-سَمفــونـی‌مُـردِگـان
Открыть в Telegram
189
Подписчики
Нет данных24 часа
-17 дней
-12130 дней
Архив постов
درشلوغی‌وهمهمه‌گم‌شده‌بودم،صداهای‌سرم‌خاموش‌شده‌بود،گوش‌‌هام‌سوت‌میکشیدند،دست‌وپام‌روحس‌نمیکردم،حس‌های‌درونی‌قلبم‌انقدرعمیق‌به‌جریان‌‌افتاده‌بودند‌که‌‌حتی‌حس‌نمیکردم‌زندم‌یا‌مرده،حس‌نمیکردم‌یه‌خوابه‌شیرینه‌یایه‌حقیقت‌دردناک..خورشید‌بی‌رحمانه‌باسوزاننده‌ترین‌حالت‌خودش‌‌‌تن‌بی‌جونم‌رامی‌سوزاند؛
خشکم‌زده‌بود،چشم‌هام‌تارمیدیدندوبه‌روی‌هم‌بازوبستشان‌میکردم،ایاهمان‌است‌یا‌من‌دارم‌خواب‌شیرینم‌را‌‌میبینم؟
"چقدرموهای‌قهوه‌ای‌رنگش‌زیرنور‌خورشید‌زیبا‌هستند"
ناگهان‌‌برگشت‌و‌باچشم‌هایش‌روبه‌روشدم؛
دیگه‌چیزی‌حس‌نمیکردم،دردکل‌وجودم‌‌روگرفته‌بود،اشتباه‌نمیکردم..هیچوقت‌مقابل‌چشم‌هایش‌اشتباه‌نمیکنم،خودش‌بود.
قدمی‌به‌جلوبرداشتم...چشم‌هایم‌رابازکردم،تن‌بی‌جونم‌را‌روی‌تخت‌‌میدیدم،تپش‌قلب‌اجازه‌ی‌‌حرکت‌به‌بدنم‌رونمیداد،به‌نور‌خورشید‌که‌خودش‌رالای‌درز‌پنجره‌هاجاداده‌بودنگاهی‌انداختم‌که‌به‌روی‌قلبم‌تابیده‌بود،برای‌همان‌بود‌که‌به‌خوابم‌آمدی.. اشک‌هایم‌‌ازگوشه‌ی‌چشمم‌جاری‌شدند‌وزمزمه‌کردم؛چه‌چشم‌های‌زیبایی‌زیرنورخورشید‌داشتی‌عزیزکرده‌ی‌قلبم.
