لحظه‌ای بحرانی وسط ناکجا آباد.

حتی توان ندارم آدم خوبی باشم. Sorry, not sorry.

من سیستم ایمنی‌امم علیه خودمه دیگه تو خوشه خشکیده و خالی درخت خرما(اسکل) که هیچی.

هشتاد درصد مسیر، خونواده‌ایه که پشتته. که تو نداشتی. که مثل اسب داری می‌دویی. که یه آغوش بی‌استرس و گرم و نرم و بی‌ملامت نداشتی. که هشتاد درصدشم خود پاره‌پوره‌تی.

کیفیتم روی 144pه.

از بچگی در گوشمان خواندند اگر خوب باشی و تلاش کنی، جهان با تو عادلانه رفتار می‌کند. اما حقیقت این است که جهان بی‌طرف و تصادفی است. بسیاری از آدم‌های شریف در رنج‌اند و ظالمان کامیاب. بزرگ‌شدن یعنی بفهمی هیچ پاداش تضمین‌شده‌ای نیست. آن‌وقت است که شرافتِ بی‌چشمداشت معنا پیدا می‌کند. *کنجکاو کم‌حوصله* @OfficialPersiaTwiter

دلم می‌خواد اصحاب کهف باشم. خوابیده، بی‌خبر، مُرده.

تقریباً روحم داره هر ثانیه یکبار پای طناب و صندلی می‌ره ولی باید انجامش بدم. چون اگه نتونم یعنی اونا درست می‌گفتن. یعنی صدای خفیف تو دلم درست می‌گفته. یعنی آروزهام دزدی‌ان. یعنی اونی که در رو بسته و تا خرتناق داره خفه می‌شه، منم. یعنی همش یک مشت نتونستن تحویل خودم دادم. یک مشت بیهودگی. یک‌ مشت خالی، پوچ، هیچ.

انگار سر قبر آرزوهام نشستم.

به اونایی که زندگیشون از هیجده سالگی درست جلو رفته نگاه می‌کنم، یکجایی از دلمو انگار ده بیست‌تا گربه خنج می‌کشن.

با ممد سه دست شطرنج زدم دوبارشو باخته. تا وقتی نبرد مرد ایرانی درونش درد می‌کرد. چی‌ان مردا؟ خلقت یکی بخر، دوتا ببر‌.

خوشحالی‌هام اندازه کف دسته. لطفاً نزن زیرش.

اون تلاشی که از سرکوفت و تحقیر و کم بودن می‌آد هیچوقت قابل قیاس با تلاش از روی علاقه و استعداد و خواستن نیست.

نیاز به سکوت، تاریکی و بیبیدی‌بابیدی‌بو دارم.

انگار صریح آمده بعد از هرسختی آسانی است بجز فلانی از فلان‌آباد ایران.

دارم تبدیل به یه توده‌‌ی خشمگینِ طوسی داخل کمدِ چوبی نم خورده‌ی قدیمی خاک گرفته می‌شم.

لطفاً برایم مقدر کن‌. این آخرین قطره‌ی امید التماس‌وارانه‌ی من است.

خیلی دلم پُره‌. همش می‌افته پایین.

خدایا من دیگه توان یه نرسیدن دیگه رو ندارم. لطفاًلطفاً.

هوا عالیه. دقیقاً همون هوایی که می‌تونی توش بمیری.