Our Side of the Story

መጀመሪያ ስለ ፖለቲካ ለማወቅ ለመጠየቅ ትንሽም interested የሆንኩት የመጀመሪያው የትግራይ ጦርነት ጊዜ ነበር። እድሜ ለ ትዊተር፣ በጣም ብዙ ሰው ይንገበገባል፣ ብዙ የሚፅፉት፣ የሚሟገቱት ነበራቸው። I remember feeling like an imposter among them, because I had no idea what was going on and as embarrassing as this is, I didn’t care. Because you know? As long as it’s not me or those who I care about it’s really not that important. እነ ማሚ የሚያውቋቸው ሰዎች ጋር ስልክ ሲደውሉ አይሰራም፣ የማውቃቸው የጊቢ ተማሪዎች ተጠሩ። ትንሽ ፐርሰናል ሆነ አይደል? ትንሽ አስብ ትንሽ እጨነቅ ትንሽ እፀልይ ጀመር። ሰከንድ ይር ተማሪ ሆነን ከመቀሌ ዩኒቨርስቲ ተበትነው ወደእኛ ጊቢ የመጡ ተማሪዎች ነበሩ፣ አኗኗሪ ነበሩ፣ ጥድፍ ጥድፍ ብሎ ሁሉም ነገር አልቆባቸው መቼ መጥተው መቼ እንደሄዱም አላስታውስም፣ ያሳዝኑኛል። ቀርቤ ባወራቸው እና ባይናቸው ያዩትን፣ the reality they lived ባወቅሁ ኖሮ ብዬ ይቆጨኛል። አራተኛ አመት ደግሞ አማራ ክልልም ጦርነት ደረሰ፣ ሰለኖርኩበት ጓደኞች ስላሉኝ አንጀቴ ጋር የሚሰማኝ ህመም ነበር። 7 ወር ቁጭ ብለን ስንመለስ ብዙ PTSD የነበረባቸው ልጆች ነበሩ፣ ትንሽ ድምፅ trigger የሚያደርጋቸው። አብዛኞቹ were desensitised, አንድ እሁድ ማታ ግቢያችን ውስጥ የሚገርም ተኩስ ተከፍቶ እኛ በዳዴ ሮጠን ስንደበቅ ለሰከንድ ያልደነገጡ፣ እኛኑ አይዟችሁ ያሉን። ጦርነት እና ሰላም ማጣት እንዴት መልክ እንደሚቀይር፣ እንደሚያሳቅቅ፣ እንዴት የከተማ አየር እና ሽታ እንደሚቀይር፣ እንዴት helpless እንደሚያደርግ በጣም በትንሹ አይቻለሁ፣ ሰምቻለሁ። የትግራይን እናቶች እያየሁ አይኔ በለቅሶ ብዛት ሊፈነዳ፣ ስንት እና ስንት ልጅ፣ ባል፣ ወዳጅ፣ ዘመድ ከቀበሩ በሗላ፣ ስንት inexplicable horror ካሳለፉ ከተተለተሉ በሗላ የትኛው አይዟችሁ እንደሚጠግናቸው አላውቅም፣ መጠገኑ ቀርቶ ሌላ ሊጨመርባቸው። I couldn’t imagine living in their reality for a minute እንጃ እኔ እንዴት መሽቶ እንደሚነጋላቸው። አንጀት ሲበሉ በየኮመንት ሴክሽን ስር ያሉት ወጣቶች፣ እኔ አላውቅም ብቻ። ከየት እንደምጀምር፣ ለየትኛው እና እንዴት እንደሚፀለይም አላውቅበት ለዚህ የጉድ ሀገር።