شاسوسا

ممنونم ازت عزیزم حضور شما، همراهیتون، و دلگرمی‌ای که همیشه بهم میدید برام ارزشمندترین داراییه💚🫂

فر عزیزم، تولدت مبارک. شاید خودت ندونی ولی خیلی وقت‌ها ادامه دادم چون دیدم تو داری ادامه می‌دی. امیدوارم امسال برات اون سالی باشه که بعداً واسه همه تعریف کنی و بگی همه چیز از اون سال شروع شد.

بارونِ روزِ تولد>>>>>

To far: shine on you crazy diamond. #32

روزی دگر در آتشی سالی دگر به خامشی بار دگر فرامشی...

داشتم خبر اعدام علی‌رضا سپاهی رو میخوندم، به هیچ‌چیز فکر نکردم، هیچ احساسی هنوز توی مغزم پردازش نشد و دیدم همینطور با چشایی که غرقِ سیاهیه به پهنای صورت اشک می‌ریزم، قبل از اینکه خودم احساس غم یا بدبختی رو احساس کنم. کورمال کورمال توی تاریکی روزگار قدم برداشتن همینه، خیلی وقته دیگه احساساتم رو احساس نمی‌کنم، حس می‌کنم 《 دق که ندانی که چیست...》 گرفته‌م.

تاحالا شده مغزتون از میزان زیاد اطلاعاتی که واردش کردید هنگ کنه؟ من الان در این حالتم.

پایانِ چه نامه‌ای؟

اولین بارونِ پاییزی.

دوستی برای من بسیار باارزشه؛ باارزش‌تر از هرنوع ارتباطی که تاحالا تجربه کردم. این مدت که زندگیم دگرگون شد، دوستای خوبی کنارم بودن و کمکم کردن تا عبور کنم. اجازه دادن بارها درمورد یه اتفاق صحبت کنم تا ازش گذر کنم. شب توی بیمارستان کنارم بودن؛ بهم رسیدگی کردن، سعی کردن بهم روحیه بدن. کمکم کردن تا چیزای جدیدی یاد بگیرم و بهم یاد دادن چطوری در لحظه زندگی کنم. من هراتفاق خوبیو که این مدت تجربه کردم مدیون دوستامم و باید بگم تا اینجای زندگیم: رفیقِ خوب تمامِ ماجراست.

دیروز روز خوبی بود، با هم‌کلاسی دوران دبیرستانم که حالا فرد بسیار موفقیه و شرکت خودش رو داره وقت گذروندم، کلی گفتگوی زیبا داشتیم و روزمو به بهترین نحو ممکن تموم کردم و شد انرژیِ شروعِ هفته‌ی جدید.

یادم باشه؛ بخشیدن یعنی آزاد کردن قلبم از زندان رنج، نه آزاد کردن دیگری از مسئولیت کارش…

چی بگم دیگه؛ حتماً بهتر می‌شه، حتماً راحت‌تر می‌شه، حتماً تو قوی‌تر می‌شی، حتماً اینجوری نمی‌مونه.

آدم یهو به خودش میاد و می‌بینه چقدر خودش رو حیف کرد‌ه. حیف آدمای اشتباه، کارای اشتباه، مسیرهای اشتباه، تجربه‌های اشتباه. •maryam• @sut_tw

از دیشب.

فکر میکنم آدمی در نهایت توی مسیری گام برمیداره که همیشه آرزوشو داشته(اگه تلاش کنه، اگه خیییلی خیییلق تلاش کنه).

جادوی کانال داشتن و ثبت لحظات و روزمره و ژورنال کردن در کمترین حالت اینه که وقتی مرور می‌کنی می‌فهمی چه راهی رو اومدی و هرگز دست از ادامه دادن نکشیدی و از بیرون خودت رو می‌بینی و این اصلا چیزی کمی نیست!