پو

.

خوردیم چو گنجشک به دیوار بلورین پنداشته بودیم که این پنجره باز است

قبلا فکر می‌کردم بعضی آدم‌ها برای دوست داشتن ساخته نشدن و من یکی از همونام, سال‌ها با همین فکر زندگی کردم؛ هر دستی که به سمتم دراز شد، به بهانه‌ای پس زدم، هر دلی که نزدیک شد، یک قدم به عقب برگشتم،‌ نه از غرور یا حس خودبرتر بینی، از ترس! ترس از اینکه دوباره جایی از خودمو جا بگذارم و دست خالی برگردم. که تورو باز دیدم، شدم پر از خوشحالی، دیگه فکر نکردم به جایی متعلق ندارم، حالا که به قبل از تو فکر می‌کنم، انگار سال‌ها توی خونه ای زندگی می‌کردم که چراغ‌ش خاموش بود و خیال می‌کردم تاریکی، شکل طبیعی زندگیمه، فهمیدم نور زندگی میتونه چشمهای یک دختر باشه، دوست داشتنت شبیه فهمیدن اینکه تمام این سال‌ها، خودم گم شده بودم و تو راه برگشتو نشونم دادی. اگر کسی از من بپرسه عشق چه شکلیه، از معجزه‌ها حرف نمی‌زنم، مثل قصه های دیزنی تعریفش نمیکنم، میگم عشق یعنی بعد از سال‌ها فرار کردن، بالاخره به کسی برسی که دیگه دلت نخواد فرار کنی، جنگ‌های درونتو ساکت کنه بشی همون آدم که هیچ جایی نبودی...

‏حالا بیشتر از هر زمانی شبیه به سرزمینم شده‌ام؛ ویران، غمگین و منتظر معجزه

رسید مژده که ایامِ غم نخواهد ماند، چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند

فکر می‌کردم بعد از چشیدن غم های زیاد و با کفش‌های زیادی قدم زدن صبورتر ، با ظرفیت‌ تر و پر تحمل تر میشم ،اما اشتباه کردم ، الان دقیقا اونجای آهنگ شایع ام که میگه همه میتونن سگم کنن...

میترسم از خودم

از درون احساس درد دارم و جای قلبم سرم تیر می‌کشه

01:09

سلام زیاد با آدمها رو راست نباش آدمها خوششون میاد یه چی همیشه کم باشه بین روابطشون

به نت نیاز ندارم،به آدم های شاد کشورم پشت نت نیاز دارم.

زخم های متفاوت ، درد های یکسان

یه چنل فرستادم بالا کلیک کنید و ازش برای وصل موندن استفاده کنید 🖤

پروکسی |

توی دریایی از غم شناورم،ولی فکربه بودنت لبریز از شادیم میکنه،تولدت مبارک🫂

(چون ازتون ناشناس و چت گرفتم)‌ همیشه از ماهِ دی متنفر بودم، خیلیا مطمعنم که یادشونه و همیشه به من لطف داشتند با کادو و تبریک از سال های قبل، اما لطفاً امسال تولدمو تبریک نگید چون این‌روز برای من اهمیتی نداره، به امید اینکه یک روز این همه تاریکیِ من یکم کمرنگ شه...

برعکس تصورات همه قبل از تو فکر میکردم به هیچ چیزی تعلق ندارم، در بهترین مکان ها و شلوغ ترین دورهمی ها زندگی برام سیاه سفید بود، اما توی منو از این همه حسِ بد بیرون کشیدی، از این فکرا که من برای عشق ساخته نشدم و یدونه ستاره توی آسمون به این بزرگی ندارم ، حالا که بهت فکر می‌کنم، به این همه روزهایی که باهیم، انگار تمام مدتی که نبودی توی خونه‌ی خودمون نخوابیده بودم، هیچ‌جا تنِ گرم تو نمیشه...