مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

خدا می‌دونه فقط اگر یک بغل از مدز/ هنیبال می‌داشتم چی می‌شد❤️(فیکس نمی‌شدم، بدتر می‌شدم)

:]]

بدم میاد وقتی یقه منو میگیرن وقتی بی ذوق و بی تفاوت میشم به یه سری چیزا لایک ببخشید خودت نگا کن ببین چطوری ریدی تو ذوقم که الان دیگه چیزای مورد علاقه ی خودم معنیشونو از دست دادن

چطور برات بگم؟ آدم حس‌ می‌کنه. آدم واقعی بودن یا نبودن رو می‌فهمه. آدم پشیمونی پشت عذرخواهی رو میفهمه. اینکه چرا فلان کفش از فلان کفش بهتره رو میفهمه. اینکه فلانی یه ریگی به کفشش هست رو میفهمه. اینکه طرف دورویی می‌کنه رو می‌فهمه. حال بد عزیزش رون زنگ زدن می‌فهمه. اینکه دوستت دارم فقط از روی عادت بوده یا از درون جوشیده رو می‌فهمه. می‌خوام بگم آدم خیلی چیزهارو می‌فهمه بدون اینکه بدونه چطور فهمیده. من که پذیرفتم خیلی چیزها توضیح نمیخواد. آدم می‌فهمتش و همین کافیه.

بنظرم به عنوان آدمی که آزمون جامع میدیا نداره زیادی ناشکرم.

احساس می‌کنم اینجا زیادی شلوغه و باید غرها و باقی حرف‌ها رو ببرم یک‌جای دیگه بزنم ولی اگر یک‌جای دیگه فقط برای این کار داشته باشم یعنی اونجا باید فقط مختص به یک‌چیز باشه- می‌فهمید چی می‌گم؟❤️

تلگرام خیلی بامزس. فوتباله همه با هم تو چنلاشون حرف میزنن، پایتخته همه نگاه میکنن نظر میدن، سران ممکلت رو خرس میخوره جوک میسازن. واقعا چنل داشتن و دنبال کردن محتوای چنل‌های بقیه رو دوست دارم.

اگر او بودم.

:))

زندگی: