:)

۲۵۶امین روز سال، روز «عدم داشتن سلامت روان» (روز برنامه نویس) مبارک ❤️‍🔥

گزارش Anthropic، شرکت تولید‌کننده‌ی هوش‌مصنوعی Claude، در مورد استفاده‌ی جمهوری اسلامی علیه مردم ایران وحشتناک و یک رسوایی تاریخی تمام‌عیار است و نشان می‌دهد چگونه این رژیم، هوش‌مصنوعی را به بخشی از ماشین عظیم شنود، ردیابی و سرکوب شهروندان ایران تبدیل کرده‌است. موارد زیر تنها بخشی از این گزارش است: ۱. جاسوسی با نقاب دین: توسعه‌ی افزونه‌ی «اوقات شرعی» فایرفاکس که در اصل ابزار سرقت اطلاعات هویتی توییتر، اینستاگرام و کوکی‌های مرورگر است. ۲. پرونده‌سازی انبوه: تشکیل پرونده امنیتی برای ۶٬۳۸۸ نفر از مردم ایران و تحلیل بیش از ۱۵۵ هزار توییت فارسی برای پیدا کردن سرنخ‌های خشم مردم و الگوهای اعتراض. ۳. کشف هویت صاحبان حساب‌های ناشناس: ساخت و توسعه ابزارهای هوشمند برای استخراج مشخصات و کد ملی صاحبان اکانت‌های ناشناس با اتصال به پایگاه‌های داده ثبت‌احوال. ۴. نقشه‌برداری از خانواده‌ها: کشف شجره‌نامه، روابط خویشاوندی و استخراج مشخصات اقوام معترضان با هدف اعمال فشار و گروگان‌گیری خانوادگی. ۵. کارخانه‌ی اکانت‌سازی: تولید بی‌شمار حساب با شخصیت‌های جعلی چندزبانه و با ادبیات موجه تا پیام نهادهای امنیتی در ظاهر سخن یک خبرنگار، شهروند یا منبع بی‌طرف به خورد جامعه داده شود. ۶. دزدی اعتبار موسسه‌های بین‌المللی: جعل هویت اندیشکده‌های مطرحی مثل RAND، Brookings و CSIS برای جا زدن پروپاگاندای امنیتی رژیم تحت عنوان پژوهش‌های معتبر جهانی. ۷. جعل صدا و انحراف افکار عمومی: تولید دیپ‌فیک‌های صوتی از چهره‌های واقعی و تولید هدفمند روایت‌های انحرافی حول پرونده جانشینی رهبری و آینده سیاسی ایران. ۸. پایش فیزیکی افراد: استفاده از هوش‌مصنوعی برای کدنویسی و توسعه سامانه‌های ره‌گیری موقعیت موبایل شهروندان و تشخیص پلاک خودروها در خیابان. ۹. تفتیش عقاید و هدف‌گیری سیاسی: تمرکز ویژه روی منتقدان، فعالان سیاسی و اقلیت‌های دینی (به‌ویژه جامعه بهاییان) به عنوان سوژه‌های اولویت‌دارِ این شبکه تعقیب دیجیتال. ۱۰. حذف سیستماتیک صداهای مخالف: خودکارسازی ریپورت‌های فله‌ای برای بستن دهان منتقدان و حذف کانال‌ها و حساب‌های مستقل در تلگرام و توییتر. اصل گزارش: https://www.anthropic.com/threat-intelligence-report-september-2026

+ روانشناس : هنوز با خودت حرف میزنی ؟! - من : نه دعوامون شد. 💬مومینگ Nadi @kafiha

بعضی آدم‌ها یک جور سادگیِ شیرین و دوست‌داشتنی دارند، باهوش‌اند، اما زرنگ‌بازی درنمی‌آورند. ضعف‌های آدم‌ها را می‌بینند، اما از آن‌ها سوءاستفاده نمی‌کنند. خیلی چیزها را می‌فهمند، اما برای هر چیزی دنبالِ حساب و کتاب و منفعت نیستند. انگار هنوز جایی در وجودشان، باورِ ساده‌ای به آدم‌ها زنده است، می‌بینند، اما همیشه لازم نمی‌دانند نشان دهند که دیده‌اند. می‌شنوند، اما قرار نیست هر چیزی را به روی طرف مقابل بیاورند. شاید واقعاً آن‌قدر باهوش و در عین حال پاک مانده‌اند که زودتر از خیلی‌ها فهمیده‌اند با زور، اجبار و بازی نمی‌شود چیزی را به دست آورد، آدم‌ها را نمی‌ شود مجبور کرد بمانند، دوست بدارند یا شبیه چیزی شوند که ما می‌ خواهیم. ✍روان‌شناسِ ایرانی @Aalijnab

دوست دارم اینو یه ساعت بزارم رو ریپیت و گریه کنم خالی شم :)

یکی جلوی بالارفتن دلارو بگیره...

یه آرتیست کاملی مثل شهیار قنبری بعد از بیشتر از ۵۰ سال عمر هنری در متعهدانه‌ترین شکل ممکن خودش، بعد از خاطره ساختن واسه چندین نسل با آثار جاودانه‌اش، از مرد تنها تا بوی عیدی، از جمعه تا نماز، از هفته خاکستری تا عطر‌ِ تو، از قدغن تا هجرت و ده ها ترانه به اصطلاح هیت دیگه‌ای که ساخته و میلیون ها ایرانی باهاش زندگی کردن، حالا باید در ۷۵ سالگی زمانی که تو بزنگاه حساس و دردناکی از زندگیش قرار داره و فرزندش لورکا که تنها چیزیه که تو این دنیا براش مونده رو تو بخش آی سی یو بستری میبینه، اینطور تنها به یه درخت تکیه بده و با این چهره شکسته از دوست دارانش درخواست کمک مالی کنه برای درمان فرزندش. اونم زمانی که لجن‌ترین ها و بی‌مقدار‌ ترین و تو‌خالی ترین ها غرق دریای ثروتن. به عنوان کسی که سال هاست این مرد و آثار بی‌نظیرش رو دنبال میکنم دیدن این ویدیو یکی از دردناک ترین صحنه هایی بود که میتونستم تجربه کنم. لطفا اگه تونستید این ویدیو و لینک دونیت رو هرچقدر مقدوره براتون شیر کنید شاید افرادی بودن که تونستن کمک کنن. Gofundme.com #Homie @HipHopTwitter

«نزارید عادی بشه» این چند وقت با موضوعی زیادی دست و پنجه نرم میکنم و درگیرم. لطفا نزارید هر چیزی براتون عادی بشه. وقتی یه چیزی عادی بشه میتونه توسعه پیدا کنه؛ این یعنی مثلا ما وقتی به "تورم" عادت کردیم دیگه اینکه دلار 10,000 تومنی شده 210,000 تومن برامون فرقی نداره و نسبت بهش بی حس شدیم. چون عادی شده که دلار بالا میره. این مورد در مورد مسائل عاطفی هم پیش میاد و فقط مربوط به شرایط زندگی و مسائل مالی نیست. مثلا "تغییر نکردن آدما" هم میتونه برامون عادی بشه؛ یعنی یه وقتا دیگه حس نمیکنی فلانی قرار بود رفتارش رو بهتر کنه و دیگه هر جور رفتار میکنه خودکار میپذیریمش. این عادی سازی ها خیلی مخربه و عموما میتونه با شوخی و طنز رخ بده. خلاصه خواستم یکم در این باره بنویسم چون چشمم به قیمت دلاری خورد که طی چند روز از 210,000 تومن به 225,000 تومن رسیده و همه اینجورن مگه انتظار دیگه ای داشتی :)

سرگشته ی دنیا شدم آخر نفهمید عاشقم

میروم گل میخرم، باید بفهمد عاشقم گل برایش میبرم، باید بفهمد عاشقم گل نیازی نیست، وقتی اینقدر حالم بد است از همین چشم ترم، باید بفهمد عاشقم از همین اصرار که هی سعی دارم بی دلیل از مسیرش بگذرم، باید بفهمد عاشقم از همین دیوانه بازی های بی حد و حساب از همین شور و شرم، باید بفهمد عاشقم یک نفر در شهر پیدا کن که نشناسد مرا از همه رسواترم، باید بفهمد عاشقم عالم و آدم خبر دارند و باور کرده اند او ندارد باورم، باید بفهمد عاشقم باید از امشب غزل پشت غزل وصفش کنم شاعرم خیر سرم، باید بفهمد عاشقم

با دلار 1000 تومنی زندگی جمع کردی، با دلار 210,000 تومنی منو نصیحت نکن.

به دلیل بالا بودن سرعت اقتصادی کشور، از این به بعد این نرخ هرساعت آپدیت می‌شود🔁

@DrTeL

مراقب خودتون باشین می‌دونم ممکنه اینبارم مشقی باشه اما خب، زنده بمو ن نیم نید

چه باحاله

قیمت غیرقابل‌باور ماشین پرخط‌وخش وقتی ماشینم را فروختم، اتفاق عجیبی افتاد. ماشین سی درصد بیشتر از قیمتی که خودم تصور می‌کردم فروخته شد. عجیب‌تر اینکه بعضی از همان ایرادهایی که باعث شده بود از ماشین خسته شوم و تصمیم به فروشش بگیرم، قبل از فروش توسطر نمایشگاه دار برطرف شده بودند. یادم آمد سال‌ها قبل، وقتی اولین خط‌وخش‌ها روی ماشین افتاده بود، موضوع را با بنده‌خدایی در میان گذاشتم که فکر می‌کردم از ماشین خیلی سر درمی‌آورد. گفت: «دست به این خط‌وخش‌ها نزن؛ بدتر می‌شود...» و من دست نزدم. سال‌ها دست نزدم. خط‌وخش‌ها بیشتر شدند. ایرادهای دیگری هم پیدا شد. اوایل اذیتم می‌کردند. بعد عادت کردم. بعد بی‌خیال شدم. حس خودم هم به ماشین روزبه‌روز بدتر شد. دیگر آن لذتی را که می‌توانستم از داشتنش ببرم، نمی‌بردم؛ اما برای درست کردنش هم کاری نمی‌کردم. ماشین را به حال خودش رها کرده بودم تا اینکه خستگی، مرا به فروشش رساند. کسی که قرار بود ماشین را برایم بفروشد، چند ایراد اساسی‌اش را گفت. جالب اینکه بعضی از همان ایرادها، دلیل من برای فروختن ماشین بودند. اما او آن‌ها را برطرف کرد. ماشین را صافکاری کرد. و بعد، سی درصد بیشتر از قیمتی که من برایش تصور می‌کردم فروخت. سال‌ها ماشین مال من بود. خط‌وخش‌هایش را می‌شناختم. ایرادهایش را هم می‌دانستم. اما ظاهراً دو چیز را درباره‌اش نمی‌دانستم: چه چیزهایی در آن قابل ترمیم است... و بعد از ترمیم، چقدر می‌ارزد. بیشتر از قیمت فروش ماشین، چیزی که ذهنم را درگیر کرد سال‌هایی بود که ماشین دست خودم بود. سال‌هایی که می‌توانستم ایرادهایش را برطرف کنم، بیشتر دوستش داشته باشم و بیشتر از داشتنش لذت ببرم. اما نکردم . اول خرابی‌ها اذیتم کردند. بعد به آن‌ها عادت کردم. بعد بی‌خیالشان شدم. و سرانجام از چیزی خسته شدم که بخشی از دلایل خستگی‌ام، قابل برطرف شدن بود. آن روز با خودم فکر کردم: نکند با بعضی قسمت‌های زندگی‌ام هم همین کار را کرده باشم؟ چیزهایی که سال‌هاست آزارم می‌دهند و من دیگر حتی برای ترمیمشان تلاش نمی‌کنم؛ فقط چون یک روز، یک نفر، جایی گفته است یا من در تحلیل هایم به جمع‌بندی رسیده ام که: «دست به آن نزن؛ بدتر می‌شود...» یا «ولش کن، درست بشو نیست...» نویسنده: یاسر رضایی

من واقعا “نبود” رو به “کمبود” ترجیح میدم. پروکسی • پروکسی • پروکسی • پروکسی • پروکسی • پروکسی • پروکسی • پروکسی • پروکسی • _ 🥀 @iProxy

یه سری صدا ها یه جور دیگه ای خوبن... نمیدونم چرا دلم میخواد فقط به این موزیک گوش بدم...