จึงต้องเพิ่มปริมาณเลือดที่สูบออกมา ไม่ถึงครึ่งเดือน ขอทานและคนเร่ร่อนเหล่านั้นก็ตายไปเกินครึ่ง แต่ความต้องการเลือดมนุษย์ของหญ้าวิเศษยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เถ้าแก่หวังไม่ยอมล้มเลิก จึงจ่ายเงินอีกครั้ง ซื้อขอทาน คนเร่ร่อน แม้กระทั่งหญิงสาวและเด็กที่ถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวมา แล้วรีดเลือดพวกเขาเพื่อเลี้ยงมัน หญ้าวิเศษค่อย ๆ เติบโตยาวขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่เถ้าแก่หวังดีใจ ในเมืองกลับเริ่มเกิดเรื่อง ช่วงเวลานั้น มีคนในเมืองหายตัวไปอย่างต่อเนื่อง ผู้สูญหายส่วนใหญ่เป็นชายหญิงวัยหนุ่มสาวหรือเด็ก ทุกคนสงสัยว่ามีพวกค้ามนุษย์อยู่เบื้องหลัง จึงแจ้งสถานีตำรวจของอำเภอ ตำรวจจากอำเภอส่งคนมาตรวจสอบอยู่นาน แต่ไม่พบร่องรอยของพวกค้ามนุษย์เลย กลับสรุปพบรูปแบบหนึ่ง— พื้นที่ที่ผู้สูญหายปรากฏตัวเป็นครั้งสุดท้าย ล้วนกระจุกอยู่ในบริเวณเดียวกันของเมือง และสถานที่นั้น ก็คือบริเวณใกล้บ้านของเถ้าแก่หวัง เมื่อมีคนหายไปจำนวนมาก เถ้าแก่หวังเองก็เริ่มหวาดหวั่นอยู่แล้ว พอรู้ว่าจุดที่คนเหล่านั้นหายไปอยู่ใกล้บ้านตนเอง เขาก็เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ เขาระวังตัวขึ้นมา คืนหนึ่งจึงพาคนสนิทไปซ่อนอยู่ใกล้ห้องที่เลี้ยงหญ้าวิเศษ คอยสังเกตความเคลื่อนไหวภายใน เมื่อถึงกลางดึก เขาได้เห็นภาพที่ทำให้แทบวิญญาณหลุดออกจากร่าง เถาวัลย์ของหญ้าวิเศษพลันมีชีวิตขึ้นมาในยามดึก มันบิดตัวออกจากห้อง เลื้อยลอดหน้าต่างออกไปนอกบ้าน ราวกับงูเหลือมอันน่าสะพรึงกลัว จากนั้นลอบโจมตีและรัดชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินผ่านบริเวณใกล้เคียง! ชายหนุ่มถูกเถาวัลย์ลากกลับเข้าไปในห้อง รากฝอยหนาแน่นนับไม่ถ้วนบนเถาวัลย์แทงเข้าสู่ร่างของเขา ดูดเลือดจนแห้งทั้งเป็น จากนั้นรากเหล่านั้นก็บิดตัวราวกับหนอน เริ่มกัดกินเนื้อหนัง ท้ายที่สุดแม้แต่กระดูกก็ถูกบดจนแตกละเอียด และดูดกลืนจนไม่เหลือเศษซาก เถ้าแก่หวังกับคนสนิทมองภาพน่าสะพรึงกลัวนั้น ตกใจจนแทบหัวใจวาย เป็นครั้งแรกที่เกิดความสงสัยขึ้นในใจ— นี่คือหญ้าวิเศษจริง ๆ หรือ? หรือแท้จริงแล้วมันคือปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวชนิดหนึ่ง! ขณะที่ทั้งสองกำลังตกใจและสับสน เสียงทุบประตูอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากประตูใหญ่กะทันหัน...

ฉินอวี่รู้สึกว่าความคิดของตัวเองออกจะเหลวไหลเกินไป จึงอดส่ายหน้าไม่ได้ แต่ทันใดนั้น เขาก็ชะงักไป เมื่อนึกถึงเรื่องที่มู่เฟยหางเคยถูกอสูรงูเข้าสิง ภาพงูเหลือมกลืนไก่เป็น ๆ ที่เขาเคยเห็นในสวนสัตว์ก็ผุดขึ้นมาในหัว หรือว่าหลังจากถูกอสูรงูเข้าสิง มู่เฟยหางจะติดกลิ่นอายและนิสัยบางอย่างของภูตผีมา จนกินไก่ป่าทั้งหมดทั้งเป็น? หากเป็นเช่นนั้น เขายังถือว่าเป็นมนุษย์ปกติอยู่หรือไม่? ฉินอวี่อดขนลุกไปทั้งตัวไม่ได้ เจ้าหมอนี่เหมือนจะเริ่มสงสัยแล้ว... สีหน้าของมู่เฟยหางยังคงเรียบเฉยราวกับหน้ากากเช่นเดิม แต่ความจริงแล้ว เขาสังเกตเห็นสายตาที่ฉินอวี่ลอบมอง รวมถึงการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าที่แทบมองไม่เห็นของอีกฝ่ายได้อย่างเฉียบไว ก่อนหน้านี้ไม่นาน ตอนที่เขาบิดคอไก่ป่าแล้วกลืนพวกมันลงท้องทั้งขน แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังตกใจกับสิ่งที่ทำลงไป แต่ในเวลานั้น แม้เขาจะเป็นคนที่มีจิตใจเข้มแข็งเพียงใด ก็ไม่อาจข่มความหิวโหยรุนแรงราวกับกระแสน้ำหลากที่พุ่งออกมาจากช่องท้องได้ เขาไม่สามารถควบคุมการกระทำของตัวเองได้เลย จนกระทั่งไก่ป่าทั้งหมดลงไปอยู่ในท้อง ความหิวบัดซบนั่นจึงบรรเทาลงชั่วคราว ขณะที่เขากำลังหวาดกลัวและสิ้นหวังกับพฤติกรรมอันเหลือเชื่อของตัวเอง เขากลับค้นพบความผิดปกติบางอย่าง ซึ่งทำให้อารมณ์เปลี่ยนไปในทันที— บาดแผลบริเวณท้องที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังเจ็บปวดแทบขาดใจ เวลานี้กลับทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อตระหนักถึงบางอย่าง เขาก็รีบเปิดผ้าพันแผลออก แล้วพบด้วยความยินดีว่า บาดแผลส่วนใหญ่สมานตัวแล้ว! หรือว่านี่คือผลตกค้างจากการที่เขาถูกเลือกเป็นภาชนะและถูกอสูรงูเข้าสิง? นิสัยบางอย่างของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างประหลาด แต่ขณะเดียวกัน ความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายก็เพิ่มขึ้นด้วย มู่เฟยหางไม่รู้ว่าผลลัพธ์เช่นนี้ดีหรือร้าย แต่อย่างน้อยในตอนนี้ การที่บาดแผลฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ก็คือความหวังในการมีชีวิตรอดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา ส่วนเรื่องอื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่างมัน เอาไว้รอดชีวิตและผ่านภารกิจครั้งนี้ไปให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน! เวลาไม่เคยรอใคร ฉินอวี่ไม่มีเวลามานั่งพิจารณาความผิดปกติของมู่เฟยหางอย่างละเอียด พวกเขาต้องรีบไปยังวิหารโดยเร็ว หากยังล่าช้าต่อไป จนพลังของภูตผีเพิ่มสูงขึ้นถึงระดับหนึ่ง ไม่ว่าพวกเขาจะดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์! โชคดีที่แม้มู่เฟยหางจะดูแปลกประหลาด แต่คำพูด การกระทำ และท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังคงไม่ต่างจากเดิม เรื่องนี้ทำให้ฉินอวี่วางใจลงเล็กน้อย อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่า มู่เฟยหางไม่ได้ถูกภูตผีควบคุมอีกครั้ง ทุกคนออกจากบ้านและเตรียมมุ่งหน้าไปยังวิหาร แต่บนถนนด้านนอกกลับมีเสียงทะเลาะโต้เถียงอย่างรุนแรงดังขึ้น ในระยะไกลยังมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังชกต่อยกันอย่างดุเดือด “เกิดอะไรขึ้นอีก?” อาจารย์สวีขมวดคิ้ว “กว่าจะกำจัดอสูรงูได้ หมู่บ้านก็ยังวุ่นวายไม่จบสิ้น” คนกลุ่มนั้นทั้งชกต่อยและตะโกนด่ากัน ไม่นานพวกเขาก็ได้ยินสาเหตุที่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างชัดเจน— เพื่อแย่งชิงลั่วชิงเหมย คนทั้งสองฝ่ายที่กำลังต่อสู้กัน ฝ่ายหนึ่งเป็นคนของผู้อาวุโสหลี่ ส่วนอีกฝ่ายเป็นคนในตระกูลอวี๋ คนของผู้อาวุโสหลี่อ้างว่า คนตระกูลอวี๋ร่วมมือกับผู้อาวุโสอวี๋ทำร้ายชาวบ้าน จึงต้องการยึดพื้นที่เพาะปลูกลั่วชิงเหมยที่เดิมอยู่ในความดูแลของพวกเขาไป เมื่อวานนี้ที่บ้านอวี๋กวง ฉินอวี่กับอาจารย์สวีก็เคยเห็นคนของผู้อาวุโสหลี่มาทวงเอาลั่วชิงเหมยที่อวี๋กวงปลูกไว้ อวี๋กวงเป็นคนอารมณ์ดี จึงไม่ได้ต่อต้าน แต่คนตระกูลอวี๋หลายคนตรงหน้าไม่ยอมจำนน ทั้งสองฝ่ายจึงเกิดการโต้เถียงและต่อสู้กัน “ลั่วชิงเหมยนี่มีค่ามากแค่ไหนกัน ถึงทำให้พวกเขาตีกันจนเป็นแบบนี้?” อาจารย์สวีมองคนกลุ่มนั้นชกต่อยกันจนศีรษะแตกเลือดไหล ก่อนจะส่ายหน้าไม่หยุด แต่ฉินอวี่กลับชะงักไปทันที “ลั่วชิงเหมย... ลั่วชิงเหมย...” อาจารย์สวีมองเขาอย่างสงสัย “ลั่วชิงเหมยทำไมหรือ?” ไม่ใช่ว่าลั่วชิงเหมยมีปัญหาอะไร แต่ในที่สุดฉินอวี่ก็นึกออกแล้วว่า ตัวอักษรบนหนังสือเล่มใดในห้องหนังสือที่ทำให้เขารู้สึกสะดุดใจ คือหนังสือบันทึกภูมิศาสตร์เล่มนั้น! ตอนที่เก็บมันขึ้นมา เขาเปิดดูอย่างผ่าน ๆ อยู่สองสามหน้า และบังเอิญเห็นคำว่า “ลั่วชิงเหมย” กับข้อความว่า “พื้นที่ผลิตได้พัฒนาเป็นเมืองการค้าที่คึกคัก” เหตุใดข้อความเหล่านี้จึงทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย? เพราะตอนอยู่บ้านอวี๋กวง เขาเคยได้ยินคนของผู้อาวุโสหลี่ที่มาทวงลั่วชิงเหมยพูดคำคล้ายกัน คนผู้นั้นเคยบอกอวี๋กวงว่า “ผู้อาวุโสหลี่กับหัวหน้าหมู่บ้านหูคนใหม่ปรึกษากันแล้ว ช่วงนี้เกิดเรื่องมากมายในหมู่บ้าน ชื่อหมู่บ้านหิมะไม่เป็นมงคล ต่อไปจะเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อเดิม หลังจากเชื่อมต่อกับโลกภายนอกได้ บางทีสถานที่แห่งนี้อาจกลับไปเป็นเมืองการค้าที่รุ่งเรืองเหมือนในอดีต...” หมู่บ้านหิมะจะเปลี่ยนกลับไปใช้ชื่อเดิม... กลับไปเป็นเมืองการค้าที่เคยรุ่งเรือง... ในหนังสือบันทึกภูมิศาสตร์เขียนว่า พื้นที่ผลิตลั่วชิงเหมยได้พัฒนาเป็นเมืองการค้าที่คึกคัก... ข้อมูลทีละส่วนพลุ่งพล่านอยู่ในหัวของฉินอวี่ จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้อีกว่า ในวันแรกที่พวกเขาเดินทางมาถึงหมู่บ้านหิมะ คนขับรถที่พาพวกเขาเข้ามาก็เคยพูดไว้เช่นกันว่า เมื่อหลายปีก่อน หมู่บ้านหิมะเคยเป็นเมืองการค้าที่สำคัญ และเคยรุ่งเรืองคึกคักมาก เพียงแต่ภายหลังค่อย ๆ เสื่อมโทรมลง... ที่แท้เบาะแสของภารกิจได้ถูกวางไว้ตรงหน้าพวกเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่มาถึงหมู่บ้านหิมะแล้ว เหตุผลที่หัวหน้าหมู่บ้านหูไปยังห้องหนังสือ และจงใจทำให้หนังสือบันทึกภูมิศาสตร์เล่มนั้นตกลงมา ก็เพราะต้องการบอกเบาะแสสำคัญอย่างยิ่งนี้แก่พวกเขา เพียงแต่พวกเขายังไม่ทันได้เห็นหนังสือบันทึกภูมิศาสตร์ที่ตกอยู่บนพื้น ภูตผีก็ตรวจพบการกระทำของหัวหน้าหมู่บ้านหู และปรากฏตัวขึ้นทันที มันจับตัวหลี่จื่อไป เพื่อดึงพวกเขาออกจากห้องหนังสือ จากนั้นจงใจทำให้หนังสือจำนวนมากตกลงบนพื้น เพื่อทำลายเบาะแส โชคดีที่แม้แต่ภูตผีก็ไม่อาจหลุดพ้นจากข้อจำกัดของกฎได้อย่างสมบูรณ์ ต่อให้มันพยายามทำลายเบาะแสเพียงใด ก็ยังต้องเหลือหนทางรอดไว้ให้พวกเขาเล็กน้อย ไม่เช่นนั้น หากมันทำให้หนังสือบันทึกภูมิศาสตร์เล่มนั้นหายไปโดยตรง ตอนนี้ฉินอวี่คงไม่มีทางค้นพบความจริงสำคัญที่ถูกซ่อนไว้นี้! “ฉินอวี่ เจ้าค้นพบอะไรหรือเปล่า?” เมื่อเห็นเขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน ไม่ขยับและไม่พูดอะไร อาจารย์สวีก็อดถามไม่ได้ ฉินอวี่พยักหน้า ก่อนจะรวบรวมความคิดอย่างรวดเร็ว แล้วจึงพูดว่า “ภารกิจครั้งนี้ผิดปกติจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยว่า ทำไมพวกเราถึงออกจากหมู่บ้านหิมะไม่ได้เสียที ที่แท้นอกจากงานศพของหัวหน้าหมู่บ้านหูแล้ว ยังมีงานศพอีกงานหนึ่งรอให้พวกเราไปจัดการให้สำเร็จ พูดให้ตรงก็คือ ตอนนี้พวกเรากำลังทำสองภารกิจพร้อมกัน!” อาจารย์สวีกับเฉียนตัวมองหน้ากันด้วยความงุนงง หมายความว่าอย่างไร? พวกเขายังไม่เข้าใจนัก แต่มู่เฟยหางกลับหรี่ตาลง และเป็นคนแรกที่เข้าใจ “เขาหมายความว่า ตอนนี้พวกเราไม่ได้กำลังทำเพียงภารกิจหมู่บ้านหิมะเท่านั้น แต่ยังทำภารกิจด่านสุดท้าย ซึ่งก็คือภารกิจเมืองเหมยไปพร้อมกันด้วย!” ตามข้อกำหนดของอักษรเลือด ภารกิจครั้งนี้แบ่งออกเป็นสี่ช่วง— หมู่บ้านแดง เมืองสายน้ำ หมู่บ้านหิมะ และเมืองเหมย ในแต่ละสถานที่มีงานศพหนึ่งงานรอให้พวกเขาจัดการให้สำเร็จ สองสถานที่แรก ได้แก่ หมู่บ้านแดงและเมืองสายน้ำ พวกเขาได้ฝังศพผู้ตายอย่างเรียบร้อยแล้ว ในตอนนี้ยังเหลือหมู่บ้านหิมะกับเมืองเหมยอีกสองแห่ง และงานศพอีกสองงาน “ฉินอวี่ เจ้าค้นพบได้อย่างไรว่าหมู่บ้านหิมะก็คือเมืองเหมย?” มู่เฟยหางจ้องฉินอวี่แล้วถาม ความคิดของเจ้าหมอนี่ยืดหยุ่นและรวดเร็วจริง ๆ ถึงกับค้นพบกับดักขนาดใหญ่ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนเช่นนี้ได้ “อะไรนะ? หมู่บ้านหิมะก็คือเมืองเหมยหรือ?” อาจารย์สวีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ใช่!” ฉินอวี่พยักหน้า “ในหนังสือบันทึกภูมิศาสตร์เมื่อครู่ มีคำอธิบายเกี่ยวกับเมืองเหมยอยู่ ตอนนั้นข้าเพียงเหลือบมองผ่าน ๆ จึงไม่ได้อ่านให้ละเอียด หากดูอย่างละเอียด จะต้องพบแน่นอนว่า สถานที่ตั้งของเมืองเหมยก็คือหมู่บ้านหิมะในปัจจุบัน นี่คือความจริงที่หัวหน้าหมู่บ้านหูต้องการบอกพวกเรา แต่ถูกภูตผีเข้ามาขัดขวางเสียก่อน” ถึงอย่างนั้น ฉินอวี่ก็ยังสามารถนำคำพูดบางส่วนจากอวี๋กวง คนตระกูลหลี่ที่มาทวงลั่วชิงเหมย รวมถึงคำพูดของคนขับรถที่พาพวกเขามาส่ง มาประกอบรวมกันจนค้นพบความจริงอันน่าตกตะลึงที่ถูกซ่อนไว้— เมื่อร้อยปีก่อน สถานที่แห่งนี้มีชื่อเสียงจากลั่วชิงเหมยซึ่งเป็นของขึ้นชื่อ จึงค่อย ๆ พัฒนาเป็นเมืองการค้าที่คึกคัก แม้แต่ชื่อของเมืองก็ยังนำคำว่า “เหมย” จากชื่อ “ลั่วชิงเหมย” มาใช้ แต่ภายหลัง ลั่วชิงเหมยติดโรคประหลาดบางชนิด ทำให้ผลผลิตลดลงอย่างรุนแรง เมืองจึงเสื่อมโทรมลงตามไปด้วย และท้ายที่สุดก็กลายเป็นหมู่บ้านหิมะในปัจจุบัน

“เมื่อครู่ข้าเห็นตัวอักษรที่รู้สึกแปลกเป็นพิเศษอยู่ในหนังสือเล่มไหนกันแน่?” บางที นั่นอาจเป็นเบาะแสที่หัวหน้าหมู่บ้านหูต้องการบอกพวกเขา... ฉินอวี่จ้องชั้นหนังสือที่อัดแน่นอยู่ตรงหน้า แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไร ก็จำไม่ได้ว่าเป็นหนังสือเล่มไหน เขาจึงทำได้เพียงหยิบออกมาเปิดดูใหม่ทีละเล่ม แต่ทันทีที่ยื่นมือไปทางชั้นหนังสือ เสียงของเหล่าหยางก็ดังขึ้นมาจากชั้นล่าง “อาจารย์! พวกอาจารย์ทุกท่าน! เกิดเรื่องแล้ว!” เกิดอะไรขึ้นอีก? พวกเขาจึงจำเป็นต้องลงไปชั้นล่างก่อน ทว่าในวินาทีที่ฉินอวี่กำลังก้าวออกจากห้องหนังสือ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหยุดฝีเท้าแล้วเดินย้อนกลับไป เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ถ่ายภาพชั้นหนังสือไว้หลายรูป ความจำของเขาดีมาก หนังสือเล่มใดบ้างที่หล่นลงพื้น และพวกเขานำแต่ละเล่มกลับไปวางไว้ตรงไหน เขาจำได้อย่างชัดเจน เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิด เขาจึงทำตามนิสัยของอาจารย์สวีที่มักถ่ายรูปเก็บหลักฐานไว้ทุกที่ทุกเวลา และถ่ายหนังสือเหล่านั้นเอาไว้ทั้งหมด เมื่อทำเสร็จแล้ว เขาจึงวิ่งตามอาจารย์สวีกับเฉียนตัวลงไปชั้นล่าง “เกิดอะไรขึ้น เหล่าหยาง?” อาจารย์สวีมองสำรวจอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง เหล่าหยางชี้ไปทางศาลาไว้ทุกข์ แล้วกล่าวอย่างตื่นตระหนกว่า “หัวหน้าหมู่บ้านหายไปแล้ว!!” ต่างจากเหล่าหยางที่ตื่นเต้น ฉินอวี่ทั้งสามกลับมีปฏิกิริยาราบเรียบ พวกเขาชินกับการที่หัวหน้าหมู่บ้านหูฟื้นคืนชีพไปแล้ว เพียงแต่การฟื้นขึ้นมาสองครั้งในคืนเดียว นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ “ไม่เป็นไร พวกเราช่วยกันตามหา” อาจารย์สวีพูดกับเหล่าหยาง แต่เหล่าหยางกลับร้อนใจจนกระทืบเท้า “จะไม่เป็นไรได้ยังไง? หัวหน้าหมู่บ้านถูกผีจับตัวไปแล้ว!” ทุกคนชะงักงัน “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ฉินอวี่จ้องเหล่าหยางตรง ๆ เหล่าหยางยกมือชี้ไปทางประตูลานบ้าน บนใบหน้าที่แห้งเหี่ยวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เมื่อครู่ข้าตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ บังเอิญมองผ่านหน้าต่าง เห็นเงาคนสี่คนลากสิ่งที่ดูเหมือนโลงศพออกมาจากในบ้าน แล้วเดินออกไปข้างนอก ข้าแก่แล้ว สายตาไม่ดี จึงคิดว่าพวกอาจารย์กำลังจะพาหัวหน้าหมู่บ้านไปฝังอีกครั้ง เลยรีบตามไป แต่เกือบทำข้าตกใจตาย! พอเข้าไปใกล้จึงพบว่า พวกนั้นไม่ใช่พวกอาจารย์เลย แต่เป็นผีที่น่ากลัวกว่ากันทุกตัว! หลังจากข้าหนีกลับเข้ามาในบ้าน ก็พบว่าหัวหน้าหมู่บ้านในศาลาไว้ทุกข์หายไปแล้ว ต้องถูกผีพวกนั้นจับใส่โลงแล้วพาตัวไปแน่นอน เฮ้อ หมู่บ้านของพวกเราเป็นอะไรกันไปหมด เพิ่งกำจัดอสูรงูได้หนึ่งตัว กลับมีผีลากโลงศพโผล่มาอีกสี่ตน พวกอาจารย์รีบหาทางนำศพหัวหน้าหมู่บ้านกลับมาเถอะ จะปล่อยให้ของชั่วร้ายพวกนั้นทำลายศพของเขาไม่ได้!” คำพูดของเหล่าหยางทำให้ฉินอวี่ทั้งสาม รวมถึงมู่เฟยหางที่ได้ยินเสียงแล้วรีบตามมา ต่างตกใจไม่น้อย คืนนี้เกิดเหตุผีลากโลงศพติดต่อกันถึงสองครั้ง ครั้งแรกจับหลี่จื่อไป ครั้งที่สองพาศพของหัวหน้าหมู่บ้านหูไป การที่ผีโจมตีหลี่จื่อ พวกเขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก ในทุกภารกิจ ภายใต้ผลของกฎ เหล่าภูตผีล้วนถือว่าการโจมตีผู้เข้าสู่แดนประหลาดเป็นหน้าที่สำคัญอันดับแรกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่พวกมันพาศพของหัวหน้าหมู่บ้านหูไปเพื่ออะไรกัน? ไม่นาน ฉินอวี่ก็ได้คำตอบ “ผีพวกนั้นกลัวว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะมอบเบาะแสให้พวกเราต่อ จึงพาตัวเขาไปเสียเลย!” คราวนี้กลายเป็นปัญหาใหญ่แล้ว หัวใจสำคัญของภารกิจหมู่บ้านหิมะก็คืองานศพของหัวหน้าหมู่บ้านหู แต่ตอนนี้ ภูตผีกลับพาตัวเอกของงานศพไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา “ไม่ได้ พวกเราต้องตามหัวหน้าหมู่บ้านหูกลับมาให้ได้!” อาจารย์สวีกล่าว ก่อนจะสูดจมูกเบา ๆ แล้วหันไปมองมู่เฟยหางที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวมู่ บาดแผลของเจ้าเลือดออกอีกแล้วหรือ? ทำไมข้าได้กลิ่นคาวเลือด?” เฉียนตัวก็พูดขึ้นว่า “ผมก็ได้กลิ่นเหมือนกัน พี่เหล่ามู่ ไม่เป็นไรจริง ๆ หรือครับ?” มู่เฟยหางโบกมือด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ไม่เป็นไร เป็นกลิ่นเลือดที่ออกก่อนหน้านี้ อาจยังไม่จางไปหมด” เมื่อเขาพูดเช่นนั้น อาจารย์สวีกับเฉียนตัวก็วางใจลง มีเพียงฉินอวี่ที่แอบมองมู่เฟยหางอยู่หลายครั้ง แปลกมาก นอกจากกลิ่นคาวเลือดแล้ว เขาเหมือนจะได้กลิ่นอีกชนิดหนึ่งจากตัวมู่เฟยหาง คล้ายกลิ่นเนื้อดิบที่เคยได้กลิ่นบริเวณแผงขายเนื้อในตลาดสด... “จากนี้จะทำอย่างไร?” อาจารย์สวีถาม “ฟ้ากำลังจะสว่างแล้ว” ฉินอวี่ชี้ออกไปด้านนอก “พอฟ้าสว่าง พวกเราจะไปวิหาร!” ในความรู้สึกของพวกเขา คืนนี้ผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น แต่ท้องฟ้าด้านนอกกลับบอกว่า หนึ่งคืนเต็ม ๆ ผ่านไปในพริบตา “เวลายังไหลเร็วขึ้นเรื่อย ๆ” อาจารย์สวีกล่าวอย่างกังวล “นี่แสดงว่าพวกเรายังอยู่ในช่วงสุดท้ายของภารกิจ และเวลาเหลือไม่มากแล้ว” ภารกิจไม่มีทางปล่อยให้พวกเขายืดเยื้อออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด ยิ่งเข้าสู่ช่วงท้าย กฎที่คอยจำกัดเหล่าภูตผีก็จะยิ่งอ่อนลง และพลังของพวกมันจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น หากพวกเขาไม่รีบแก้ปัญหา ย่อมต้องตายด้วยน้ำมือของภูตผีแน่นอน! ในเรื่องนี้ เฉียนตัวรู้สึกได้ชัดเจนกว่าคนอื่น ในวินาทีที่หลี่จื่อถูกจับตัวไป เขาเคยคิดจะวิ่งไปยังวิหารเพียงลำพังเพื่อช่วยเธอ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไร ก็ไม่สามารถออกจากบ้านตระกูลหูได้ ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นผูกมัดเขาไว้ที่นี่ เพียงเขาก้าวเท้าออกไป ไม่ว่าจะเดินไปในทิศทางใด หลังจากเดินวนไปวนมา สุดท้ายก็กลับมาอยู่ที่เดิมเสมอ เขารู้ดีว่าเป็นฝีมือของตัวตนที่อาศัยอยู่ในร่างของเขา แม้อีกฝ่ายจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากการกดข่มของพลังแห่งแดนประหลาดได้ ยิ่งภารกิจใกล้เข้าสู่ช่วงสุดท้าย ต่างจากเหล่าภูตผีที่นี่อย่างสิ้นเชิง ตัวตนนั้นกลับยิ่งถูกพลังของแดนประหลาดกดข่มหนักขึ้น อีกฝ่ายรู้เรื่องนี้ดี จึงขัดขวางไม่ให้เฉียนตัวออกไปช่วยคน เพราะภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีทางปรากฏตัวได้ หากเฉียนตัวบุ่มบ่ามวิ่งไปยังวิหาร ไม่เพียงช่วยใครไม่ได้ แต่ยังจะทำให้ตนเองตายอีกด้วย หากร่างอาศัยตายไป แม้ผู้สิงสถิตจะไม่ดับสูญ ก็คงมีสภาพไม่ดีนัก พวกเขารออยู่ไม่นาน ท้องฟ้าก็สว่างเต็มที่ ในเวลาเดียวกัน เหล่าหยางที่เดินไปยังห้องครัวก็ส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ “ไก่ป่าหายไปไหนหมด? ทำไมไม่เหลือสักตัว? หรือว่า... หรือว่าพวกมันถูกผีจับไปพร้อมหัวหน้าหมู่บ้านด้วย?!” เมื่อได้ยินเสียงร้อง ฉินอวี่และคนอื่น ๆ ก็รีบวิ่งไปดูในห้องครัว กรงที่วางอยู่ตรงมุมห้องว่างเปล่า เหลือเพียงขนไก่สีสดใสไม่กี่เส้น และหยดเลือดไก่อีกหลายหยด “ผีจะจับไก่ป่าไปทำไม?” อาจารย์สวีส่ายหน้า “ดูจากสภาพแล้ว เหมือนฝีมือพังพอนมากกว่า” เหล่าหยางมีสีหน้าสงสัย “แต่ที่นี่ไม่เคยเกิดเรื่องพังพอนขโมยไก่มาก่อนเลย” เมื่อเทียบกับเรื่องไก่หายไปไหน อาจารย์สวีกลับสนใจข้อเท็จจริงอีกอย่างมากกว่า ของขวัญแทนคำขอบคุณที่หูเหวินหรงเตรียมไว้ให้พวกเขาหายไปแล้ว! กฎอักษรเลือดกำหนดว่า พวกเขาต้องเก็บรักษาของขวัญเอาไว้ให้ดี ตอนนี้ของขวัญหายไป ไม่รู้ว่าจะส่งผลอะไรต่อพวกเขาบ้าง มู่เฟยหางที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด เขามองออกว่าอาจารย์สวีกำลังกังวลเรื่องอะไร แต่ตอนนั้น เขาหิวจนทนไม่ไหวจริง ๆ จึงได้... “ไม่ต้องกังวลครับ อาจารย์สวี” เขาพูดเสียงต่ำ “ไก่ป่าเหล่านี้ยังไม่นับเป็นของขวัญแทนคำขอบคุณที่แท้จริง ของขวัญที่แท้จริงจะได้รับก็ต่อเมื่องานศพสิ้นสุดลงแล้วเท่านั้น” เมื่อเขาพูดเช่นนี้ อาจารย์สวีก็ย้อนนึกถึงเนื้อหาในกฎอักษรเลือดอย่างละเอียด และเข้าใจขึ้นมาทันที กฎระบุว่า ทุกครั้งที่พวกเขาทำพิธีศพสำเร็จ จะได้รับของขวัญแทนคำขอบคุณหนึ่งชิ้น แต่ตอนนี้ งานศพของหัวหน้าหมู่บ้านหูยังไม่ได้เสร็จสิ้นอย่างแท้จริง ดังนั้น ไก่ป่าที่หูเหวินหรงเตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้ ตามกฎแล้วจึงยังไม่นับเป็นของขวัญแทนคำขอบคุณที่แท้จริง “ยังดี ๆ” ในที่สุดอาจารย์สวีก็วางใจ ฉินอวี่อดเหลือบมองมู่เฟยหางอีกครั้งไม่ได้ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า กลิ่นเนื้อดิบจาง ๆ ที่ออกมาจากตัวมู่เฟยหางมีที่มาจากไหน ในกรงที่เคยขังไก่ป่า ก็มีกลิ่นแบบเดียวกัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่ามู่เฟยหางจะเป็น “พังพอน” ตัวนั้น และจับไก่ป่าทั้งหมดกินดิบ ๆ ไปแล้ว?

หลี่จื่อไม่รู้ว่าตัวเองดิ้นรนและร้องไห้อยู่ในโลงศพนานเท่าไรแล้ว ทั้งร่างเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง แม้แต่เสียงก็แหบแห้งไปหมด จบแล้ว! ครั้งนี้เธอต้องตายแน่ ๆ ไม่คิดเลยว่า หลังจากอดทนมาได้นานขนาดนี้ สุดท้ายก็ยังไม่สามารถกลับไปอย่างมีชีวิตได้ เธอเหนื่อยเกินไป จึงนอนแผ่อยู่ในโลงศพอย่างหมดอาลัยตายอยาก รอคอยให้ความตายมาถึงด้วยความสิ้นหวัง โครม! ทันใดนั้น โลงศพก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จนเธอมึนหัวและตาลาย ดูเหมือนมันจะตกกระแทกลงบนสถานที่บางแห่งอย่างหนัก จากนั้น ความรู้สึกสั่นไหวจากการกระแทกพื้นตลอดเส้นทางก็หายไป หลี่จื่อขดตัวอยู่ภายในอย่างเงียบ ๆ ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด— โลงศพหยุดเคลื่อนไหวแล้ว หรือว่าพวกผีโยนมันลงไปในหลุมศพที่ขุดเตรียมไว้ และกำลังจะฝังเธอทั้งเป็น? ความหวาดกลัวทำให้สมองของเธอแทบหยุดทำงาน ในเวลานั้นเอง เสียงแหบต่ำที่แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงก็ดังขึ้นจากด้านนอกโลงศพ “หึ ๆ นี่คือคนแรก เมื่อรวบรวมทุกคนได้ครบแล้ว งานศพอันยิ่งใหญ่นี้ถึงจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง” “ใคร?!” เมื่อได้ยินเสียงหลังจากเงียบมานาน หลี่จื่อก็พุ่งเข้าไปทุบขอบโลงศพอย่างแรง “ใครกำลังพูดอยู่? ปล่อยฉันออกไป! ช่วยด้วย!!” แม้ในใจจะรู้ดีว่า ผู้ที่ปรากฏอยู่ข้างโลงศพและพูดคำเช่นนี้ในเวลานี้ ไม่มีทางเป็นคนธรรมดา หรืออาจไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ แต่ด้วยความปรารถนาเอาชีวิตรอดอย่างรุนแรง เธอก็ยังอดร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้ “หึ” ด้านนอกมีเสียงหัวเราะเย็นชาดังขึ้นหนึ่งครั้ง จากนั้นก็กลับเข้าสู่ความเงียบงันอันยาวนาน หลี่จื่อยังคงทุบและร้องเรียกอีกหลายครั้ง ทันใดนั้น มีบางอย่างค่อย ๆ เคลื่อนไหวอยู่ภายในโลงศพ มันไต่ขึ้นมาตามขาทั้งสองข้างของเธอ หรือว่าจะเป็นงู?! หลี่จื่อขนลุกซู่ รีบคลำหาโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่ด้วยความลนลาน ก่อนหน้านี้ ระหว่างที่ถูกจับตัวมา เธอเคยพยายามใช้โทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากฉินอวี่และคนอื่น ๆ แต่โทรศัพท์กลับค้างสนิท หน้าจอถูกล็อก ไม่สามารถเปิดใช้งานได้เลย เมื่อครู่ ตอนที่โลงศพตกกระแทกลงอย่างแรง แรงสั่นสะเทือนยังทำให้โทรศัพท์หลุดจากมือเธอไปด้วย เวลานี้ เธอลองคลำหาโทรศัพท์ด้วยความหวังเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็ดีใจขึ้นมา ครั้งนี้โทรศัพท์ไม่ค้างแล้ว แม้จะไม่มีสัญญาณใด ๆ จึงไม่สามารถโทรออกหรือส่งข้อความขอความช่วยเหลือได้ แต่อย่างน้อย เธอก็เปิดไฟฉายได้สำเร็จ สำหรับคนที่ติดอยู่ในความมืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง การได้รับแสงสว่างเพียงเล็กน้อยก็นับเป็นสิ่งปลอบใจอย่างมาก ทว่า— ในวินาทีที่แสงจากโทรศัพท์สว่างขึ้น เธอก็สบเข้ากับใบหน้าขาวซีดที่ลอยอยู่ตรงหน้า! “อ๊า!!” หลี่จื่อตกใจจนรีบถอยหลัง ศีรษะกระแทกเข้ากับผนังโลงศพอย่างแรง เจ็บจนน้ำตาไหลพราก ใบหน้าซีดขาวนั้นเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกให้เธอ “ฉันเอง หลี่จื่อ เธอจำฉันไม่ได้แล้วหรือ?” ไต้โหรวที่ตายไปนานแล้วปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ตอนนั้นเอง หลี่จื่อจึงมองเห็นชัดเจนว่า สิ่งที่กำลังไต่ขึ้นมาตามขาทั้งสองข้างของเธอ ไม่ใช่งูอย่างที่คิด แต่เป็นเถาวัลย์ที่ไม่รู้ว่างอกออกมาจากที่ใด และกำลังบิดตัวไปมา ศีรษะของไต้โหรวห้อยอยู่บนเถาวัลย์เส้นนั้น พร้อมส่งเสียงหัวเราะโหยหวนและอัปลักษณ์ใส่เธอ “อ๊า!!” หลี่จื่อไม่อาจทนรับความตกใจได้อีก ภาพตรงหน้าดับวูบ ก่อนจะหมดสติไป …… ณ บ้านตระกูลหู บรรยากาศหนักอึ้งและกดดัน หลังจากเห็นผีทั้งสี่ลากโลงศพหายไปกับตา ฉินอวี่ทั้งสามคนไม่สามารถช่วยหลี่จื่อได้ จึงรีบวิ่งกลับไปยังบริเวณห้องพัก “เสี่ยวมู่! มู่เฟยหาง เจ้าอยู่ข้างในหรือเปล่า?” อาจารย์สวีเคาะประตูห้องหนึ่งอย่างแรง พร้อมตะโกนเรียกเสียงดัง หลังอาหารเย็น มู่เฟยหางที่ได้รับบาดเจ็บกลับมาพักรักษาตัวในห้องเพียงลำพัง เวลานี้ อาจารย์สวีกังวลว่าเขาที่อยู่คนเดียว อาจถูกผีจับใส่โลงศพแล้วลากไปเช่นกัน โชคดีที่ไม่นานนัก ก็มีเสียงของมู่เฟยหางดังออกมาจากภายในห้อง “อยู่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” ครู่ต่อมา ประตูก็เปิดออก มู่เฟยหางกุมบาดแผลบริเวณท้อง ก่อนจะปรากฏตัวตรงหน้าประตู “เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงพวกเจ้าตะโกน หลี่จื่อหายตัวไปหรือ?” อาจารย์สวียกมือเช็ดเหงื่อเย็น “เมื่อครู่มีผีลากโลงศพปรากฏขึ้น เกรงว่าหลี่จื่อจะถูกพวกผีจับใส่โลงแล้วพาตัวไป!” เรื่องราวพัฒนาเกินกว่าที่คาดคิดมากขึ้นทุกที แม้แต่มู่เฟยหางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เจ้าไม่เห็นหรือสังเกตอะไรเลยหรือ?” ฉินอวี่ถามเขาขึ้นมากะทันหัน “ข้าหรือ? ไม่เลย” มู่เฟยหางชี้ตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้า เขารู้ว่าฉินอวี่กำลังสงสัยอะไร จึงกล่าวอย่างจนใจว่า “ตอนนี้ข้าเป็นคนบาดเจ็บ ขยับเพียงเล็กน้อยก็เจ็บแทบตาย หลังเสียเลือดไปมาก สติก็ไม่สดชื่น จะให้เหมือนเมื่อก่อนที่คอยกระโดดไปมาลับหลังพวกเจ้าได้อย่างไร?” สิ่งที่เขาพูดน่าจะเป็นความจริง ฉินอวี่จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ มู่เฟยหางหลุบตาลง ซ่อนความรู้สึกผิดที่วาบผ่านดวงตา คำพูดเมื่อครู่ของเขา มีทั้งจริงและเท็จปะปนกัน ส่วนที่เป็นความจริงคือ เขาไม่ได้สังเกตจริง ๆ ว่าด้านนอกเกิดอะไรขึ้น และไม่เห็นว่าใครเป็นคนจับหลี่จื่อไป ส่วนที่เป็นเท็จก็คือ เขาไม่ได้เชื่องช้าเพราะได้รับบาดเจ็บจนไม่มีแรง ตรงกันข้าม เมื่อครู่จิตใจของเขากลับตื่นตัวผิดปกติ จนนอนไม่หลับเลย และสาเหตุของความตื่นตัวนั้นก็ประหลาดมาก เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็อดยกมือขึ้นลูบบริเวณท้องของตัวเองอีกครั้งไม่ได้ ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ พลังประหลาดบางอย่างส่งออกมาจากบาดแผลตรงนี้ กระตุ้นกระเพาะของเขา ทำให้รู้สึกหิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน… หิวหรือ? มู่เฟยหางรู้สึกว่าน่าขันสิ้นดี คนบาดเจ็บจะมีความอยากอาหารมากขนาดนี้ได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาเพิ่งกินอาหารในห้องน้ำชาไป ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยเป็นคนที่หลงใหลเรื่องอาหาร ความรู้สึกหิวจนไม่อาจหลับได้ และแทบรอไม่ไหวที่จะกินอะไรบางอย่างเช่นนี้ เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา เมื่อฉินอวี่ทั้งสามเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไร จึงรีบขึ้นไปชั้นบนเพื่อตรวจดูสถานการณ์ของหัวหน้าหมู่บ้านหู โดยไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเขา มู่เฟยหางมองส่งทั้งสามคนจากไป หลังจากยืนยันว่าพวกเขาขึ้นชั้นบนแล้ว เขาก็ฝืนทนความเจ็บปวดจากบาดแผล ออกจากห้อง และคลำทางไปยังห้องครัว เหล่าหยางไม่อยู่ในห้องครัวแล้ว แต่ประตูห้องครัวไม่ได้ล็อก มู่เฟยหางลอบเข้าไป ก่อนจะเปิดตู้เย็นเป็นอย่างแรก ภายในมีข้าวที่กินเหลือไว้ และหมั่นโถวเย็นอีกหลายลูก เขาหยิบหมั่นโถวเย็นขึ้นมาหนึ่งลูก พลิกดูซ้ายขวา แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็กินไม่ลง นี่ไม่ใช่อาหารที่เขาต้องการ… แต่ความหิวกลับรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ทรมานจนเขาแทบคลุ้มคลั่ง “กุ๊ก ๆ ๆ… กึกกัก…” ทันใดนั้น มีบางอย่างส่งเสียงเคลื่อนไหวอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องครัว ดึงดูดความสนใจของเขา ตรงนั้นมีกรงเหล็กสองใบวางอยู่ริมผนัง ข้างในขังไก่ป่ามีชีวิตหลายตัว ซึ่งเดิมทีเตรียมไว้เป็นของขวัญให้พวกเขา เมื่อเห็นไก่ป่าที่กำลังกระพือปีกอยู่ในกรง ดวงตาของมู่เฟยหางพลันวาบประกายสีเขียว น้ำลายแทบไหลออกจากมุมปาก… ฉินอวี่ทั้งสามรีบขึ้นไปชั้นบน และกลับมาที่ห้องหนังสืออีกครั้ง “ทำไมถึงเละเทะขนาดนี้?” ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ฉินอวี่ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ สภาพห้องหนังสือต่างจากตอนที่พวกเขาจากไปอย่างสิ้นเชิง ชั้นหนังสือที่เดิมจัดไว้อย่างเป็นระเบียบกลับยุ่งเหยิงไปหมด หนังสือนับไม่ถ้วนตกลงมาจากชั้น กระจัดกระจายเต็มพื้น หัวหน้าหมู่บ้านหูยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าชั้นหนังสือ ทั้งสามเดินเข้าไปข้างหน้า มองหนังสือที่กองเต็มพื้นด้วยความไม่เข้าใจ “ทำไมหัวหน้าหมู่บ้านหูถึงเอาหนังสือทั้งหมดลงมาจากชั้น? เขาต้องการสื่ออะไร?” ฉินอวี่มองหัวหน้าหมู่บ้านหู แล้วหันกลับมามองหนังสือบนพื้นอย่างสับสน ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่หัวหน้าหมู่บ้านหูฟื้นคืนชีพ เขาจะนำเบาะแสบางอย่างมาให้พวกเขาเสมอ แต่ครั้งนี้ ไม่มีใครเข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงทำให้หนังสือทั้งหมดกระจัดกระจาย หัวหน้าหมู่บ้านหูยืนนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันหลังออกจากห้องหนังสือ และกลับไปยังศาลาไว้ทุกข์ ฉินอวี่ทั้งสามใช้เวลาอยู่นาน ค่อย ๆ เก็บหนังสือบนพื้นขึ้นมาเปิดดูทีละเล่ม แต่หลังจากตรวจดูอยู่นาน ก็ยังไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ หนังสือเหล่านี้มีทุกประเภท— ทั้งนิยาย หนังสือรวบรวมสมุนไพร บันทึกภูมิศาสตร์ และบทกวี… ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ ภายในหนังสือก็ไม่มีสิ่งใดถูกสอดซ่อนไว้ เดี๋ยวก่อน! ขณะที่มองเฉียนตัวนำหนังสือเล่มสุดท้ายกลับไปเสียบไว้บนชั้น จู่ ๆ ฉินอวี่ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา— เมื่อครู่โดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเหมือนจะเหลือบเห็นตัวอักษรที่คุ้นตาหลายตัวบนหนังสือเล่มหนึ่ง ตอนนั้นไม่ได้ใส่ใจ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่า มันอาจมีบางอย่างพิเศษซ่อนอยู่…

“ตาแก่นี่ฟื้นคืนชีพอีกแล้ว!” เมื่อมองศาลาไว้ทุกข์ที่ว่างเปล่า แม้แต่อาจารย์สวีผู้สุขุมมาตลอดก็ยังรู้สึกเหนื่อยหน่ายเต็มที แต่ฉินอวี่กลับมีปฏิกิริยาตรงกันข้าม เขาถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก “ท่านผู้เฒ่ายังฟื้นคืนชีพได้ก็ดีแล้ว จนถึงตอนนี้ ทุกครั้งที่เขาฟื้นขึ้นมา เขาไม่เคยทำร้ายผู้บริสุทธิ์ กลับนำเบาะแสมาให้พวกเราเสียมากกว่า” ความจริงแล้ว ก่อนจะตามเหล่าหยางไปกินอาหารเย็น ฉินอวี่เคยคิดว่าจะให้ใครสักคนอยู่เฝ้าศาลาไว้ทุกข์ดีหรือไม่ แต่ไม่นาน เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้น เขาคิดว่าทุกคนออกไปพร้อมกันน่าจะดีกว่า บางทีหัวหน้าหมู่บ้านหูอาจลุกขึ้นจากพื้นอีกครั้ง และทำบางอย่างเพื่อนำทางพวกเขาไปหาคำตอบ ผลปรากฏว่าเป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ เมื่อได้ยินฉินอวี่พูดเช่นนั้น อารมณ์หงุดหงิดของอาจารย์สวีก็สงบลงไม่น้อย หลี่จื่อชี้ไปทางสวนหลังบ้าน “ไปดูรูสุนัขในสวนหลังบ้านอีกครั้งดีไหม? ทุกครั้งที่ตาแก่ฟื้นขึ้นมา เขาจะคลานออกไปทางนั้น” “ไม่ ข้าว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ออกจากบ้าน” ฉินอวี่ชี้ไปยังรอยเท้าเปื้อนโคลนในทางเดิน หัวหน้าหมู่บ้านหูคลานออกมาจากหลุมศพ และยังเดินผ่านเส้นทางภูเขามาอีก เท้าของเขาจึงเต็มไปด้วยโคลน ทุกก้าวทิ้งรอยเท้าเป็นทางยาว แต่เวลานี้ รอยเท้าเปื้อนโคลนสดใหม่ไม่ได้มุ่งไปทางประตูบ้าน กลับทอดยาวลึกเข้าไปยังส่วนหน้าของคฤหาสน์ ฉินอวี่และคนอื่น ๆ เดินตามรอยเท้าไป ก่อนจะพบว่าชายชราน่าจะขึ้นไปชั้นบน พวกเขารีบขึ้นไปยังชั้นสอง เดินตามรอยเท้าจนมาถึงหน้าห้องหนึ่งที่ปิดประตูไว้ไม่สนิท ฉินอวี่ค่อย ๆ ผลักประตูเปิดอย่างระมัดระวัง ภายในห้องมีร่างหนึ่งยืนหันหลังให้อย่างไม่ไหวติง อยู่หน้าตู้เรียงเป็นแถว นั่นคือหัวหน้าหมู่บ้านหูที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกัน ก่อนจะกวาดตามองสภาพภายในห้อง กลางห้องมีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ รอบด้านเต็มไปด้วยตู้ที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท “ที่นี่คือห้องหนังสือ” อาจารย์สวีกล่าว ก่อนหน้านี้ ตอนที่เปี้ยนซานค้นหาเบาะแส เขาเองก็เคยเข้ามาในห้องนี้ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านหูเข้ามาที่นี่เพื่ออะไร ขณะที่ทุกคนกำลังจะก้าวเข้าไปในห้อง ทันใดนั้น ไฟทั้งหมดทั้งภายในและภายนอกบ้านก็ดับลงอย่างไร้เสียง ความมืดปกคลุมลงมาราวกับม่านขนาดใหญ่ ฉินอวี่รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดไฟฉาย อาจารย์สวีและคนอื่น ๆ ก็ทำเช่นเดียวกัน โชคดีที่ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่พวกเขาตกอยู่ในความมืด โทรศัพท์มือถือจะไม่สามารถใช้งานได้เลย แต่ครั้งนี้ โทรศัพท์ของทุกคนกลับส่องแสงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ทุกคนไม่เป็นไรใช่ไหม?” อาจารย์สวีถาม “ไม่เป็นไร” “ผมก็ไม่เป็นไรครับ” มีเพียงสองเสียงตอบกลับมา— เสียงของฉินอวี่กับเฉียนตัว “หลี่จื่อ? หลี่จื่ออยู่ไหน?!” อาจารย์สวีรีบยกโทรศัพท์ส่องไปด้านหลัง ก่อนที่ไฟจะดับเพียงเสี้ยววินาที หลี่จื่อยังยืนอยู่ในทางเดินด้านหลังเขา แต่เวลานี้ บริเวณนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของคน ฉินอวี่กับเฉียนตัวรีบใช้โทรศัพท์ส่องไปรอบ ๆ เช่นกัน แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็ไม่เห็นหลี่จื่อเลย “เกิดเรื่องแล้ว!” ฉินอวี่รู้สึกหนาววาบไปทั้งร่าง ท่ามกลางความมืดที่ไม่ทราบที่มา หลี่จื่อไม่มีทางวิ่งไปไหนเพียงลำพัง เธอต้องเผชิญอันตรายแน่นอน! พวกเขาทั้งสี่คนอยู่รวมกัน ตั้งแต่ไฟดับจนกระทั่งไฟฉายจากโทรศัพท์สว่างขึ้น ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาทีด้วยซ้ำ การลักพาตัวคนเป็น ๆ ไปอย่างไร้เสียงภายในเวลาสั้นขนาดนี้ คนธรรมดาไม่มีทางทำได้ ดังนั้นจึงเหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว— ภายในบ้านหลังนี้มีภูตผีปรากฏขึ้นอีกครั้ง! “ทุกคนระวังตัวให้ดี!” ฉินอวี่ยังไม่มีเวลาสนใจหัวหน้าหมู่บ้านหูในห้องหนังสือ จึงรีบเตือนเพื่อนร่วมทีมที่เหลืออีกสองคนให้ระมัดระวัง พวกเขาค่อย ๆ เดินค้นหาไปตามทางเดินอย่างระวัง เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เฉียนตัวก็อดร้องออกมาไม่ได้ “พี่ฉิน อาจารย์สวี ดูข้างล่างสิครับ!!” ฉินอวี่กับอาจารย์สวีมองตามทิศทางที่เขาชี้ ผ่านหน้าต่างทางเดินลงไปด้านล่าง สีหน้าของทั้งคู่เปลี่ยนไปทันที บนลานโล่งด้านหน้าบ้านชั้นล่าง มี “คน” สี่คนกำลังเดินอย่างไร้เสียง “คน” เหล่านั้นหันหลังให้ตัวบ้าน และหันหน้าไปทางประตูใหญ่ เสื้อผ้าทั่วร่างขาดรุ่งริ่ง พวกมันกำลังใช้เชือกเส้นใหญ่ช่วยกันลากโลงศพใบหนึ่ง ภายใต้แสงจันทร์อ่อน ๆ โลงศพสะท้อนประกายมืดเย็นเยียบ มันดูไม่เหมือนสร้างจากไม้ แต่เหมือนทำจากสำริดมากกว่า ตัวโลงหนักอึ้ง กระแทกพื้นจนเกิดเสียงทึบต่ำเป็นระยะ “ผีลากโลงศพ!” ฉินอวี่กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ภาพตรงหน้าเหมือนกับสิ่งที่อวี๋กวงเคยเล่าไว้ทุกประการ! “หลี่จื่อ... คงไม่ได้อยู่ในโลงศพใบนั้นหรอกนะ?” จากนั้น ฉินอวี่ก็พูดข้อสันนิษฐานอันน่ากลัวออกมา อาจารย์สวีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ฉินอวี่รีบชักมีดสังหารผีออกมา และวิ่งลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว มีดสั้นเล่มนี้สามารถฆ่าอสูรงูได้ บางทีอาจใช้ขับไล่ภูตผีทั้งสี่ตน และช่วยหลี่จื่อออกมาได้เช่นกัน อาจารย์สวีกับเฉียนตัวรีบตามหลังไป แต่เมื่อทั้งสามวิ่งออกจากบ้าน ผีทั้งสี่ตนก็ลากโลงศพออกจากประตูลานบ้านไปแล้ว พวกเขารีบวิ่งตามออกไปนอกประตู แต่ถนนด้านนอกกลับโล่งและเงียบสงัด ไม่เหลือแม้แต่เงาของผีหรือโลงศพ “หายไปแล้วหรือ?” ฉินอวี่ทำได้เพียงหยุดฝีเท้า ทันใดนั้น แสงสว่างก็กลับคืนมา ขับไล่ความมืดที่ปกคลุมบ้านตระกูลหูออกไป ไฟทุกดวงที่ดับลงก่อนหน้านี้กลับมาใช้งานได้ตามปกติ อาจารย์สวียกมือเช็ดเหงื่อเย็น กล่าวด้วยเสียงแหบแห้งและเจ็บปวด “พวกเรา... ช่วยหลี่จื่อไม่ได้แล้ว” ในเวลาเดียวกัน หลี่จื่อกำลังติดอยู่ในพื้นที่แคบมากแห่งหนึ่ง เธอดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าเข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เมื่อไม่นานก่อน เธอยังเดินตามหลังอาจารย์สวีและคนอื่น ๆ ยืนอยู่บนทางเดินชั้นสอง และมองเข้าไปในห้องหนังสือ เมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้านหูยืนอยู่หน้าตู้หนังสือ ทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่หลี่จื่อยังหายใจออกไม่ทันสุด ภาพตรงหน้าก็พลันมืดสนิท และอุณหภูมิลดต่ำลงอย่างฉับพลัน เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในภารกิจครั้งนี้ เธอจึงไม่ได้ตกใจจนเสียสติ แต่รีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า เพื่อเปิดไฟฉาย ทว่าในเวลานั้นเอง มือเย็นจัดข้างหนึ่งพลันคว้าแขนของเธอจากความมืด เธอกำลังจะกรีดร้อง แต่แทบจะในเวลาเดียวกัน มืออีกข้างที่เย็นเยียบราวกับก้อนน้ำแข็งก็ตะปบปิดปากเธอไว้ จากนั้น มืออีกหลายข้างก็ปรากฏขึ้นบนร่างของเธอ บางมือบีบลำคอ บางมือกดแขนขาเอาไว้แน่น ภายใต้ความรู้สึกขาดอากาศหายใจ เธอก็หมดสติไป เมื่อเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าเน่าเปื่อยสี่ใบ ซึ่งเนื้อหนังหลุดลุ่ยจนเห็นกระดูกสีขาว กำลังลอยอยู่เหนือศีรษะของเธอพร้อมกัน! หลังจากหมดสติไปชั่วครู่ เธอพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่ภายในสิ่งของบางอย่าง ภูตผีน่าสะพรึงกลัวทั้งสี่ตนกำลังเกาะอยู่ตรงปากของสิ่งนั้น และจ้องเธอเขม็ง ใบหน้าซีดขาวของพวกมันคือสิ่งเดียวที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนในความมืด “ที่นี่ที่ไหน? ช่วยด้วย!!” เธอตะโกนพลางใช้มือคลำไปรอบ ๆ สัมผัสที่ส่งกลับมาจากฝ่ามือ ทำให้เธอเข้าใจความจริงที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง— เธอเหมือนถูกขังอยู่ในตู้โลหะแคบ ๆ ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า และรูปร่างของตู้นี้ช่างคล้ายกับ— โลงศพ!! ผีลากโลงศพ... นี่ไม่ใช่ภาพประหลาดที่อวี๋กวงและหูฉางจี๋เคยเห็นมาก่อนหรือ? แต่เธอกลับโชคร้ายยิ่งกว่าพวกเขา เพราะกลายเป็นเหยื่อของเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวนี้โดยตรง! ทันทีที่หลี่จื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ ผีทั้งสี่ตนก็ลากสิ่งของบางอย่างเข้ามา ก่อนจะใช้แรงปิดลงเหนือศีรษะของเธอ ทุกอย่างตรงหน้ากลายเป็นความมืดสนิททันที พระเจ้า! หลี่จื่อตกใจแทบเสียสติ พวกมันปิดฝาโลงศพ ขังเธอเอาไว้ภายใน! เธอดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ใช้มือทุบ ร้องไห้ ตะโกน และขอความช่วยเหลือ แต่ทั้งหมดไร้ประโยชน์ โลงสำริดใบนี้แข็งแรงอย่างยิ่ง ส่วนฝาที่อยู่เหนือศีรษะก็หนักเกินกว่าจะขยับได้ เธอไม่มีทางหนีออกไปได้เลย ทำได้เพียงปล่อยให้เหล่าผีลากโลงศพ พาตัวเธอมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของความมืดที่ไม่รู้จัก...

🏆 บอลโลกนัดชิงชนะเลิศ 🌍 พิสูจน์ว่าคุณคือกูรูฟุตบอลตัวจริง รับ 50 เเต้มง่ายๆเเค่ทายให้เป๊ะ🎉 เข้าทายผล 👉 Yumgame MiniApp

หูเหวินหรงยืนอยู่หน้าศาลาไว้ทุกข์ มองศพของพ่อแท้ ๆ ที่นอนอยู่บนพื้นอย่างตาค้าง หลังจากจัดการเรื่องให้ชาวบ้านช่วยกันเปิดทางอุโมงค์เรียบร้อยแล้ว เขาก็หาเวลากลับบ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปื้อน ก่อนจะไปหารือเรื่องต่าง ๆ กับผู้อาวุโสหลี่ต่อ แต่ทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้าน กลิ่นเหม็นเน่าก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า เขาเดินตามกลิ่นเหม็นไปยังบริเวณที่เดิมใช้เป็นศาลาไว้ทุกข์ เพียงมองแวบแรกก็เห็นศพที่นอนอยู่บนพื้น รวมถึงเฉียนตัวและคนอื่น ๆ ที่กำลังทำหน้ากลัดกลุ้ม เขารู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าในทันที “นี่... นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!” “หัวหน้าหมู่บ้านหูคนใหม่ เกรงว่าเรื่องนี้จะยังไม่จบค่ะ” หลี่จื่อกล่าวอย่างจนใจ พอดีกับที่ฉินอวี่และอาจารย์สวีเดินเข้าประตูมา “ทุกท่าน ทำไมเรื่องนี้ยังไม่จบอีก?” หูเหวินหรงแทบจะร้องไห้ออกมา “อสูรงูไม่ได้ถูกฆ่าตายไปแล้วหรือ?” “อสูรงูตายแล้วก็จริง แต่ตอนนี้พวกเราสงสัยว่า สิ่งที่ก่อเรื่องอยู่ในภูเขาแห่งนี้อาจไม่ได้มีแค่มันตัวเดียว” ฉินอวี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา “หา?” หูเหวินหรงถึงกับอึ้ง ต่อจากนี้ พวกเขาคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่ผู้นี้ ดังนั้น ฉินอวี่จึงเล่าเรื่อง “ผีลากโลงศพ” ที่เพิ่งได้ยินมาจากอวี๋กวงให้หูเหวินหรงฟัง ยิ่งฟัง สีหน้าของหูเหวินหรงก็ยิ่งเปลี่ยนไปมาอย่างคาดเดาไม่ได้ เดี๋ยวประหลาดใจ เดี๋ยวครุ่นคิด เดี๋ยวเบิกตากว้าง อาจารย์สวีมองออกว่ามีบางอย่าง จึงรีบถามว่า “หัวหน้าหมู่บ้านหู เกี่ยวกับผีลากโลงศพ เจ้ารู้อะไรบางอย่างใช่ไหม?” “เรื่องนี้...” หูเหวินหรงเกาหลังศีรษะอย่างกลุ้มใจ ราวกับกำลังพยายามเค้นความทรงจำอย่างหนัก “เดี๋ยวก่อน ขอข้าคิดดูก่อน เหมือนว่าเรื่องนี้ นอกจากอวี๋กวงแล้ว ข้ายังเคยได้ยินใครบางคนพูดถึงอีก โอ๊ย ทำไมถึงนึกไม่ออกสักทีนะ?” “นอกจากอวี๋กวงแล้ว ยังมีคนอื่นในหมู่บ้านเคยได้ยินเรื่องนี้อีกหรือ?” ฉินอวี่อดก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วถามไล่ต่อไม่ได้ “ขอคิดก่อน... เฮ้อ สมองของข้านี่นะ พอถึงเวลาสำคัญกลับนึกอะไรไม่ออก ทั้งหมดเป็นเพราะอสูรงูนั่น มันลบความทรงจำของพวกเรา ทำเอาข้าแทบกลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปแล้ว” หูเหวินหรงยกมือทุบศีรษะตัวเองแรง ๆ หลี่จื่อกับอาจารย์สวีที่อยู่ด้านข้างต่างแอบส่ายหน้า คิดในใจว่า ต่อให้ไม่มีอสูรงู สมองของเจ้าก็ไม่ได้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? ในที่สุด ดวงตาของหูเหวินหรงก็เป็นประกาย เขาหยุดทุบศีรษะทันที “ข้านึกออกแล้ว! พี่ชายของข้าเคยเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟัง” เมื่อเอ่ยถึงหูฉางจี๋ สีหน้าของหูเหวินหรงก็หดหู่ลงทันที ดวงตาเริ่มแดงก่ำ แต่เขาสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์ ก่อนจะเล่าต่อ “น่าจะเมื่อหกหรือเจ็ดปีก่อน พี่ชายของข้าไปดื่มเหล้าที่บ้านเพื่อนคนหนึ่งในหมู่บ้าน ดื่มกันจนดึกดื่นค่อนคืนจึงกลับบ้าน คืนนั้นเขาดื่มมากเกินไป เดินสะเปะสะปะจนหลงทาง สุดท้ายก็เดินไปถึงบริเวณวิหาร พอไปถึงที่นั่น ฤทธิ์เหล้าก็กำเริบ เขาล้มตัวลงนอนหลับอยู่ในพุ่มหญ้าข้างทาง จากนั้นก็ฝันไปว่า มีคนหลายคนกำลังลากโลงศพ เดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก ตอนนั้นพี่ชายของข้าไม่รู้ว่าตนเองกำลังฝัน ยังคิดว่ามีคนในหมู่บ้านเสียชีวิต และครอบครัวกำลังช่วยกันขนโลงศพ เขาเป็นคนมีน้ำใจมาโดยตลอด จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหา ถามคนเหล่านั้นว่าต้องการให้ช่วยหรือไม่ แต่คนพวกนั้นเพียงก้มหน้าลากโลงศพเดินไปข้างหน้า ไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย พี่ชายของข้ารู้สึกแปลก จึงเดินเข้าไปตบไหล่หนึ่งในนั้น แต่ทันทีที่มือสัมผัสลงไป เขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ เสื้อผ้าของคนผู้นั้นขาดรุ่งริ่ง ตรงหัวไหล่มีรอยฉีกขนาดใหญ่ เผยให้เห็นเนื้อเน่าและกระดูกสีขาว ในเวลาเดียวกัน ‘คน’ เหล่านั้นก็หันศีรษะกลับมาพร้อมกัน แล้วจ้องเขม็งมาที่พี่ชายของข้า ทำเอาเขาตกใจจนแทบวิญญาณหลุดออกจากร่าง ใบหน้าของคนพวกนั้นเหมือนกับร่างกาย ล้วนมีแต่เนื้อเน่าและกระดูกที่โผล่ออกมา นี่จะเป็นคนเป็นได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าเป็นฝูงผี! พี่ชายของข้าตกใจจนหันหลังวิ่งหนี แต่ไม่รู้ว่าสะดุดอะไรเข้า จึงล้มลงและหมดสติไปทันที ต่อมา เขาไม่กลับบ้านเสียที พ่อของเขา ซึ่งก็คือลุงใหญ่ของข้า จึงออกไปตามหา สุดท้ายก็พบว่า เขานอนอยู่ในพุ่มหญ้าไม่ไกลจากวิหาร ตัวเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า และกำลังหลับสนิทอย่างสบายใจ ดังนั้น ภาพผีลากโลงศพนั่นคงเป็นเพียงความฝันตอนที่เขาหลับไป อาจเป็นเพราะนานมาแล้ว เขาเคยได้ยินอวี๋กวงเล่าเรื่องนี้ คืนนั้นพอดื่มมากเกินไป ไม่รู้ทำไมจึงฝันถึงมันขึ้นมา” เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ หูเหวินหรงก็โบกมือ “เฮ้อ ก็แค่ความฝันเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องสนใจมากหรอก” แต่ฉินอวี่กลับไม่คิดเช่นนั้น “แล้วถ้ามันไม่ใช่ความฝันล่ะ?” “อะไรนะ?” หูเหวินหรงชะงักไป “ถ้าไม่ใช่ความฝันแล้วจะเป็นอะไรได้ หรือว่าจะมีผีจริง ๆ? คงไม่หรอกกระมัง?” ฉินอวี่และคนอื่น ๆ ไม่ได้ตอบเขาทันที แต่ในใจแทบจะมั่นใจแล้วว่า มีโอกาสสูงมากที่หูฉางจี๋จะเห็นผีจริง ๆ และยังเป็นผีกลุ่มเดียวกับที่อวี๋กวงเคยเห็นอีกด้วย ผีลากโลงศพ... ตกลงมันคือเรื่องอะไรกันแน่? หลายคนมองหน้ากัน ไม่มีใครเข้าใจความลับที่ซ่อนอยู่ในเรื่องนี้ หูเหวินหรงในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่ ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก พูดกันได้ไม่กี่ประโยค เขาก็ต้องออกไปอีก ก่อนออกจากบ้าน เขาจับมือฉินอวี่ไว้ และวิงวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขอร้องล่ะ แม้แต่อสูรงูที่น่ากลัวขนาดนั้น อาจารย์ฉินอวี่ยังจัดการได้ แสดงว่าท่านต้องเป็นผู้มีวิชาความสามารถจริง ๆ ไม่ว่าจะอย่างไร ได้โปรดหาทางทำให้พ่อของข้าไปสู่สุคติด้วยเถอะ” หลังจากหูเหวินหรงจากไป ฉินอวี่และคนอื่น ๆ ก็เริ่มหารือกัน “หูฉางจี๋เห็นผีอยู่ใกล้วิหาร ผีพวกนั้นคงไม่ได้ลากโลงศพมาจากลู่เจี่ยวอ้าว แล้วนำไปซ่อนไว้ในวิหารหรอกนะ?” อาจารย์สวีคาดเดา “พวกเราไปดูที่นั่นดีไหม?” หลี่จื่อเสนอ เฉียนตัวกางมือออก “วิหารไม่ได้ถูกเผาจนหมดแล้วหรือ? หากมีโลงศพซ่อนอยู่ข้างในจริง ๆ เกรงว่าคงถูกเผาจนไม่เหลือซากไปแล้ว” “นั่นก็ไม่แน่” ฉินอวี่กล่าว “ก่อนวิหารถูกเผา ข้าเคยเห็นทั้งด้านในและด้านนอกมาแล้ว พื้นที่มีอยู่เพียงเท่านั้น ไม่มีห้องข้างเคียงหรืออาคารอื่นเลย ไม่มีทางซ่อนโลงศพไว้ได้” อาจารย์สวีเข้าใจความหมายของเขาทันที “หากผีพวกนั้นลากโลงศพเข้ามาในวิหารจริง ย่อมไม่โง่พอจะวางมันไว้บนพื้นอย่างเปิดเผย หลังจากวิหารถูกเผา ก็ไม่พบอะไรอยู่ในกำแพงที่พังถล่มเช่นกัน ดังนั้น หากโลงศพอยู่ในนั้นจริง ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นคือมันถูกซ่อนไว้ใต้ดิน!” ในภารกิจแดนประหลาดหลายครั้งที่ผ่านมา สถานการณ์ที่มีการซ่อนสิ่งของไว้ในห้องใต้ดินเคยเกิดขึ้นมาหลายครั้งแล้ว รวมถึงมีดสังหารผีที่ฉินอวี่พกติดตัวอยู่ในตอนนี้ หัวหน้าหมู่บ้านหูก็ซ่อนมันไว้ในห้องใต้ดินของบ้านตนเองเช่นกัน “อาจารย์สวีพูดถูก พวกเราไปที่วิหาร ดูว่ามีประตูลับใต้ดินหรือสถานที่ทำนองนั้นหรือไม่” ฉินอวี่เพิ่งตัดสินใจ ก็มีเสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาทุกคนสะดุ้งตกใจ “ทุกท่าน ได้เวลากินอาหารเย็นแล้ว” เหล่าหยางปรากฏตัวอยู่หน้าศาลาไว้ทุกข์ราวกับภูตผี ใบหน้าแก่เหี่ยวย่นเหมือนเปลือกไม้แห้ง ดูเหมือนจะแก่ชรากว่าเดิมเสียอีก มืดเร็วขนาดนี้อีกแล้วหรือ? คนหลายคนหันมองออกไปด้านนอก ปรากฏว่าท้องฟ้ามืดลงแล้วจริง ๆ ดูเหมือนพวกเขาจะไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องค้างคืนอยู่ที่นี่ต่อไป ทุกคนเดินไปยังห้องน้ำชาด้วยกัน ทันทีที่เข้าประตู ก็ได้กลิ่นหอมน้ำแกงเนื้ออันคุ้นเคยอีกครั้ง มู่เฟยหางเคลื่อนไหวไม่สะดวก จึงนอนพักอยู่บนเก้าอี้ในห้องน้ำชามาตลอด เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา เขาก็อดพูดเสียงเบาไม่ได้ว่า “น้ำแกงนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจที่ภารกิจครั้งนี้ยังจบไม่ได้ สถานที่แห่งนี้ยังมีเรื่องประหลาดซ่อนอยู่อีกมากจริง ๆ” ยังคงใช้วิธีเดิม ทุกคนเทน้ำแกงของตนเองลงในโถส้วม แล้วกดน้ำทิ้ง “ข้าว่านอกจากเรื่องผีลากโลงศพแล้ว พวกเรายังต้องระวังเหล่าหยางให้มากด้วย” หลี่จื่ออดพูดไม่ได้ “ดูเขาสิ น่ากลัวยิ่งกว่าผีเสียอีก” “เหล่าหยางดูมีปัญหาไม่น้อยจริง ๆ นับเป็นตัวปัญหาคนหนึ่ง” อาจารย์สวีเห็นด้วยกับเธอ ทว่า ปัญหาที่พวกเขาจะต้องเผชิญต่อจากนี้ ยังมีมากกว่านั้นมาก หลังจากพวกเขารีบกินอาหารไปเพียงไม่กี่คำอย่างลวก ๆ แล้วกลับไปยังศาลาไว้ทุกข์ ก็พบว่า... หัวหน้าหมู่บ้านหูหายตัวไปอีกแล้ว!

ฟ้ามืดแล้วยังมาเจอหมีอีก! เด็กหนุ่มสาวทั้งสามต่างหวาดกลัวจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ “รีบหนี!” สวี่เมียนตะโกนขึ้น ก่อนจะเป็นคนแรกที่เร่งฝีเท้าวิ่งสุดแรง “ระวังทางใต้เท้าด้วย!” อวี๋กวงรีบตะโกนเตือน นอกจากหมีแล้ว ทางหินที่ระเกะระกะ รวมถึงแนวลาดชันและหน้าผาที่อาจโผล่ขึ้นได้ทุกเมื่อในลู่เจี่ยวอ้าว ก็อันตรายถึงชีวิตเช่นกัน “โฮก—โฮกกก!!” ทันใดนั้น เสียงคำรามของหมีก็ดังชัดขึ้นจากด้านหลัง ทั้งสามหันกลับไปมอง ก็พบเงาดำขนาดมหึมากำลังเคลื่อนไหวอยู่บนก้อนหิน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังของพวกเขา “หมีตามมาแล้ว!” หวังจิ้งที่วิ่งอยู่ท้ายสุดตกใจจนหน้าซีด รีบผลักสองคนที่อยู่ข้างหน้า “รีบวิ่ง! รีบวิ่งเร็วเข้า!!” อันตรายไล่จี้อยู่ข้างหลังแล้ว เวลานี้ อวี๋กวงไม่มีเวลาคิดมาก เขาวิ่งสุดแรงตามหลังสวี่เมียนไป ทั้งตกใจ ทั้งเส้นทางเดินยากลำบาก ระหว่างทาง เขาสะดุดก้อนหิน ลื่นตกลงไปจากแนวลาดชันด้านข้าง กลิ้งลงไปหลายตลบ ก่อนจะกระแทกอย่างแรงลงในแอ่งลึกแห่งหนึ่ง โชคดีท่ามกลางความโชคร้าย ในระหว่างที่กลิ้งตกลงไป สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เขาพยายามยื่นมือคว้าไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง ท้ายที่สุด เขาก็คว้ากิ่งต้นสนที่งอกออกมาจากร่องหินบนหน้าผาได้ หลังจากกิ่งไม้หัก เขาจึงตกลงไปในแอ่งลึกด้านล่าง ด้วยแรงชะลอครั้งนี้ แม้เขาจะศีรษะแตก เลือดไหลทั่วตัว มีบาดแผลถลอกเต็มไปหมด และแขนข้างหนึ่งหัก แต่ก็ยังไม่ถึงแก่ชีวิต เขาเจ็บจนร้องไห้น้ำตาน้ำมูกไหล นอนอยู่บนพื้น ก่อนจะหมดสติไป ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เขาจึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา เวลานั้น พระจันทร์ปรากฏอยู่เหนือศีรษะ แสงสีเงินสาดส่องทั่วภูเขา และเผยให้เห็นเงาดำหลายเงาที่กำลังเคลื่อนไหวช้า ๆ อยู่ในระยะไกล แม้อวี๋กวงจะตกลงมาจนมึนงงไปหมด แต่เขาเติบโตในภูเขามาตั้งแต่เด็ก จึงพอรู้สถานการณ์ในป่าดี เงาเหล่านั้นไม่มีทางเป็นครอบครัวที่เข้าเขามาตามหาพวกเขา หากเป็นคนในครอบครัว พวกเขาย่อมต้องถือไฟฉายหรือจุดคบเพลิงมาด้วย นอกจากใช้แสงไฟไล่สัตว์ป่าแล้ว ยังช่วยดึงดูดความสนใจให้พวกเด็ก ๆ สังเกตเห็นได้อีกด้วย หรือว่าหมีจะตามมาแล้ว? แถมยังมีมากกว่าหนึ่งตัว? อวี๋กวงรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง เขาฝืนทนความเจ็บปวดรุนแรงที่แขน รีบคลานไปซ่อนหลังโขดหินก้อนใหญ่ โผล่ศีรษะออกมาเพียงเล็กน้อย เพื่อสังเกตเงาดำเหล่านั้น เงาดำกำลังเดินมาทางที่เขาอยู่ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อวี๋กวงจึงพบด้วยความตกตะลึงว่า เงาดำเหล่านั้นล้วนมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ ด้านหลังเหมือนกำลังลากของหนักบางอย่าง ของนั้นกระแทกไปตามทางภูเขา ส่งเสียงทึบหนักดังเป็นระยะ เมื่อพวกมันเข้ามาใกล้มากขึ้น อวี๋กวงรีบใช้มือปิดปากตนเอง จึงไม่เผลอกรีดร้องออกมา เงาดำเหล่านั้นต่างสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผิวหนังและเนื้อเน่าเปื่อย หลายจุดมองเห็นกระดูกสีขาวโผล่ออกมาอย่างชัดเจน ด้านหลังของพวกมันกำลังลากสิ่งของทรงยาว ดูเหมือนว่าจะเป็นโลงศพใบหนึ่ง พวกมันไม่มีทางเป็นคนมีชีวิต แต่เป็นผี! อวี๋กวงตกใจจนร่างกายชาไปหมด กลัวว่าจะถูกเหล่าผีพบเข้า จึงรีบหดตัวกลับไปซ่อนหลังโขดหิน ไม่กล้ามองต่ออีก เขาทนอยู่เช่นนั้นอย่างทรมาน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เสียงที่เหล่าผีลากโลงศพอยู่ด้านนอกก็ค่อย ๆ เบาลง ถึงตอนนั้น เขาจึงกล้าโผล่ศีรษะออกไปอีกครั้ง ก็พบว่าทั้งผีและโลงศพหายไปแล้ว ดูเหมือนว่าพวกมันน่าจะมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา เมื่อเห็นเช่นนั้น อวี๋กวงก็รวบรวมความกล้า รีบหนีออกจากที่ซ่อนอย่างลนลาน เพราะตื่นตระหนกมากเกินไป หลังวิ่งออกไปได้ระยะหนึ่ง เขาก็ล้มลงอีกครั้ง คราวนี้เขาหมดสติไปอย่างสมบูรณ์ จนกระทั่งรุ่งเช้า คนในครอบครัวที่เข้ามาตามหาได้พบตัวและนำส่งโรงพยาบาล เขาจึงรอดพ้นจากอันตรายถึงชีวิต แต่สวี่เมียนกับหวังจิ้งไม่ได้โชคดีเท่าเขา คนหนึ่งถูกก้อนหินกระแทกศีรษะจนเสียชีวิต อีกคนหายตัวไป และจนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่ทราบชะตากรรม หลังอวี๋กวงเล่าเหตุการณ์ในปีนั้นจบในคราวเดียว เขาก็อดถอนหายใจยาวไม่ได้ ฉินอวี่ตบไหล่เขาเบา ๆ เป็นเชิงปลอบใจ ก่อนถามว่า “เจ้ายังจำตำแหน่งที่เห็นผีลากโลงศพในตอนนั้นได้หรือไม่?” อวี๋กวงพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าด้วยความรู้สึกผิด “เรื่องผ่านมานานเกินไปแล้ว ข้าจำไม่ได้” ฉินอวี่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะถามต่อ ก็ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากด้านนอก ยังมีคนตะโกนเรียกชื่ออวี๋กวงอย่างไม่เกรงใจอีกด้วย อวี๋กวงรีบลุกขึ้น “มีคนมาหาข้า ข้าจะออกไปดูหน่อย” พูดจบ เขาก็รีบเดินออกจากห้องรับแขก ไปยังลานบ้านด้านนอก ฉินอวี่กับอาจารย์สวีเดินตามไปที่ประตูห้องรับแขกด้วยความสงสัย ก่อนจะมองออกไปด้านนอก พวกเขาเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งพาชายร่างกำยำกลุ่มใหญ่มาด้วย อีกฝ่ายกำลังพูดกับอวี๋กวง พร้อมออกท่าทางประกอบ “เรื่องการค้าลั่วชิงเหมย ต่อไปนี้พวกเจ้าหยุดไว้ก่อน ทางผู้อาวุโสหลี่จะเป็นผู้จัดการเอง จากนี้หมู่บ้านของเราจะไม่ปิดกั้นตัวเองอีกต่อไป และจะติดต่อกับโลกภายนอกให้มากขึ้น การค้าประเภทนี้จะต้องขยายใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอน ดังนั้น ทุกคนต้องทำตามการจัดการของผู้อาวุโสหลี่ให้เป็นหนึ่งเดียว จึงจะสามารถทำให้กิจการเติบโตและดำเนินต่อไปได้ในระยะยาว เจ้าเข้าใจหรือไม่?” “เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว” อวี๋กวงพยักหน้า แต่บนใบหน้ามีความจนใจซ่อนอยู่ “เข้าใจก็ดี” ชายวัยกลางคนเห็นเช่นนั้นก็ยกมือตบไหล่เขา ก่อนจะยิ้มอย่างพึงพอใจ “ผู้อาวุโสหลี่กับหัวหน้าหมู่บ้านหูคนใหม่ปรึกษากันแล้ว ช่วงนี้เกิดเรื่องมากมายในหมู่บ้าน ชื่อหมู่บ้านหิมะเป็นชื่ออัปมงคล ต่อไปจะเปลี่ยนชื่อ กลับไปใช้ชื่อเดิม เมื่อสามารถเชื่อมต่อกับโลกภายนอกได้ บางทีที่นี่อาจกลับไปเป็นเมืองการค้าที่รุ่งเรืองเหมือนในอดีต ดังนั้น ขอเพียงพวกเจ้าทำตามการจัดการของผู้อาวุโสหลี่อย่างดี ตั้งใจทำมาหากิน ต่อไปย่อมมีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน!” “ครับ ครับ” อวี๋กวงตอบรับอย่างซื่อ ๆ “อืม เจ้ายังนับว่าเป็นคนรู้ความ ไม่เหมือนคนตระกูลอวี๋สายหลักพวกนั้น เอาล่ะ พวกเราไปก่อน ส่วนพื้นที่ปลูกลั่วชิงเหมยหลายหมู่ของครอบครัวเจ้า ภายหลังผู้อาวุโสหลี่จะส่งคนมารับช่วงต่อ” พูดจบ ชายวัยกลางคนก็พาคนกลุ่มนั้นเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย ส่วนอวี๋กวงถอนหายใจ ส่ายหน้า ก่อนกลับเข้าไปในห้องรับแขก “คนพวกนั้นเป็นคนของผู้อาวุโสหลี่หรือ?” ฉินอวี่ถาม “ใช่” อวี๋กวงยิ้มขื่น “เรื่องดี ๆ ที่อวี๋เจิ้งก่อเอาไว้ ทำให้คนแซ่อวี๋อย่างพวกเราซวยกันหมด ตอนนี้พวกเรากลายเป็นหนูข้างถนนในหมู่บ้าน ใครเห็นก็อยากตี กิจการที่ทำมาหลายปี พวกเขาบอกว่าจะยึด ก็ยึดไปได้ทันที หากอยู่ต่อไม่ไหวจริง ๆ คงต้องจากที่นี่ไปเสียแล้ว เฮ้อ...” “ผู้อาวุโสหลี่คนนี้จริง ๆ เลย!” อาจารย์สวีรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “อวี๋เจิ้งชั่วร้ายก็จริง แต่ผู้อาวุโสหลี่ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างยึดของคนอื่น ก็ไม่ใช่เรื่องถูกต้องเช่นกัน ว่าแต่ ลั่วชิงเหมยคืออะไร?” อวี๋กวงตอบว่า “เป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งที่มีเฉพาะในพื้นที่ของเรา ช่วยบำรุงร่างกายและยืดอายุ สรรพคุณดีกว่าเห็ดหลินจือกับถั่งเช่าเสียอีก เมื่อเกือบร้อยปีก่อน พื้นที่ของเรามีชื่อเสียง เพราะมีลั่วชิงเหมยขึ้นเป็นจำนวนมาก ทุกครั้งที่ถึงฤดูลั่วชิงเหมยสุก พ่อค้าสมุนไพรจากทั่วประเทศจะเดินทางมารับซื้อ ผู้คนเดินทางเข้าออกอย่างคึกคัก มีชีวิตชีวามากจริง ๆ แต่ภายหลัง ที่นี่เกิดภัยพิบัติขึ้น มีโรคประหลาดชนิดหนึ่งระบาด ทำให้ลั่วชิงเหมยเน่าและตาย จนผลผลิตลดลงอย่างรวดเร็ว ต่อมาหมู่บ้านยังถูกปิดกั้นจากภายนอกอีก คนที่รู้จักลั่วชิงเหมยจึงยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ โชคดีที่หลายปีมานี้ พวกเราหาวิธีควบคุมโรคประหลาดนั้นได้แล้ว และเริ่มปลูกลั่วชิงเหมยใหม่อีกครั้ง ครอบครัวของข้ามีอยู่หลายหมู่ อีกไม่นานก็กำลังจะสุกแล้ว เดิมทีคิดว่าหลังจากหมู่บ้านไม่ปิดกั้นตัวเองอีก ลั่วชิงเหมยน่าจะขายได้ดีกว่าเดิม แต่กลับมาเกิดเรื่องเช่นนี้เสียก่อน เฮ้อ...” อวี๋กวงถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกครั้ง ฉินอวี่กับอาจารย์สวีต่างรู้สึกเห็นใจชายหนุ่มผู้ซื่อสัตย์คนนี้ แต่เรื่องนี้เป็นปัญหาภายในของหมู่บ้านหิมะ พวกเขาไม่สะดวกเข้าไปแทรกแซงตามใจ และไม่มีเวลาพอจะเข้าไปยุ่งด้วย หลังกล่าวลาอวี๋กวง ทั้งสองก็เดินกลับไปตามเส้นทางมุ่งหน้าสู่บ้านตระกูลหู “ผีลากโลงศพ... ตกลงมันคือเรื่องอะไรกันแน่?” อาจารย์สวีนวดหว่างคิ้ว รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง เมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลหู ก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นของหูเหวินหรงดังมาจากด้านใน “เฮ้ ๆ ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”

🏆 บอลโลกรอบนัดชิงอันดับ 3 🌍 พิสูจน์ว่าคุณคือกูรูฟุตบอลตัวจริง รับ 50 เเต้มง่ายๆเเค่ทายให้เป๊ะ🎉 เข้าทายผล 👉 Yumgame MiniApp