NUR

و ناگاه از خود پرسید: " من کی هستم؟ " چه سوال عجیب و منفوری! به‌راستی، واقعا او که بود؟ او که بود و چه می‌خواست؟ در مغزش چه می‌گذشت؟ چه چیزی در دستان کوچکَش داشت؟ و به کدام ریتمِ قلبش ایمان داشت؟ در سرش پُر بود از کلماتی که بالا آورده بودند و یکی‌ یکی بیرون می‌ریختند! شاید آن دخترِ رقصان و آزادِ رویاهایم بودم؟ شاید آن دخترِ غمگینِ شب‌هایم؟ شاید آن دخترِ خندانِ صبح‌هایم؟ شاید هم فقط یک بازیگرِ قهار بودم! به خود آمد بار دیگر پرسید: من کی را فریب دادم؟ آن "مَن" را، یا این " مَن" را؟ - پریسادادور

آدم‌های اشتباه، تو را از چیزهایی بیزار می‌کنند که روزی عمیقاً دوستشان داشتی.

"این زخم زیبا را نمی‌بندم چون از تو یادگار است."

ایهام

و اما عزیز منِ، هنر رفتن و هیچ‌وقت برنگشتن داشته باش‌.

من خیلی آدمِ (به راحتی میبوسمت میزارمت کنار) ای هستم.

هرگز به احساسی که نداشت، تظاهر نمی‌کرد.

؛

تمام غصه‌های روزم، شب به سراغم می‌آمد.

اميدوارم دختر بچه درونم دوباره زنده بشه.

او می‌توانست فرشته‌ای را که در من بود، پرورش دهد.

از اون همه انرژی، امید، انگیزه و آرزو تنها یه سردرد همیشگی مونده.

هیچ‌جا جای ما نیست و هیچ‌کس هم آدمِ ما نیست، انگار همیشه معلق بینِ موندن و رفتنیم.

اگه از پس حساسیت و حسودیم بر اومدی، من مالِ تو.

متاسفانه هر بار که توی چشمای یه دختر دیگه نگاه کنی، چشمای من یادت میاد.