𝙫𝙖𝙧𝙞𝙖𝙗𝙡𝙚

no relationship no situationship, no talking stage. just a chill girl.

و این‌بار در سالروز 20سالگی‌ام هیچ‌چیز شبیه به تصوراتم نیست. می‌بینم و با تمام وجود حس می‌کنم که تنها اندکی پختگی، اندکی بلوغ فکری و کمی هم از حرف‌های گنده و تلاش‌های بزرگسالانه از دوره‌ی جوانی نثار روحم شده... آینده در گنگ‌ترین و بلاتکلیف‌ترین حالت ممکن است و"من" به طرز عجیبی آرام و مضطربم. سرآخر در سرزمینم جنگ هم بی‌داد کرد و خبر از صلح نشد، مصمم‌تر شده‌ام، باید دل را به دریا زد و کند و رفت. برای همیشه رفت! نوزده سالگی سال عجیب و پر از شکستگی بود، حتی از هیجده سالگی بیشتر برام پرچالش بود، انگاری هرچی برم جلوتر این شکستگی‌ها و راه‌ها برام سخت‌تر و جدی تر میشه، ولی ته وجودم نمیتونه بپذیره به سن بیست سالگی رسیدم اما در اخر قبولش میکنم ،تنها آرزویی که دارم اینه که شور و شوقی که قبلا داشتم دوباره بهم برگرده.. 1,February,2025

نمیدونم متوجه شدید یا نه ولی از یک جایی به بعد همچی یک جوری شده، منظورم رو میگیرید؟ انگاری همچی از اون چیزی که باید باشه دور شده. روز‌ها، فصل‌ها، آدم‌ها، مزه غذاها، حتی زمان.

گاهی اوقات فقط لازمه به رفتار خودت نگاه کنی، تا همه چیز رو بفهمی و همیشه بقیه رو مقصر ندونی و خفه بشی.

2:50

باز خوبه شما آدمای فصل ۱ زندگیتون رو توی فصل ۸ می‌بینید ما توی شهرهای کوچیک آدم های فصل یک رو تا فصل ۱۰ تحمل می‌کنیم.

اصلا آمادگی زیاد شدن سنم رو ندارم. دارم به سن‌ آدم‌هایی که همیشه "آدم بزرگتر" خطابشون می‌کردم نزدیک می‌شم. دارم خودم اون آدم بزرگه می‌شم و چقدر بزرگ شدن بوی خستگی می‌ده.

اگه لفت نمیدین یه پست بزاریم.

یهو از وسطش شروع میشه خب به منم بگید چه خبره