Saved Messages

ما می‌خواهیم دوست داشته شویم، اگر نه مورد تحسین قرار بگیریم، اگر نه، از ما بترسند، اگر نه، مورد نفرت و تحقیر واقع شویم. ما به هر قیمتی می‌خواهیم حسی را در دیگران برانگیزیم. روح ما از تهی بودن گریزان است و به هر بهایی طالب ارتباط با دیگران است.

- the fault in our stars 2014

- the fault in our stars 2014

او خسته بود، خسته به حد مرگ. همه‌چیز برای او بی‌معنی و پوچ شده بود.

من تنهایی را ستایش می‌کنم البته همیشه این نکته را هم در نظر می‌گیرم که در تنهایی و انزوا هیچ فضیلتی نیست اما باز هم ترجیحم همین خلوت و کنج عزلتم است چرا که از آدم‌ها می‌ترسم. چرا که هربار اجازه دادم کسی به من نزدیک شود، آن‌چه برایم باقی گذاشت جز ویرانی نبود. هربار که خواستم خودم را به کسی بسپارم زخمی تازه به جانم زد. جای همه‌ی جراحت‌های قبلی روی تن‌ام باقی مانده و من از اعتماد دوباره و امید داشتن به تسکین، هراس دارم. شاید بهتر آن باشد مانند همیشه به تنهایی‌ام پناه ببرم. شاید که سرنوشت من همین باشد؛ مرگ در انزوا و زندگی در خیال.

هربار که ترانه‌ای برایت سرودم قوم من بر من تاختند که چرا برای میهن، شعری نمی‌سرایی؟ و آیا زن، چیزی به جز وطن است؟!

بعد از مدت‌ها توو جمع خانوادگی نشسته بودیم و مشغول حال و احوال؛ که داییم سرشو تکون داد و پرسید خب حالا اصل حالتون چطوره؟ چند ثانیه‌ای همه ساکت شدند، لبخند مصنوعی زدند و گفتند عالی. معلومه که عالی …

در آخر گفت: من تو را آن‌گونه که شایسته‌ی آن بودی‌ای دوست نمی‌داشتم. تو مرا آن‌گونه که سزاوار آن هستم به دست فراموشی بسپار. لبخند زدم. و در دل گفتم تو هرگز سزاوار فراموش شدن نخواهی بود.

تو اتفاقی وارد زندگی‌ای شدی که به آن افتخار نمی‌کردم. از آن روز به بعد چیزی در من شروع به تغییر کرد. «بهتر نفس می‌کشیدم، از چیزهای کمتری متنفر بودم و هر چه را که شایسته‌اش بود، آزادانه تحسین می‌کردم.» • آلبر کامو

و می‌دانید چه چیز دیگری غمگینم می‌کرد؟ حضور من برای او مهم نبود. این من بودم که نمی‌گذاشتم فراموش شوم. و آنقدر برای این کار تلاش کرده‌ام که حالا دیگر برایم مهم نیست. واقعا نیست! خسته‌ام و هر تلاشی برای به یاد ماندن مرا به سوی خاطرات ناامیدکننده‌ای سوق می‌دهد …

زیباترین در چشم‌های من ؛ هر بار که یک نفر مرا ترک می‌کند، هر بار یک دوست تنهایم می‌گذارد، هر بار که یک رفیق مرا می‌گذارد در گذشته‌اش و خودش می‌رود سراغ زندگی و آینده، بیش از او از خودم غمگین می‌شوم. خودم را سرزنش می‌کنم. با خودم دعوا می‌کنم. با خودم قهر می‌کنم. این فکر ناراحتم می‌کند که آیا این‌قدر کوچکم، این‌قدر سبکم، این‌قدر ناچیزم که آدم‌ها جای خالی مرا حس نمی‌کنند؟ مساحت نام من در قلب‌ آدم‌ها این‌قدر کم است که می‌توانند کنارم بگذارند، بی آن‌که جای خالی کسی اذیتشان کند؟ البته که اگر برای آدم‌ها ارزش چندانی نداری، به‌تر است کنار گذاشته شوی ولی این بی‌ارزشی آزارم می‌دهد. عزیز من، من در قلب تو چه‌قدر جا گرفته‌ام؟ بیرونم کنی، جای خالی‌ام توی ذوق نمی‌زند؟ اصلا من در آن مکان مقدس جایی دارم؟ تو؟ تو تمامش را گرفته‌ای … @donntnow |

الحمدالله علی حب علی‌ع.

اگه مطمئنید از هر چیزی، خوش به حالتون. من دائم و در هر چیزی تو شک و تردید و نمی‌دونم و شاید دست و پا می‌زنم ...

می‌خواستم حواسم رو پرت کنم، فیلم دیدم. حواسم پرت نشد. می‌خواستم حواسم رو پرت کنم، کتاب خوندم. حواسم پرت نشد. می‌خواستم حواسم رو پرت کنم، پادکست گوش دادم. حواسم پرت نشد که هیچ؛ چیزهای زیادتری یادم اومد. لامپ‌ها رو خاموش کردم. چراغ‌ خواب رو روشن کردم. چشم‌هام رو بستم. حواسم رو جمع کردم. بهش فکر کردم. چه می‌شه کرد؟ بهترین دفاع؛ حمله‌ست.

آدمی‌زاد وقتی بزرگ‌تر می‌شود، یاد می‌گیرد طوری فرار کند که به نظر بیاید دارد جایی می‌رود.

«به دست آوردن» تدریجی‌ست. اما «از دست دادن» ناگهان رخ می‌دهد. آدم ممکن است «به دست آوردن» را به یاد نیاورد. خاطره‌ای گنگ در دوردستی محو. اما «از دست دادن» را هرگز فراموش نمی‌کند. زخمی ناگهانی که محو نمی‌شود.

بعضی وقت‌ها فكر می‌کنم همه‌ی احساس‌هایی كه لازمه رو تجربه كردم و از این‌جا به بعد ديگه احساس جديدی نخواهم داشت! هرچی هست فقط يه نسخه‌ى ضعيف‌تر از احساساتيه كه قبلا داشتم. 🎬 Her