دریچه

مگر چقدر تو را می‌شناختم که بدانم آغوش محکم نیاز داری یا آرام و گذرا! تو در سلام نخستین، شبیه کتاب کهنه‌ای بودی که هنوز کمی مانده‌بود تا برگ‌هایش رنگ کاه بگیرد و من می‌ترسیدم لای برگ‌هایت یاس تازه بگذارم. تو بوی خودت را داشتی. بوی خاکِ مرغوب، بوی نورِ طلوع، بوی کاغذِ آماده و بوی شعر. تو را می‌خواستم از دور نگاه کنم. از نزدیک نگاه کنم. دست‌هایت را بگیرم. و هنوز برای به آغوش کشیدنت، صبور باشم. سکوتم را برای صدای روشنت، آغوش کردم و دست‌هایم را برای گوشه‌ی انزوای برگ‌هایت، امن نگاه داشتم. دیگر چه می‌شد کرد؟ آغوش محکم من، بیش از آن‌که در بازوهایم جریان داشته‌باشد، در حضورم جاری بود. اما من... می‌ترسیدم تاریکت کنم.