-سَمفــونـی‌مُـردِگـان
Відкрити в Telegram
189
Підписники
Немає даних24 години
-17 днів
-12130 днів
Архів дописів
درشلوغی‌وهمهمه‌گم‌شده‌بودم،صداهای‌سرم‌خاموش‌شده‌بود،گوش‌‌هام‌سوت‌میکشیدند،دست‌وپام‌روحس‌نمیکردم،حس‌های‌درونی‌قلبم‌انقدرعمیق‌به‌جریان‌‌افتاده‌بودند‌که‌‌حتی‌حس‌نمیکردم‌زندم‌یا‌مرده،حس‌نمیکردم‌یه‌خوابه‌شیرینه‌یایه‌حقیقت‌دردناک..خورشید‌بی‌رحمانه‌باسوزاننده‌ترین‌حالت‌خودش‌‌‌تن‌بی‌جونم‌رامی‌سوزاند؛
خشکم‌زده‌بود،چشم‌هام‌تارمیدیدندوبه‌روی‌هم‌بازوبستشان‌میکردم،ایاهمان‌است‌یا‌من‌دارم‌خواب‌شیرینم‌را‌‌میبینم؟
"چقدرموهای‌قهوه‌ای‌رنگش‌زیرنور‌خورشید‌زیبا‌هستند"
ناگهان‌‌برگشت‌و‌باچشم‌هایش‌روبه‌روشدم؛
دیگه‌چیزی‌حس‌نمیکردم،دردکل‌وجودم‌‌روگرفته‌بود،اشتباه‌نمیکردم..هیچوقت‌مقابل‌چشم‌هایش‌اشتباه‌نمیکنم،خودش‌بود.
قدمی‌به‌جلوبرداشتم...چشم‌هایم‌رابازکردم،تن‌بی‌جونم‌را‌روی‌تخت‌‌میدیدم،تپش‌قلب‌اجازه‌ی‌‌حرکت‌به‌بدنم‌رونمیداد،به‌نور‌خورشید‌که‌خودش‌رالای‌درز‌پنجره‌هاجاداده‌بودنگاهی‌انداختم‌که‌به‌روی‌قلبم‌تابیده‌بود،برای‌همان‌بود‌که‌به‌خوابم‌آمدی.. اشک‌هایم‌‌ازگوشه‌ی‌چشمم‌جاری‌شدند‌وزمزمه‌کردم؛چه‌چشم‌های‌زیبایی‌زیرنورخورشید‌داشتی‌عزیزکرده‌ی‌قلبم.
