با فرض اینکه جهان ادامه‌ دارد.

یه تصویر سوبحان‌اللهی.

درسته تو روت لبخند می‌زنم ولی تو مغزم با پشت دست زدم تو دهنت.

متاسفانه آدما اینطورین که اگه صدتو بذاری، درتو می‌ذارن.

اع‌وا. مرسی که حتس قرصامم یادت موند...

تو که می‌خوای هدیه ندی چرا با احساسات مردم بازی می‌کنی؟!

دایرکت‌ش رو بسته بود بیشرف.

منم لفت دادم چونکه اولین بارم نیست💅

- یعنی انقدر بی‌ارزش بودم که منو یادت رفت؟ + وا معلومه که نه عزیزم، انقدر بزرگ شدی که دیگه تو مغزم جا نمی‌شی. [مکالمه‌ی منو و خواهر دبستانیم که یادم زفته برم دنبالش]

در نهایت، غایت خواسته‌م از دنیا.

من عاشق کادو خریدن واسه آدمای موردعلاقه‌مم. عاشق وقت گذاشتن واسه انتخاب کاغذ کادو‌ و ربان ست‌شم. انگار وقت گذاشتن واسه خوشگل کردن هدیه‌‌شون جزو عمرم حساب نمی‌شه. خودم بیشتر هیجان دارم و مشتاقِ شادی‌شونم. ذوق‌شون، غافلگیر شدن‌شون، لبخندشون و ... همه‌ی اینا می‌تونه قلبم رو تا چندین روز شاد نگه‌داره.

یه بخشی از وجودم تا ابد درموردش دلتنگ می‌مونه.

خدایا لطفا سری بعد که خواستی آدم یا یه موجود جدید خلق کنی، برای سن ۱۱ تا ۱۶شون گزینه‌ی skip رو فعال کن. مرسی.

کی گفته بو‌ها، صدا ندارن؟ مثلا من یه لوسیون تو دوران جنگ چهل روزه خریدم، خداشاهده هروقت ازش استفاده می‌کنم احساس می‌کنم تو حموم صدای اف‌۳۵ میاد.