Psych central

ဇီဝစက်ယန္တရား ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်တည်မှုဆိုတာ ဆဲလ် (Cells) ပေါင်း ထရီလီယံချီပြီး ဖွဲ့စည်းထားတာပါ။ နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီထဲမှာရှိတဲ့ ကြယ်တွေထက်တောင် အနည်းဆုံး ၁၀ ဆလောက် ပိုများပါသေးတယ်။ ဆဲလ်တစ်ခုဆိုတာ သီးခြားသက်ရှိတစ်ခုပါပဲ။ ပရိုတင်းအမျိုးအစားပေါင်း ၅၀,၀၀၀ လောက်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ စက်ယန္တရားတစ်ခုပေါ့။ သူ့မှာ အသိစိတ်မရှိဘူး၊ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒမရှိဘူး၊ ရည်ရွယ်ချက်လည်း မရှိဘူး။ ဒီတိုင်းလေး တည်ရှိနေတာပါ။ ဒီဆဲလ်တွေ အားလုံးစုပေါင်းပြီးတော့မှ အစာရှာတာ၊ အာဟာရတွေ စုဆောင်းတာ၊ လိုအပ်တဲ့နေရာတွေကို ပို့ဆောင်ပေးတာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်တာ စတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ကြီးမားတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတာပါ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆဲလ်တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထုတ်ယူပြီး သင့်တော်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုမှာ ထားမယ်ဆိုရင် သူတို့က ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်ပါတယ်။ ဆိုလိုတာက ဆဲလ်တွေဟာ ခင်ဗျားမရှိဘဲ ရှင်သန်နိုင်ပေမဲ့၊ ခင်ဗျားကတော့ ဆဲလ်တွေမရှိဘဲ ရှင်သန်လို့မရပါဘူး။ နေ့တိုင်း သေဆုံးနေတဲ့ "ကျွန်ုပ်တို့" ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်သမတ်တည်း တည်ရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုလို့ မြင်နေတာဟာ တကယ်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ ဆဲလ်အားလုံးနီးပါးဟာ သေဆုံးသွားရပါတယ်။ ဒီစာကို စဖတ်တဲ့ အချိန်ကစပြီး အခုထိဆိုရင်တင် ခင်ဗျားခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆဲလ်ပေါင်း ၂၅၀ သန်းလောက် သေဆုံးသွားပါပြီ။ တစ်စက္ကန့်ကို ၁ သန်းကနေ ၃ သန်းကြား သေဆုံးနေတာပါ။ ၇ နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ ဆဲလ်အများစုဟာ အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်တော့ အသစ်နဲ့ အစားထိုးခံရပါတယ်။ ဆဲလ်အသစ်တွေ အစားထိုးတိုင်း ခင်ဗျားဟာ အရင်ကနဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွာခြားသွားပါပြီ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဟာ အမြဲတမ်း သေဆုံးနေတာပါ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားဟာ အသက်ကြီးတဲ့အထိ နေရမယ်ဆိုရင် ဆဲလ်ပေါင်း ကုဋေကုဋာချီပြီး လည်ပတ်ပြောင်းလဲသွားမှာပါ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့အရာဟာ တကယ်တော့ ခဏတာ မြင်တွေ့ရတဲ့ အခိုက်အတန့်ပုံရိပ် (Snapshot) လေးလိုပါပဲ။ တစ်ခါတလေမှာ ဆဲလ်တွေဟာ ချို့ယွင်းသွားပြီး မသေချင်ကြတော့ပါဘူး။ အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့က "ကင်ဆာ" လို့ ခေါ်တာပါ။ သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ ရှင်သန်မှုထက် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရှင်သန်မှုကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်လိုက်တဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒီနေရာမှာ ကြက်သီးထစရာကောင်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ၁၉၅၁ ခုနှစ်မှာ သေဆုံးခဲ့တဲ့ လူငယ်ကင်ဆာလူနာ Henrietta Lacks ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆဲလ်တွေဟာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်သာ အသက်ရှင်နိုင်ပေမဲ့ Henrietta ရဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေကတော့ မသေနိုင်ပါဘူး။ ဆယ်စုနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး အဲဒီဆဲလ်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ပွားများစေခဲ့ပြီး သုတေသနပေါင်းများစွာမှာ အသုံးပြုခဲ့ကာ လူ့အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ Henrietta ဆုံးသွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဆဲလ်တွေကတော့ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာ တန် ၂၀ မက ရှင်သန်နေဆဲပါ။ ဒါဆိုရင် Henrietta ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုဟာ ဒီဆဲလ်တွေထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ ကျန်ရစ်နေသေးသလဲ။ DNA ကရော ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကို ဘယ်လောက်အထိ ကိုယ်စားပြုသလဲ။ လူ့မျိုးဗီဇရဲ့ ၈% လောက်ဟာ တစ်ချိန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ကူးစက်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့ ဗိုင်းရပ်စ်တွေပါ။ ဆဲလ်ရဲ့ စွမ်းအင်ထုတ်စက်ရုံလေးတွေဖြစ်တဲ့ မိုင်တိုခွန်ဒရီယာ (Mitochondria) တွေဆိုရင်လည်း တစ်ချိန်က ဘက်တီးရီးယားတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် DNA တွေ ရှိနေတုန်းပါပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဆဲလ်တစ်ခုစီမှာ လူသားစစ်စစ် မဟုတ်တဲ့ အရာသေးသေးလေး ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်နေတာပါ။ အချုပ်ပြောရရင် ခင်ဗျားဟာ ရှင်းလင်းတဲ့ နယ်နိမိတ်မျဉ်း မရှိဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်လက်ရှင်သန်အောင် ထိန်းကျောင်းနေတဲ့ ဖြစ်တည်မှု ပုံစံ (Pattern)တစ်ခုသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီပုံစံဟာ အချိန်တစ်ခုမှာ အသိစိတ် နိုးကြားလာပြီး၊ အာကာသနဲ့ အချိန်ကို ဖြတ်သန်းရင်း သူ့အကြောင်းသူ ပြန်လည်တွေးတောနိုင်စွမ်း ရှိလာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အတိအကျဖြစ်တဲ့ ဒီအခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ တည်ရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီပုံစံဟာ ဘယ်မှာ စတင်ခဲ့တာလဲ။ သန္ဓေတည်ချိန်ကလား၊ ပထမဆုံး လူသားပေါ်ပေါက်ချိန်ကလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဒြပ်စင်တွေ ကြယ်တစ်လုံးထဲမှာ စတင်ဖြစ်တည်ခဲ့ချိန်ကလား။ ကျွန်တော်တို့ ဦးနှောက်ဟာ အတိအကျ သတ်မှတ်လို့ရတဲ့ အရာတွေကိုပဲ နားလည်ဖို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတာပါ။ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကို နားလည်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက အစနဲ့အဆုံး၊ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း၊ ခင်ဗျားနဲ့ကျွန်တော် ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေဟာ အတိအကျ သတ်မှတ်လို့မရဘဲ အမြဲတမ်း စီးဆင်းပြောင်းလဲနေတဲ့ ပုံစံတစ်ခု၊ ဒီထူးဆန်းပြီး လှပတဲ့ စကြာဝဠာကြီးထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ပုံစံတစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတွေပဲ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ #@science88889 #MgMyat #ကိုးကား #Cell Replacement#Endogenous Retroviruses#Mitochondrial DNA #The Ship of Theseus

ထရိန်နာ...

Entropy , Energy and ATP အန်ထရိုပီ ဟာ အရေးကြီးတဲ့ concept ပဲ။ သက်ရှိဆိုတာ ဘာလဲလို့မေးထားတဲ့မေးခွန်းရဲ့ အကောင်းဆုံး အဖြေက life is resistance to Entropy ပါ။သက်ရှိဆိုတာ အန်ထရို ပီ ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ဖြစ်စဉ်ပါ Arrow of time ဆိုတဲ့အယူအဆလည်းရှိပါတယ်။ဘာနဲ့ ဆန့်ကျင်သလဲဆိုတော့ စွမ်းအင်နဲ့ပါ။စွမ်းအင်ဆိုတာ ဖန်တီး၍မရ ဖျက်စီး၍မရသလို စကြဝဠာထဲမှာရှိတဲ့ စွမ်းအင်ပမာဏဟာ တသမတ်ထဲပါ။ဒါဟာ ဘာကြောင့်ဆိုတာ ကျွန်ုပ်လဲမသိပါ။ထားပါတော့ ငယ်ငယ်ကကျောင်းစာအုပ်တွေမှာ စွမ်းအင်ကို ဒီလိုအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ပါတယ်။ Energy is the ability to do work. စွမ်းအင်ဟာ အလုပ်ပြီးမြောက်ဖို့ အပြောင်းအလဲတွေဖန်တီးဖို့နဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကိုခြယ်လှယ်‌‌စေတဲ့အရာပါ။ သက်ရှိတိုင်းစွမ်းအင်လိုပါတယ်။လိုအပ်တဲ့စွမ်းအင်ကို စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ဖြစ်တဲ့ နေကရပါတယ်။ဒါမဲ့နေကရတဲ့စွမ်းအင်ဟာ အကြမ်းထည်ဖြစ်ပြီး အစာမကြေပါဘူး။လျှပ်စစ်သံလိုက်စွမ်းအင်တွေပါ။အပင်တွေက ဒါကို ဓာတုစွမ်းအင်အဖြစ်ပြောင်းပြီး ဂလူးကို့စ်အဖြစ်သိုလှောင်ကာ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းအဖြစ်အောက်စီဂျင်ကို ထုတ်လွှတ်ပါတယ်။ဒါကို photosynthesis အလင်းမှီအစာချက်ခြင်းလို့ခေါ်တာပေါ့။ဒါက လူတိုင်းသိပြီးသား ဘာလို့ပြောနေရလဲဆိုရင် ATPအကြောင်းပြောချင်လို့။ သက်ရှိနဲ့သက်မဲ့ ကွာခြားချက်က သက်မဲ့က လောင်စာပေးလိုက်တာနဲ့တန်းအလုပ်လုပ်တယ်။သက်ရှိကတော့ ရလာတဲ့စွမ်းအင်ကို ATP(Adenosine triphosphate)ဆိုတဲ့ မော်လီကျူးလေးထဲမှာခေတ္တသိုလှောင်ထားသေးတယ်။ မြင်အောင်ပြောရရင် ATPဆိုစွမ်းအင်ငွေကြေးစနစ်ပဲ။လောကကြီးက ဘယ်အရာမှအလကားပေးမထားဘူး။ဆဲလ်တွေအလုပ်လုပ်စေချင်ရင် ငွေပေးရမယ်။ အစာစားတယ်ဆိုတာ ကာဗွန်ချိန်းကြိုးကြီးတွေ ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်တာ။ အသက်ရှုတယ်ဆိုတာ အဲ့ ကာဗွန်ကြိုးတွေကို အောက်စီဂျင်နဲ့လောင်ကျွမ်းပလိုက်တာ။ အဲ့လောက်သိရင်သဘောတရားကိုနားလည်တယ်သတ်မှတ်လို့ရတယ်။စာအရှည်ကြီးတွေ ဘလာဘလာ ကျက်နေဖို့မလိုဘူး။ထားပါ။ အဲ့တော့ CO2ရယ် ရေရယ် ATPရယ်ထွက်လာတယ်။ထွက်လာတဲ့ ATPကို ဖြိုခွဲလိုက်ရင် energyရပြီး အလုပ်တွေလည်ပတ်စေတယ်။ရှိရှိသမျှသက်ရှိတိုင်း ATPနဲ့လည်ပတ်တယ်။သူမရှိရင် kahboom! The rest of the dead universe ထဲရောက်သွားလိမ့်မယ်။သေသွားတာပေါ့။သင့်ဖြစ်တည်မှုကို ထိန်းထားဖို့ ခန္တာကိုယ်က နေ့စဉ် ATP molecules ပေါင်း ဘီလီယံနဲ့ချီပြီးလိုတယ်။ဒါကတော့ သေခြင်း ရှင်ခြင်းကိုခွဲကြားပေးထားတဲ့ မော်လီကျူးတခုရဲ့ပုံပြင်လေးပါ။ (ဆက်ရန်...) #MgMyat #@science88889

အချစ်ဟော်မုန်းသည် (A) ပရိုလက်တင် (B)တက်စတိုစရုန်း (C)ပရိုဂက်စရုန်း (D)အောက်စီတိုဇင် ဖြစ်သည်။

ဆီဈေးကပြန်တက်ဦးမယ်

ပြန်ဖတ် ပို့စ်အဟောင်းတွေ

A cake is just a cake even it has a candle

🦾

မှတ်မှတ်သားသား

အကြောက်တရား မရှိ .. တွန့်ဆုတ်မှု မရှိ .. အံ့အားသင့်မှု မရှိ .. သံသယနဲ့ တွေဝေမှု မရှိ ...။

Backward Referral in Time 1991တွင် ဒိန်းမတ်စာရေးဆရာ Tor Nørretranderက တင်သွင်းခဲ့သောအဆိုဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ္ဘာကြီးကို ၀.၅ စက္ကန့် နောက်ကျပြီးမှ မြင်နေရသော်လည်း "ချက်ချင်း" မြင်နေရသည်ဟု ထင်ရသည်။ ဦးနှောက်သည် ထိုအချိန်ကွာဟချက်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် "အချိန်ကို နောက်ကြောင်းပြန်ညှိခြင်း" ကို လုပ်ဆောင်သည်။ အာရုံခံစားမှု ရရှိပြီး ၀.၅ စက္ကန့်ကြာမှ သိစိတ်က သိရှိသော်လည်း၊ ဦးနှောက်က ထိုအတွေ့အကြုံကို ဖြစ်ရပ်စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အချိန်မှတ်တိုင် (Time Marker) သို့ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့က အချိန်နှင့်တပြေးညီ ဖြစ်ပျက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အလင်းပျောက်သောအရပ် စကြဝဠာအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားသည့်အခါ တောက်ပသော ကြယ်တာရာများ၊ ရောင်စုံနက်ဗျူလာများနှင့် လှပသော ဂလက်ဆီများကိုသာ မြင်ယောင်လေ့ရှိကြသည် ။ သို့သော် အမှန်တရားမှာ စကြဝဠာ၏ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများသည် ထိုကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ ။ စကြဝဠာကြီး၏ အများစုမှာ မည်သည့်အရာမျှ မရှိ‌သောအဆုံးမရှိ မှောင်မည်းကာ တိတ်ဆိတ်နေသည့် မဟာဟင်းလင်းပြင်ကြီးများသာ ဖြစ်သည် ။ ဘိုးအိုတီးစ် ဟင်းလင်းပြင် (Boötes Void) ထိုဟင်းလင်းပြင်များထဲတွင် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ "ဘိုးအိုတီးစ်" (Boötes Void) ဟု အမည်ရသော နေရာဖြစ်သည် ။ ၎င်းသည် အချင်းအားဖြင့် အလင်းနှစ် ၃၃၀ သန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသည် ။ နှိုင်းယှဉ်ပြရလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ Milky Way ဂလက်ဆီသည် အလင်းနှစ် ၁ သိန်းခန့်သာ ရှိသဖြင့် ဤဟင်းလင်းပြင်ကြီးအတွင်း ဂလက်ဆီပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဆံ့နိုင်သည် ။ သို့သော်လည်း ဤနေရာကြီးသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဗလာဖြစ်နေသည် ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဂလက်ဆီပေါင်း ၂,၀၀၀ ခန့် ရှိသင့်သော်လည်း လက်ရှိအချိန်အထိ ၆၀ ခန့်သာ ရှာဖွေတွေ့ရှိရသေးသည် ။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ္ဘာမြေသည် ထိုဟင်းလင်းပြင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေခဲ့ပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်များအထိ အခြားဂလက်ဆီများ ရှိကြောင်း သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ညကောင်းကင်ယံသည် လုံးဝ မှောင်မည်းနေမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်ကျွန်ုပ်တို့ စကြဝဠာကြီးတွင် တစ်ဦးတည်းသော ဖြစ်တည်မှုဟု ယုံကြည်နေကြမည် ဖြစ်သည် ။ ဤသည်မှာ ကော်စမစ်ဟောရာ၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော အထီးကျန်မှုပင် ဖြစ်သည် ။ ဤဟင်းလင်းပြင်ကြီးများသည် အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသနည်း။ စကြဝဠာ စတင်ဖြစ်ပေါ်ချိန် (Big Bang) နောက်ပိုင်းတွင် ဆွဲငင်အား ကြောင့် ဒြပ်ထုများမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုပြုံလာကြသည် ။ ထိုသို့ စုပြုံလာသည့်အခါ ဒြပ်ထုများသည့် နေရာများက ဒြပ်ထုနည်းသည့် နေရာများမှ အရာအားလုံးကို ဆွဲယူသွားကြသဖြင့် ကျန်ခဲ့သော နေရာများမှာ ဗလာဖြစ်သွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးများ ဖြစ်လာသည် ။ ဤသည်မှာ စကြဝဠာ၏ ဖွဲ့စည်းပုံ (Cosmic Web) ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့မှာ ထိုကွန်ရက်၏ ကြိုးမျှင်များပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေရခြင်း ဖြစ်သည် ။ Boötes Void ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော အရာရှိသေးသည် ။ ၎င်းမှာ စကြဝဠာ ပြန့်ကားခြင်း (Expansion) ဖြစ်သည် ။ စကြဝဠာသည် အဆက်မပြတ် ပြန့်ကားနေပြီး အချို့သော ဝေးကွာသည့် ဂလက်ဆီများသည် အလင်း၏ အလျင်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ ဝေးကွာသွားကြသည် ။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သိမြင်နိုင်သော စကြဝဠာ(Observable Universe) ၏ အပြင်ဘက်သို့ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည် ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ Milky Way သည်လည်း အခြားဂလက်ဆီများ အားလုံးနှင့် ဝေးကွာသွားကာ Boötes Void ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားသော အထီးကျန်မှုကြီးထဲသို့ ကျရောက်သွားမည် ဖြစ်သည် ။ ကြယ်များ အားလုံး ငြိမ်းသတ်သွားပြီးနောက် စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံးသည် အေးစက်ကာ မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည် ဤသည်မှာ စကြဝဠာ၏ အမှန်တရားဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖြစ်တည်မှုသည် ထိုအမှောင်ထုကြီးအတွင်း ခဏတာ ပေါ်လာသည့် အလင်းစက်ကလေးမျှသာ ဖြစ်ပေတော့သည် ။ #@science88889 #cosmicvoid

Today Fact တင်ပါးဆုံရိုးဟာ အမျိုးသမီး‌တွေမှာ ပိုပြီးကျယ်ပြန့်ပါတယ်။သဘာဝက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖို့လွယ်အောင်နဲ့ မီးဖွားဖို့လွယ်အောင်ဖန်တီးပေးထားတာပါ။90°ရှိပါတယ်။ အမျိုးသားတွေမှာတော့ ပုခုံးပိုကျယ်ပြီး တင်ပါးဆုံရိုးကျဉ်းပါတယ်။60°လောက်ရှိပါတယ်။