مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

تلگرام خیلی بامزس. فوتباله همه با هم تو چنلاشون حرف میزنن، پایتخته همه نگاه میکنن نظر میدن، سران ممکلت رو خرس میخوره جوک میسازن. واقعا چنل داشتن و دنبال کردن محتوای چنل‌های بقیه رو دوست دارم.

اگر او بودم.

:))

زندگی:

از اینکه همیشه اونی که منتظر می‌شه من بودم، خوشحال نیستم.

خدایا چرا فلت چست نصیب من نمی‌شه.

ترس از دست دادنم در حدیه که حاضرم بدست نیارم ک بخوام از دست بدم

می‌خوام برم ao3 پاراگون بخونم خدا بخیر کنه.

یادش بخیر یک‌ زمانی چنل بی پادکست آپلود می‌کرد. اون موقع‌ها زندگی جالب بود.

اینکه از وقتی سرکار نمی‌رم دیگه کابوس گویا رو هم نمی‌بینم و بجاش به کابوس‌های قبلیم برگشتم واقعا راضی‌کننده‌ست. نمی‌دونم چطور بگم ولی انگار بیشتر شبیه‌ خونه‌ان.

ببخشیدا اینهمه بزرگ‌تر کوچیک‌تر می‌کنید پس کو این عیدی من🤨

جدی.