شاسوسا

چشم‌هاشون… وای از چشم‌های همه‌شون.

چطور می‌توان خوابید و خواب‌های خونین ندید؟

ذاتِ استاد راهنما:

استاد راهنمام ۱۵ بهمن پایان‌نامه‌م رو خوند و هیچ کامنتی نداد و گفت خوبه. تا بیست و سه ثانیه قبل دفاعم داشت اصلاحیه می‌داد.

سختیش به اینه که بتونی از پس خودت بر بیای. اینجوری بگم: نبردِ با خودت رو بِبَری، بُردی‌.

یه هم اتاقی و یه همکلاسی به شدت سم دارم که آزارشون به همه رسیده و همه از دستشون شاکی‌ان، ولی شب سر نماز همه رو به خدا میسپارن.

[ هیچکس نمی‌داند که دارم چه زحمتی می‌کشم، تا امیدهایم را زنده نگه دارم. ] معین دهاز

خیلی ناراحتم برای بچه‌های علوم‌ پزشکی، اکثرا مویی روی کله‌شون نمونده!

🥘

در دشت توهم جهتی نیست معین ما را چه ضرور است بدانیم‌ کجاییم بیدل

و زندگی توی خوابگاه ما، ژانر وحشته، با تم آسایشگاه روانی.

زندگی توی این خوابگاه این‌طوریه که گاهی اطرافم رو نگاه می‌کنم و احساس می‌کنم دارم توی یه فیلمِ باحال زندگی می‌کنم.

بنده‌ی درسم و از هردو جهان آزادم!

In a world full of tachycardia, be someone's betablocker.

خیلی کم‌ پیش میاد ناشناس‌ها رو اینجا به اشتراک بذارم. اما وقتی نیلوفر این پیام رو بهم داد، انگار دوباره قرار بود حرفایی که یه زمانی بهشون ایمان داشتم(و هنوزم دارم) اما یادم رفته بود در قبال خودم، دوباره از زبان شخصی دیگه بهم یادآوری شه. خوشحالم برای نیلوفر و میدونم قراره الهام‌بخش بشه برای تمام دانش‌آموزاش. همیشه تلاش کن، و همیشه خودت رو دوست داشته باش‌💚

سلام فر من نیلوفرم. ۴ سال پیش، وقتی هنوز کنکور نداده بودم بهت ناشناس می‌دادم و باهات صحبت می‌کردم. یه بار اینا رو بهم گفتی: گفتی دلت میخواد به زندگی وصل بشی، بذار یچیزیو بهت بگم: منتظر موندن، مورد انتظار قرار نگرفتن، سردرگمی، احساس بد نسبت به اتفاقای مهم پیش رو، میل شدید به تلاش کردن و به جریان افتادن و حرکت کردن، همه‌ی اینا خود خود خود زندگیه ما فکر میکنیم برای ما زمان متوقف شده  و هیچ حرکتی نمیکنیم و داریم توسط زمان بلعیده میشیم و تبدیل میشیم به یه روح نامرئی، اما اینجور نیست، ما تاثیر خودمون رو میذاریم، و شاید لازمه بارها و بارها شکست بخوریم، بارها طرد بشیم بارها شک کنیم تا بلند شیم و بسازیم، شاید لازمه تجربه‌های سختی رو الان به دست بیارم و ۴۰سالگی یا ۵۰سالگی ازین تجربه‌های دوران ۲۰سالگیمون استفاده کنیم شاید حرفام شعار به نظر بیاد، ولی چیزیه که با گوشت و پوست و استخونم چشیدم، اونم اینه که هیچوقت از هدفت دست نکش، حتی اگه نادیده گرفته شدی، حتی اگه اوضاع خوب پیش نرفت، اشکالی نداره اگه یه مدت توی دریاچه ساکن و آروم بمونی، این به تو کمک میکنه تا خودتو پیدا کنی، خودتو قوی کنی تا به اقیانوس برسی کاش یه نفر وقتی ۱۸سالم بود بهم میگف: فر هیچوقت از دوست داشتن خودت دست نکش و برای خوشحال کردن خودت تمام تلاشت رو بکن، اگه نرسیدی بازم تلاش کن، فقط خودتو دوست داشته باش. الان ۴ سال از اون روزا می‌گذره. من تو مناسب‌ترین رشته برای شخصیتم، لیسانسم رو گرفتم و از مهر میرم سر کلاس. نمی‌دونی که چقدر خوشحالم و راضی‌ام. انگار اون طوفان‌ها همه رد شدن و گذشتن. من آخر این راه و اول یه راه طولانی و بزرگ دیگه، امیدوار و خوشحال نشستم. با قبول کردن اینکه همه‌ی این اتفاقات خود خود زندگیه:)) ممنونم که وجود داری♡

درست است که زندگی بسیار غم‌انگیز و بیهوده‌ست، اما تنها چیزیست که ما داریم. کیارستمی

به آناهیتا گفتم بریم که آینده‌ی نسلمون رو تغییر بدیم.

«غم با من زاده شده، منو رها نمی‌کنه.»