𝗅𝖾𝗆𝗇𝗈𝗌

غمگینم عزیزمن، بسیار غمگینم، گویی جمعه‌ها به وجهِ‌ دیگری جهاٰن در درونِ غم جمع می‌شود.

گرچه همه چیز میگذرد اما ادم تا همیشه برای برخی اتفاقات غمیگن میماند.

دوست دارم بخوابم، بیدار که شدم همه‌چیز درست شده باشه.

خودم را در ایینه نگاه کردم من شکل دیگری از رنج،صبوری و دوام اوردن بودم..

خودم را در ایینه نگاه کردم من شکل دیگری از رنج،صبوری و دوام اوردن بورم

گاهی آدم آن‌قدر در احساسش می‌سوزد که صبح بیدار می‌شود و دیگر چیزی برای سوختن ندارد. آن شب، نگاه‌ها کار خودشان را کردند و من فهمیدم بعضی فهمیدن‌هابا اشک نمی‌آیند، با خالی‌شدن می‌آیند. می‌پرسم: «تو چطوری؟»نه برای جواب،برای اینکه بدانم دلم هنوز دنبال کسی می‌گردد یا فقط به سؤال عادت کرده است.سیگار، شب، سکوت…همه فقط نشانه‌اند؛ اصل ماجرا جایی‌ست که احساس بی‌صدا عبور می‌کند و انسان برای اولین بار خودش را بدون وابستگی می‌بیند.شاید این پایان عشق نباشد، شاید شروع دیدنِ بی‌دلبستگی‌ست.

راه‌ها از هم جدا شدند، نه با خشم، نه با فریاد؛ با سکوتی که شبیه غروب بود، آرام و بی‌ادعا. دو روح که زمانی در یک ریتم می‌تپیدند، حالا هرکدام در مسیر خودش قدم می‌زد؛ بی‌آنکه بدانند این قدم‌ها آخرین نت‌های یک آواز مشترک‌اند. هرکدام رفت، با قلبی که هنوز نیمه‌گرم بود. فاصله میانشان مثل مهی نازک بالا می‌رفت؛ نه آن‌قدر غلیظ که راه را ببندد، نه آن‌قدر کم‌رنگ که امید را زنده نگه دارد. فقط آن‌قدر که آدم را مردد کند. در میانه‌ی راه، یکی مکث کرد. نه برای بازگشت… برای شنیدن. برای اینکه شاید صدای قدمی، نفسی، لرزشی از پشت سر بیاید. شاید نشانه‌ای باشد که هنوز می‌شود برگشت، هنوز می‌شود گفت «نرو». اما هیچ صدایی نیامد. سکوت، تنها پاسخی بود که جهان داشت. و آن‌سوی مسیر، دیگری هم ایستاد. دلش لرزید، مثل شمعی که باد از کنارش رد می‌شود. برگشت تا شاید نشانه‌ای ببیند، نوری، حرکتی، حتی سایه‌ای که بگوید «هنوز دیر نشده». اما پشت سرش فقط راهی بود که خالی مانده بود. این‌گونه بود که دو روح، نه از سر بی‌مهری، بلکه از ترسِ یک قدمِ اشتباه، برای همیشه از هم گذشتند. نه کسی برگشت، نه کسی صدا زد. و جهان، بی‌هیچ قضاوتی، شاهد جدایی دو دلی شد که هنوز همدیگر را می‌خواستند، اما جرأت خواستن را نداشتند.