گندمزار

جستار «راستی من محمدم» نوشته‌ی محسن پناهی، عکس از علی شفیعی بخشِ #پرسه‌ها، شماره‌ی ۴۳ شوروم. من فکر می‌کنم محمد، نمی‌توانست از ابتدا خود را معرفی کند چون زیر بار نام‌های دیگری پنهان شده بود: یک جنگ‌زده؟ یک فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد؟ یک نویسنده‌ی مقاله که می‌خواهد پروژه‌ی جایگزین خدمت از بنیاد نخبگان بگیرد؟ همان‌طور که هر مکانی در مجاورت مکان‌های بزرگ و انگشت‌شمار، پنهان یا ربوده یا محو شده بود. همان‌طور که هر مکانی در شهر بجز خود مکان‌های خاص لشکری و کشوری، مخدوش و بی‌هویت بودند، نام و تجربه‌ی زیسته و رنج محمد به عنوان یک انسان به طور کلی نیز، مخدوش بوده است. مکانی یا فرصتی یا جایی در دنیا باقی نبوده که یک نفر بتواند چیزی بجز نام‌هایی باشد که ایدئولوژی به او داده است. این جای خالی تنها بعد از ۱۰ دقیقه گفتگو برای لحظه‌ای هم که شده باز شده بود؛ آن هم هنگام خداحافظی و در واپسین لحظات. مشاهده ادامه‌ی این متن

Paul Tillich on loneliness

• The burden of too much information (2026) • RF Pangborn ReadMore: https://aatonau.com/rf-pangborn-transforming-trauma-into-artistic-triumph/