𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'
Відкрити в Telegram
-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell
Показати більше2 693
Підписники
+424 години
-97 днів
-3230 днів
Архів дописів
2 693
#part240
مسیحا کل مسیر رو خوابید و من همش داشتم فکر میکردم.
نگران سامیار بودم.
دلم میخواست کاری کنم که حالش بهتر بشه اما چجوریش رو نمیدونستم.
مطمئن بودم که هنوزم دایان رو دوست داره و تحمل نبودش براش خیلی سخته.
از سمتی هم میدونستم که رابطشون دیگه به هیچ عنوان شدنی نیست و هرچی از هم دور تر باشن برای جفتشون بهتره.
شاید هم سامیار دوباره با دریا اوکی شد و حتی وارد رابطه شدن.
اینطور حال دریا هم یکم بهتر میشد.
اونم توی این یکسال خیلی اذیت شده بود و میدونستم که هرلحظهش براش مثل جهنم گذشته.
البته که دریا خیلی وقت بود با سروش توی رابطه بود اما خب هنوزم سامیار رو دوست داشت.
هرچند که من ترجیح میدادم با همون سروش بمونه چون بیشتر از سامیار بهش میخورد.
اصلا برای هم ساخته بودنشون و سروشم اینطور که پیدا بود دریا رو دوست داشت.
دستمو کردم توی موهای مسیحا و اروم نوازششون کردم.
شونم به خاطر فشار سرش یه مقدار درد گرفته بود اما خب اشکالی نداشت.
دلم نمیومد بیدارش کنم.
چشماش بسته بود و هراز گاهی پلکاش اروم میلرزید.
شکمش به خاطر نفسای مرتبش بالا پایین میشد و میتونستم نبض ظریف و اروم گردنش رو ببینم.
موهاش چون تازه در اومده بودن و رنگ نشده بود از همیشه نرم تر بود.
انگشتامو کشیدم روی گردنش و پوستش رو نوازش کردم.
خوشحال بودم که مشکلاتمون تقریبا حل شده بود.
هرچند که رابطمون خوب بود، اما زیاد سر چیزهای کوچیک بحثمون میشد و خیلی سریع از یه مشاجره کوچیک به دعوا میرسیدیم.
گذشته از اون، دیگه اون حرمت اولیه بینمون وجود نداشت و خیلی راحت همدیگه رو ناراحت میکردیم.
البته این چیز عادی بود، چون مدت زیادی بود که باهم بودیم احساس راحتی میکردیم.
مسیحا هم کلا همیشه اخلاق تندی داشت و ادم نسبتا عصبی ای بود پس میگذاشتمش پای عادت هاش و اتفاقات سختی که توی زندگیش تجربه کرده بود.
ساعت طرفای پنج و نیم بود که هواپیما توی فرودگاه دبی فرود اومد.
نفس عمیقی کشیدم و خداروشکر کردم که سالم رسیدیم.
واقعا میترسیدم هواپیما سقوط کنه.
بعد از تحویل گرفتن وسایلمون وارد سالن فرودگاه شدیم.
هوا هنوز تاریک بود اما میشد صدای گنجشک ها و پرنده هارو شنید.
با وجود اینکه باد خنکی میومد اما اونقدر سرد نبود که لباس زمستونه تنمون باشه پس درشون اوردیم.
فرودگاه واقعا خیلی قشنگ و مدرن بود، باعث میشد دلم بخواد گوشه به گوشش عکس بگیرم.
وارد فضای بیرون فرودگاه شدیم و یه تاکسی گرفتیم.
مسیحا ادرس رو به راننده داد و لم داد روی صندلیش.
از پنجره به بیرون نگاه کردم.
حالا هوا کم کم داشت روشن میشد.
شهر نسبتا خلوت بود و برج های بلند دورو برمون بهتر دیده میشدن.
برج های رنگی ای که شهر رو روشن میکردن.
درخت های نخل همه جارو اشغال کرده بودن و خیابون ها به حدی تمیز بود که میتونستی تصویر خودت رو توشون ببینی.
از اینهمه قشنگی به هیجان اومدم، واقعا مثل یه تیکه از بهشت میموند.
فکرشم نمیکردم یه کشور اونم توی خاورمیانه به این قشنگی باشه.
انقدر غرق نگاه کردن به شهر بودم که نفهمیدم کی رسیدیم.
بعد از حساب کردن کرایه از ماشین پیاده شدیم.
حالا هوا کاملا روشن شده بود و صدای پرنده ها به خوبی شنیده میشد.
_عجیبه، گنجشکای اینجا لهجه عربی ندارن.
مسیحا لبخند کجی زد و گفت؛
_مثلا چطور میخواستن با لهجه عربی اواز بخونن؟
_میتونستن بگن الجیک جیک.
خندید و کیفامونو از توی صندوق عقب در اورد.
کیفمو ازش گرفتم و به برج بلند روبه روم خیره شدم.
مثل هتل میموند.
فضای جلوش خیلی قشنگ بود، یه محوطه سنگفرش شده داشت و همه جا پر از گلدون های قشنگ بود.
یه استخر تزئینی بزرگ هم توی محوطه قرار داشت و بنظر میرسید که ابشارش خاموش باشه.
یه ماشین مدل بالای مشکی جلوی محوطه پارک بود که از تمیزی برق میزد.
یه پسر جوون با یه سگ بزرگ هم کنار در ایستاده بود و سیگار میکشید.
از در سکوریتی عبور کردیم و رفتیم سمت لابی.
البته نمیدونم درست اسمش چیه اما احتمالا باید قبل از اینکه سوار اسانسور بشیم خبر میدادیم که کجا میریم.
همراه مسیحا رفتیم سمت میز بزرگی که اونجا قرار داشت، مسیحا رو به نگهبان گفت؛
_دایان مهرگان.
مرد تلفنش رو برداشت و مثل اینکه زنگ زد به دایان.
اسم مسیحارو که گفت تماس رو قطع کرد و به عربی چیزی بهمون گفت.
نگاهمو از سالن بزرگ گرفتم و همراه مسیحا رفتم سمت اسانسور.
دکمه رو فشردم و منتظر ایستادم.
_این دایانم بچه مایهستا.
مسیحا_تا حالا به این موضوع پی نبرده بودی؟
_مثل اینکه باید با تو کات کنم سعی کنم مخ دایان رو بزنم.
لبش کج شد و با پوزخند گفت؛
_من پولامو خودم جمع کردم ولی دایان هرچی داره مال باباشه.
خندیدم و زدم روی شونش.
_باشه بابا حسود.
چپ چپ نگاهم کرد و چیزی نگفت.
سوار اسانسور که شدیم نگاهم به دکمه ها خورد و پشمام ریخت.
_یا ابلفضل، چقدر دکمه.
طبقه چنده؟
مسیحا_23.
23 бер 2023, 16:53
2 693
#part239
_چقدر این مسیح پرروعه.
تو هم میزدیش.
روی صندلی نشست و کولش رو گذاشت کنارش.
سقفو نگاه کرد و نفس عمیقی کشید.
حالا حس میکردم که اونطوری که باید خوشحال نیست، البته عیب نداشت چون نمیزاشتم حالش همینطوری بمونه..
مسیحا_مامانم خونه نبود، تا تونستیم همدیگه رو زدیم.
حس بدی بهم دست داد.
_خوبه باز خونی نیستی.
خندید و گفت؛
_شکمم داغونه.
_زد تو شکمت؟
سرشو تکون داد و گفت؛
_خودم دلم درد میکرد بدتر شد.
البته منم زدم توی صورتش.
سر جام جابه جا شدم و پیرهنمو توی تنم درست کردم و در همون حالت گفتم؛
_سر چی دعواتون شد؟
خندید و گفت؛
_اگه بگم خندت میگیره.
به چشمای خمارش نگاه کردم و سرمو کج کردم.
اب دهنش رو قورت داد و با همون لبخند کوچیک گوشه لبش گفت؛
_دیانا بهش گفته بود قراره بریم دوبی، گیر داد منم میخوام بیام.
زدم زیر خنده.
_نه که دایان خیلی ازش خوشش میاد تازه میخواد بیاد خونش؟
مسیحا_میگفت میرم هتل.
منم اصلا حوصلشو نداشتم، میومد مسافرتو کوفتم میکرد گفتم نمیبرمت.
اونم فشاری شده بود که تو باهام میای فوحش داد بهت.
لبخندی روی لبم نشست و گفتم؛
_چون به من فوحش داد باهاش دعوات شد؟
شونشو انداخت بالا و چیزی نگفت.
خندم شدید تر شد.
معلوم نیست چه فوحشایی بهم داده که انقدر عصبیش کرده.
گوشیم رو در اوردم و نگاهی به ساعت انداختم، یکم زیادی زود اومده بودیم و حالا مجبور بودیم کلی انتظار بکشیم.
هیچ از منتظر موندن خوشم نمیومد.
مسیحا_راستی ببین چی برات اوردم.
سرمو بلند کردم و منتظر خیره شدم بهش.
در کیفش رو باز کرد و مشغول گشتن شد.
منتظر بودم دیلدوش رو از توی کیفش دربیاره..
کمی که گشت اخماش رفت توی هم و گفت؛
_نیستش چرا؟
_تو سوراخاتو بگرد شاید تو اوناست.
مسیحا_هر هر هر.
خندیدم و توی کیفش رو نگاه کردم.
صدف سفید رنگ پیچ پیچی ای در اورد و گرفت سمتم.
لبخندی زدم و ازش گرفتمش.
مسیحا_صدای دریا میده.
گذاشتمش کنار گوشم و منتظر ایستادم اما هیچ صدایی نشنیدم.
مسیحا_میشنوی؟
_اره، داره برام بانو هایده میخونه.
خندید و از روی صندلی بلند شد.
_کجا؟
مسیحا_بریم یه چیزی بخوریم، دارم از گشنگی میمیرم.
کیفم رو برداشتم و دنبالش راه افتادم.
وارد کافه شدیم و روی یکی از میزها نشستیم.
_چی میخوری؟
نگاهی به منوی روی میز انداخت و گفت؛
_اسنک.
بعد از سفارش غذا و حساب کردنش روی صندلیم نشستم و به مسیحا که سرش توی گوشیش بود خیره شدم.
سرشو بلند کرد و کیفش رو گرفت سمتم.
مسیحا_اینو بزار رو صندلی.
کیفو ازش گرفتم و به زور گذاشتمش کنارم.
_چخبره انقدر سنگینه، چی گذاشتی توش؟
لبخندی زد و درحالی که زل زده بود بهم گفت؛
_دیلدو.
اطرافمو نگاه کردم تا مطمئن بشم کسی دورمون نیست که صدامونو بشنوه.
_واقعا؟
سرشو تکون داد که گفتم؛
_خاک بر سرت کنن.
حالا اگه کیفو چک کنن چیکار میخوای کنی؟
مسیحا_تریاک که ندارم.
دیلدوعه.
_خب دیگه بدتر..
ممکنه فکر کنن دول یکی رو بریدیم جاساز کردیم تو کیف.
پوکر نگاهم کرد و گفت؛
_چرا باید دول یکیو ببریم با خودمون ببریم دوبی؟
زدم زیر خنده و گفتم؛
_دولشویی میکنیم.
خندید که ادامه دادم؛
_شایدم مال سامیار باشه، میبریمش برای دایان.
مسیحا_همونجا هردومون رو از خونش پرت میکنه بیرون.
پوزخندی زدم و گفتم؛
_دلشم بخواد.
مردک گوز دولایه.
چیزی نگفت و نفس عمیقی کشید.
بلاخره بعد از خوردن غذا و گرفتن کارت پرواز سوار هواپیما شدیم.
من کنار پنجره نشستم و پرده رو زدم کنار.
عجیب بود که با وجود نبود نور، فضا نسبتا روشن بود.
مردم دونه دونه وارد هواپیما میشدن و فضای داخل، هر لحظه شلوغ تر میشد.
اینجا یکم زیادی روشن بود و نورش کمی چشمم رو میزد.
امیدوار بودم که لامپارو بعد از راه افتادن خاموش کنن.
صندلی کناری من و مسیحارو یه دختر جوون اشغال کرد و زل زد بهمون.
صندلی های ابی رنگ بهم احساس ارامش میدادن و کمی از حس استرسم کم میکردن.
بلاخره بعد از نیم ساعت در بسته شد و هواپیما اروم اروم حرکت کرد.
استرسم بیشتر شد و سفت چسبیدم به صندلیم.
انگار مسیحا متوجه استرسم شد چون دستم رو گرفت و نگاهم کرد.
لبخند الکی ای زدم و طوری رفتار کردم که انگار بار بیستممه سوار هواپیما میشم.
مگه واقعا اینطور نبود؟
من تا سر کوچه هم میخواستم برم سوار هواپیما میشدم..
اصلا ناف منو تو هواپیما ها بریدن..
استرسم با بالا رفتنمون بیشتر شد.
اب دهنم رو قورت دادم و دست مسیحارو فشردم که گفت؛
_میترسی؟
نگاهش کردم و گفتم؛
_چی؟
نه بابا.
از چی بترسم.
لبخندی زد و گفت؛
_پس چرا دستت انقدر عرق کرده؟
شونمو انداختم بالا و با لحنی بی تفاوت گفتم؛
_نمیدونم.
خندید و گفت؛
_بلند شو جاهامونو عوض کنیم.
مخالفت نکردم و از جفت پنجره اومدم کنار.
مسیحا سایه بون پنجره رو کشید و نشست سر جام.
به دختری که زل زده بود بهمون نگاه کردم که لبخندی زد.
منم لبمو کج کردم و خیلی سریع نگاهم رو ازش گرفتم.
یجوری نگاه میکرد انگار چسیدیم و انداختیم گردنش.
23 бер 2023, 16:52
2 693
کاش تیشرتی خاکستری رنگ با عطری خنک و ملایم بودی تا میتوانستم بپوشمت و با تمام اجزای بدنم لمست کنم.
کاش کتابی قطور با اوراقی کهنه و خاک گرفته بودی و من ساعت هارا سپری خواندن و دانستن داستانت میکردم.
ای کاش ساعتی بودی بسته شده دور مچ دستم تا گاه و بی گاه بدون اینکه حواسم باشد نگاهت میکردم.
ای کاش بالشتی میبودی که اشک های پرکینه نصف شبم را پاک میکرد.
ای کاش اب بودی، ای کاش درونت غرق میشدم و میمردم.
کاش هرچیزی بودی که کمتر دور و غمگین است.
23 бер 2023, 10:43
2 693
با هر لبخندت، پیچکی روی تنم سبز میشود و در اخر هرچه بیشتر بخندی بیشتر گره میخورم و گرفتار میشوم.
اگر روزی باغی سبز خواستی، فقط لبخند بزن.
23 бер 2023, 09:55
2 693
«نشستهام
با شب قمار میکنم
و هرچه میبرم
تاریکتر میشوم.»
گروس عبدلملکیان
23 бер 2023, 09:23
2 693
همان سرزمین چهارفصلی که در ان، گل از گل کسی نمیشکفد و همان چند باغچه کوچک هم ویرانند.
22 бер 2023, 17:39
2 693
#part238
چپ چپ نگاهش کردم و چیزی نگفتم.
با وجود همه این اتفاقات و بلاهایی که سرش اومده بود بازم داشت طرفداری دایان رو میکرد..
نفس عمیقی کشیدم.
هیچوقت نفهمیدم دقیقا چه حسی به دایان دارم.
احساساتم واقعا متناقض بودن.
دایان با اینکه خیلی خوش اخلاق و دوست داشتنی بود، یه روی خیلی گند و گوه داشت.
رویی که احتمالا خیلی کم نشونش میداد و من هم فقط یکبار دیده بودمش.
هیچوقت اون نگاه های بدش رو وقتی که مسیحا توی بیمارستان بود یادم نمیرفت.
اون رفتار بدی که باهام داشت.
خودم حالم بد بود و اون جای اینکه باعث بهتر شدنم بشه به گریه انداخته بودم..
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم به گذشته ها فکر نکنم.
هرچند که با وجود تمام اینا، اونموقع ها واقعا وضعیت بهتر بود.
حداقل با مسیحا..
با اینکه از جواب سوالم اگاه بودم اما گفتم؛
_تو هنوز به دایان فکر میکنی؟
اخماش کمی رفت توی هم و بدون حرف نگاهم کرد.
قبل از اینکه بخواد جوابم رو بده در اتاق باز شد و دریا اومد داخل.
بدون حرف اومد و کنارم روی تخت نشست که سامیار خطاب بهش گفت؛
_چطوری؟
دریا_خوبم.
سامیار_درسات چطورن؟
دریا_بد نیستن.
مثل گوز دستپاچه پریدم وسط حرفشون و گفتم؛
_دریا نظرت راجب گندم چیه؟
درواقع جواب این سوالم رو هم میدونستم.
دریا درحالت عادی از بچه ها متنفر بود، و گندم هم یه بچه بود.
و مهمتر از همه، بچه ماریا بود.
قطعا دریا اگر با گندم روبه رو میشد شیش تا انگشتش رو میکرد توی فلانجای بچه بیچاره.
دریا_خودت نمیدونی؟
سامیار خندید و منتظر دریا رو نگاه کرد.
دریا چپ چپ نگاهم کرد و گفت؛
_امیدوارم شبیه ماریا نشه.
سامیار_منم همینطور.
قیافه متفکری گرفتم و گفتم؛
_ولی دریا هم مامان خوبی برای گندم میشه.
حتی اگه تلاش کنید میتونید یه برادر به نام جو براش بیارید.
سامیار زد زیر خنده و دریا با اخم نگاهم کرد.
دریا_باهاشون نون میپزم توش مرگ موش میریزم میدم سامیار بخوره.
سامیار_خیلی لطف دارید به من.
_بنظرم زن این نشو اگر بشی کشته میشی.
دریا_تا وقتی دایان هست چرا زن من بشه؟
متوجه شدم که سامیار از این حرف دریا خیلی بدش اومد اما به روی خودش نیورد.
چپ چپ دریارو نگاه کردم و با اشاره گفتم خاک بر سرت.
قبل از اینکه بخوایم بیایم بهش گفته بودم که راجب دایان تیکه ای نندازه اما خب مگه میشد در دهن دریا رو بست؟
بعد از خوردن شام از سامیار و بقیه خدافظی کردم و یه اسنپ گرفتم و برگشتم خونه.
ساعت یک پرواز داشتیم و باید یازده فرودگاه میبودیم.
حالا دلم برای سامیار میسوخت که قرار بود با دریا تنها بمونه.
قطعا مورد هجوم و شبیخونش قرار میگرفت.
کیفمو برداشتم و وسایلامو به زور چپوندم توش.
چندتا لباس ساده و هول هولکی برداشتم و شارژر و شناسنامه و مایحتاج دیگم رو گذاشتم سر دست تا فراموششون نکنم.
اونجا الان هوا زیاد سرد نبود لباسام رو تابستونه برداشتم.
در نیمه باز اتاق اروم باز شد و لنی پرید داخل.
انقدر سریع اینکارو کرد که یه لحظه ترسیدم.
حالا کمی ناراحت بودم که قرار بود برای چند روز ازش دور باشم.
کیفم رو گذاشتم روی تخت و از روی زمین بلندش کردم که میویی کرد و بهم چنگ انداخت.
_چیه، بازم جن دیدی؟
با صدای زنگ گوشیم خیلی سریع گذاشتمش روی زمین و کیف و وسایلم رو برداشتم.
لامپ اتاق رو خاموش کردم و رفتم بیرون.
قبل از خارج شدن از خونه برای لنی و شدو غذا گذاشتم و بعد از قفل کردن در از خونه خارج شدم.
مسیحا توی تاکسی نشسته بود و داشت با تلفن حرف میزد.
درو باز کردم و نشستم توی ماشین و بهش سلام کردم.
باهام دست داد و بی توجه بهم مشغول صحبت کردن با گوشیش شد.
نفس عمیقی کشیدم و از پنجره به بیرون خیره شدم.
حالا یکم هیجان زده بودم و ذوق داشتم.
دومین مسافرتی بود که با مسیحا میرفتم و قطعا خیلی قرار بود بهم خوش بگذره.
هرچند که مجبور بودم دایان رو هم تحمل کنم.
مسیحا تماس رو قط کرد و بهم خیره شد.
مسیحا_سلام.
_علیک سلام.
مسیحا_اومدی بو چس اومد.
_انقدر از دیدنم هیجان زده شدی که بهت فشار اومد چسیدی.
لبخند قشنگی زد و گفت؛
_چیزی که جا نزاشتی؟
این رو گفت و شالش رو گذاشت سرش.
_نه، فکر نکنم.
نگاهی به ساعتش انداخت و گفت؛
_من شام نخوردم.
خیلی گشنمه.
_من خوردم.
خونه سامیارینا بودیم.
زیپ سوییشرتش رو بست و خیره بهم گفت؛
_سامیار ازاد شد راستی؟
_اره.
سرش رو تکون داد و گفت؛
_خوبه، چه به موقع.
کنجکاوانه نگاهش کردم.
_چرا؟
شونش رو انداخت بالا و چیزی نگفت.
از تاکسی پیاده شدیم و رفتیم سمت سالن فرودگاه.
مسیحا جلوتر از من حرکت میکرد و خیلی بیحال راه میرفت.
سوییشرت مشکی رنگ گشادش توی تنش زار میزد و کیفش رو انداخته بود روی شونش.
کفشاش گلی و کثیف بودن و هر قدمی که برمیداشت از خودش خاک به جا میگذاشت.
خودمو بهش رسوندم و گفتم؛
_کجا بودی که انقدر گلی ای؟
با چشمای بیحالش بهم نگاه کرد و گفت؛
_با مسیح دعوام شد هولم داد تو باغچه.
نمیدونم چرا اما زدم زیر خنده که چپ چپ نگاهم کرد.
22 бер 2023, 05:15
2 693
#part237
خندیدم و از سامیار فاصله گرفتم.
دریا جلوی در ایستاد و به خاله مینو سلام کرد و مشغول در اوردن کفشاش شد.
سرش رو که بلند کرد با سامیار روبه رو شد.
دیدم که هردوشون در سکوت به هم زل زده بودن و حتی پلک هم نمیزدن.
دریا با چشمای درشت شده و نگاهی عمیق سامیار رو هدف گرفته بود و جوری سر جاش خشک شده بود که انگار برق گرفته باشتش..
حسش رو درک میکردم، میدونستم که حالا توی وجودش چه خبره.
میتونستم صدای تپش های نامنظم قلبش رو از این فاصله بشنوم.
بعد از یکسال بلاخره داشت کسی که دوستش داشت رو میدید.
واقعا حس عجیبی بود.
سامیار زودتر به خودش اومد و اروم سلام کرد.
دریا خودش رو جمع و جور کرد و گفت؛
_سلام.
خیلی سریع وارد خونه شد و اومد سمت من و نشست روی مبل.
کنارش نشستم و بهش خیره شدم.
مامان سامیارو بغل کرد و کلی قربون صدقش رفت.
حالا کم کم داشت حسودیم میشد، هیچوقت تاحالا اینطور منو بغل نکرده بود.
شیطونه میگه دریارو بکشم بیوفتم زندان بلکه شاید منم یکم عزیز شدم.
از روی مبل بلند شدم و درحالی که میرفتم سمت اتاق سامیار، دریا و سامیارو صدا زدم.
وارد اتاقش که شدم حس کردم برگشتیم به دوسه سال پیش.
اونموقع که هیچکدوم از اتفاقات الان نیوفتاده بود.
وقتی که نه ماریا وجود داشت و نه مسیحا و دریا و دایان.
زندگیم چقدر ساده و بی دغدغه بود.
شاید تنها مشکلم اون زمان کم بودن پول تو جیبیم بود.
رفتم سمت گهواره و نگاهی بهش انداختم اما خالی بود.
سامیار بعد از دریا وارد اتاق شد و همونجا کنار در ایستاد.
بهش خیره شدم، بدون حرف داشت نگاهمون میکرد.
حالا حس میکردم که سه تامون از همدیگه خجالت میکشیم.
سامیار که کلا دیر با کسی میجوشید و حالا اینهمه مدت بود که فاصله داشتیم و مطمئنا چندروز طول میکشید تا یخش اب بشه و دوباره صمیمی بشیم.
دریاهم که کلا موضوعش فرق میکرد.
البته منم حالا بعد از اینهمه مدت یکم با سامیار احساس غریبی میکردم.
انگار که یه ادم جدید بود و اصلا نمیشناختمش.
مخصوصا حالا که موهاش رو کوتاه کرده بود.
برای اینکه سر بحث رو باز کنم گفتم؛
_گندم کجاست؟
سامیار_خوابیده.
سرم رو تکون دادم و نشستم روی تخت کنار دریا.
سامیار صندلی میز کامپیوترش رو اورد نزدیک و نشست روش.
_خوشحالی که ازاد شدی؟
خندید و گفت؛
_خیلی ناراحتم واقعا.
توی زندان خیلی بهم خوش میگذشت.
کلی کنیز و ندیمه داشتم.
دریا_همینکه کونت نزاشتن خیلیه.
زدم زیر خنده و جلوی دهنم رو گرفتم.
سامیار بدون حرف و خیلی جدی دریا رو نگاه کرد و نفس عمیقی کشید.
میدونستم که هیچ از اینجور شوخیا، مخصوصا از طرف دریا خوشش نمیاد و حالا احتمالا داشت فکر میکرد چطور بکشتش.
برای اینکه بحث رو عوض کنم گفتم؛
_دایان باهات حرف نزد؟
یه لحظه حس کردم که رنگ نگاهش تغییر کرد.
نفس عمیقی کشید و شونش رو انداخت بالا.
میدونستم که به خاطر وجود دریا معذب بود راجب دایان حرف بزنه پس بیخیال شدم.
دریا_من برم دستشویی.
این رو گفت و از روی تخت بلند شد و از اتاق زد بیرون.
به رفتنش خیره شدم که سامیار گفت؛
_از روز خاکسپاری ماریا تا الان ازش خبر ندارم.
نه دیدمش و نه حرف زدیم.
_پس واقعا کات کردید.
سرشو تکون داد و به زمین خیره شد.
میتونستم درک کنم که چه حس افتضاحی داره.
اینکه کسی که دوستش داری ترکت کنه یه دردسره، اینکه توی زندان باشی و صبح تا شب بهش فکر کنی یه درد دیگه..
بیچاره سامیار.
اخمام رفت توی هم و گفتم؛
_من از همون اولم از این دایان خوشم نمیومد.
یخورده شعور و درک و فهم نداره.
از اون بچه مایه های لوس و بی دغدغست که فقط دنبال خوش گذرونیه و هیچ درکی از دوست داشتن و رابطه و تعهد نداره.
سرشو بلند کرد و نگاه بیخیالی بهم انداخت.
سامیار_دایان اینطور نیست.
_دقیقا همینطوره.
نوچی کرد و گفت؛
_تو نمیشناختیش.
اصلا همچین ادمی نبود.
خیلی با معرفت و خوب بود.
اگه کسی به کمک احتیاج داشت همه کاری واسش میکرد.
گذشته از اون، توی اون مدتی که باهم بودیم من ندیدم با هیچکس بپلکه.
_پس الان چرا نیستش!؟
نگاه خونسردش رنگ غم گرفت و تونستم غمگین شدنش رو حس کنم.
نمیخواستم ناراحتش کنم، اما شدیدا نیاز داشتم یکم غیبت دایان رو بکنم.
مخصوصا حالا که میدیدم سامیار به خاطرش انقدر داغون شده.
سامیار_اونی که از اعتماد اونیکی سواستفاده کرد دایان نبود، من بودم.
چپ چپ نگاهش کردم و گفتم؛
_مثلا چیکار کردی؟
سامیار_همینکه باعث شدم ماریا حامله بشه کافی نبود؟
_دست خودت نبود اونموقع.
سامیار_اینا بهونست همش، نمیتونم خودمو یا این دلیل ها طبرعه کنم.
دایان هم براشون تره خورد نمیکنه.
_به هرحال اونم همچین بی عیب نبود.
نفس عمیقی کشید و درحالی که با ساعت توی دستش بازی میکرد گفت؛
_من واقعا از دایان ناراحت نیستم، منم جاش بودم ممکن بود همینکارو کنم.
بعدم اون کاری برام کرد که حتی پدرمم نمیکرد.
شبی که ارسورو کشتم به دادم رسید!
اگه اون نبود واقعا نمیدونستم باید چیکار کنم.
22 бер 2023, 05:14
2 693
#part236
نمیدونم چرا، اما یه لحظه دلم خواست هرطوری شده دختر پشت خط رو پیدا کنم و اتیشش بزنم.
اب دهنم رو قورت دادم.
دختر_الو؟
اولش اصلا دلم نمیخواست صحبت کنم، اما حالا واقعا کنجکاو شده بودم بدونم کیه.
نکنه دوست دختر دایان بود؟
_سلام.
دختر_بفرمایید.
نفس عمیقی کشیدم و به زور گفتم؛
_با دایان کار دارم.
دختر_دایان؟
اشتباه گرفتید.
خیلی سریع گفتم؛
_مطمئنید؟
دختر_بله.
چیزی نگفتم و تماس رو قط کردم.
نه تنها خیالم راحت نشده بود، بلکه حالا بیشتر شک کرده بودم.
ممکن بود دایان به خاطر اینکه نخواد باهام حرف بزنه گوشی رو داده باشه به دوست دخترش و گفته باشه طوری رفتار کنه انگار که نمیشناستش؟
البته اگه نمیخواست باهام حرف بزنه که کلا جوابم رو نمیداد.
شاید هم شمارش رو عوض کرده بود..
تازه به خودم اومدم و متوجه شدم که واقعا همینطوره.
وقتی یک نفر مهاجرت کنه، قطعا شمارش هم عوض میکنه دیگه..
نفس عمیقی کشیدم و چشمام رو بستم.
تو چیکار کردی با من پسر..
...
رستا؛
در کمدم رو باز کردم و یه دست لباس از توش برداشتم.
از اینکه بعد از بیرون اومدن از حموم لباس بیرونی بپوشم خیلی بدم میومد پس یه دست لباس خونگی برداشتم و انداختم روی تخت.
در اتاق رو بستم و مشغول پوشیدن لباسام شدم.
خیلی هیجان زده بودم، مدت زمان خیلی زیادی بود که سامیارو ندیده بودم.
به قدری دلم براش تنگ بود که حتی گاهی شبا به خاطر نبودش گریه میکردم.
واقعا خوشحال بودم که ازاد شد و هیچ اتفاقی براش نیوفتاد.
اگر خدایی نکرده اعدام میشد باید چیکار میکردم؟
اصلا دیگه روم میشد توی صورت خاله مینو نگاه کنم؟
در اتاق یهو باز شد که تیشرتمو گرفتم جلوی خودم و رفتم عقب.
دریا وارد اتاق شد و پشت سرش در و بست که غریدم؛
_مگه طویلست سرتو میندازی پایین میای تو؟
نیم نگاهی بهم انداخت و درحالی که میرفت سمت تخت با پوزخند گفت؛
_ببخشید، باید از خر توش اجازه میگرفتم؟
چیزی نگفتم و لباسم رو پوشیدم.
رفتم سمت میز و کرم موهام رو برداشتم و مشغول درست کردنشون شدم.
دریا_رستا.
_هوم؟
از توی اینه نگاهی بهش انداختم.
با لباسای خونه، درحالی که به شدت نامرتب بود نشسته بود روی تخت و پاهاشو گرفته بود توی بغلش.
دریا_بنظرت منم بیام؟
در کرمم رو بستم و گذاشتمش گوشه میز.
_نمیخوای سامیارو ببینی؟
یکساله ندیدیش.
دریا_میخوام، ولی نمیتونم.
یه حس عجیبی دارم.
منتظر نگاهش کردم که ادامه داد؛
_تو هم که شب میخوای بری، من تنها میمونم.
_بده مگه؟
دریا_اگه ببینمش دوباره حسم بهش برمیگرده.
_خب بزار برگرده.
چپ چپ نگاهم کرد که ادامه دادم؛
_خیلی خری دریا.
الان وقتشه، باید ببینیش.
ماریا که مرده، دایان هم که اونور دنیاست.
سامیارم که یکسال تمام تنها بوده.
مطمئن باش اولین کسی که به وارد رابطه شدن باهاش فکر میکنه تویی.
پوزخندی زد و گفت؛
_میخوام فکر نکنه صدسال سیاه.
حالا که هیچکس نیست بیاد سراغ من؟
بهم پیشنهاد هم بده قبول نمیکنم.
خندیدم و گفتم؛
_باشه..
بلاخره بعد از اینکه اماده شدیم راه افتادیم.
انقدر استرس داشتم که کم مونده بود بیوفتم تشنج کنم.
دریا که کل ناخناش رو جویده بود و حالا داشت سعی میکرد بند کلاه هودیش رو تجزیه کنه.
نگاهی به ساعت انداختم و پیامی به مسیحا دادم.
اگه دیر میرسیدم احتمالا میکشتم.
از اونجایی که ترافیک بود، یکم طول کشید تا برسیم خونه خاله مینو.
عمو صادق ماشینو جلوی در پارک کرد و هممون پیاده شدیم.
هوا سرد بود و باد یخی میومد که سرمارو به صورتمون میکوبید.
به محض اینکه در باز شد دویدم داخل پارکینگ و چندبار دکمه اسانسور رو زدم اما نیومد پایین.
بیخیالش شدم و خیلی سریع پله هارو دوتا یکی بالا رفتم.
موقع در اوردن کفشام نزدیک بود بیوفتم اما خودم رو کنترل کردم.
خاله مینو جلوی در ایستاده بود و با لبخند نگاهم میکرد.
خیلی سریع بهش سلام کردم و باهاش دست دادم که سامیارو دیدم.
در اتاقش رو باز کرد و ازش خارج شد.
حسم غیر قابل توصیف بود، به قدری خوشحال بودم که حد نداشت.
با صدای بلند گفتم؛
_سامیاااار.
دستمو از دست خاله کشیدم بیرون و قبل از اینکه فرصت کنه چیزی بگه خودمو محکم پرت کردم تو بغلش.
بدنش گرم بود و بوی خیلی خوبی میداد.
همون ادکلن همیشگی، قاطی با بوی توتون سوخته شده.
دستاش رو دور کمرم حلقه کرد و صدای قشنگ و ارومش رو کنار گوشم شنیدم.
سامیار_سلام.
خودمو بهش فشار دادم و گفتم؛
_دلم برای دول دو سانتیت تنگ شده بود.
خندید و گفت؛
_به کسی نگو ولی بیست سانت اومده روش.
خندیدم و ازش فاصله گرفتم.
_خودت سرجمع پونزده سانت نیستی که اون بیست و دو سانت باشه.
لبخندی قشنگی روی لبش نشست.
واقعا تغییر کرده بود.
موهاش صاف بود و خیلی بی مدل کوتاه شده بود.
دیگه هیچ خبری از اون چهره بیبی فیس نبود و رنگ نگاهش فرق کرده بود.
انگار جدی تر شده بود.
و غمگین تر..
بغضم رو قورت دادم و یه بار دیگه بغلش کردم.
خاله مینو_پسرم رو تموم کردی.
21 бер 2023, 11:28
2 693
#part235
حالا هیچ شباهتی به سامیار یکسال پیش نداشتم.
موهام به قدری کوتاه شده بود که حتی دیگه فر هم نبودن.
یادمه روزی رو که میخواستم کوتاهشون کنم، یه حس خیلی عجیبی داشتم.
ناراحت نبودم اما خب از این تغییر خودم متعجب شدم.
تقریبا از دبیرستان به بعد موهام رو کوتاه نکرده بودم..
جدای از اون، حالا کمی هم ته ریش در اورده بودم که باعث میشدن حالم از خودم به هم بخوره.
پس اولین کاری که کردم، افتادن به جون صورتم با ژیلت بود.
بلاخره بعد از یکسال تونستم یه حموم درست و حسابی کنم.
انقدر خودمو کیسه کشیدم که یه لایه از پوستم برداشته شد.
توی زندان نمیتونستیم بیشتر از یه ربع یا ده دقیقه توی حموم بمونیم که واقعا برای تمیز شدن کافی نبود.
تازه اون وسط باید همش نگران میبودی که شیش تا انگشت نره تو اینور اونورت.
واقعا فضای خطرناکی داشت.
هنوز باورم نمیشه سالم از اونجا بیرون اومده باشم.
شانس اوردم واقعا، دعای مادرم پشتم بود که الان بی اختیاری مدفوع نگرفتم.
وارد اتاق که شدم گندم داشت توی جاش دست و پا میزد.
حولم رو محکم تر دور خودم پیچوندم و رفتم سمتش.
اخم کرده بود و درحالی که پستونکش رو مک میزد، با چشمای عسلیش نگاهم میکرد.
چشماش منو یاد ماریا مینداخت، حس میکردم که اون داره نگاهم میکنه.
نفس عمیقی کشیدم و فاتحه ای براش دادم.
لباسام رو خیلی سریع پوشیدم و برای اینکه گندم نترسه موهامو سشوار نکردم.
از توی گهواره بلندش کردم و به همراه خودم بردمش روی تخت.
مامان با یه شیشه شیر وارد اتاق شد و نگاهی به سر تا پام انداخت.
مامان_رنگ و روت باز شد.
لبخندی زدم و شیشه شیر رو ازش گرفتم که گفت؛
_بلدی؟
_اره، فکر کنم..
پستونک رو از لای لباش خارج کردم و قبل از اینکه صدای گریش در بیاد شیشه شیر رو جایگزینش کردم.
مامان چندثانیه بدون حرف نگاهم کرد و بعد رفت بیرون.
میدونستم که دلش میخواد بشینه و تا صبح باهام حرف بزنه و سوال پیچم کنه اما صبر کرده تا یکم استراحت کنم و به گندم برسم.
نگاهم رو از گندم گرفتم و به نقاشی های توی اتاق دوختم.
نقاشی پسرک مسافر با چمدون نارنجی رنگ توجهم رو جلب کرد.
ناخوداگاه فکرم رفت سمت دایان و دلتنگی به وجودم چنگ انداخت.
از اخرین باری که دیده بودمش هفت ماه میگذشت.
نبودش روز به روز بیشتر داغونم میکرد.
روزهای اول خیلی سخت گذشت، شبا اصلا خواب و خیال نداشتم.
همش به این فکر میکردم که دایان رو برای همیشه از دست دادم و دیگه قرار نیست ببینمش.
و صد البته که کاملا درست فکر میکردم.
پسری که دوستش داشتم برای همیشه رفته بود.
اهی کشیدم و بغضم رو قورت دادم.
این هفت ماه طعم زهرمار میدادن.
ذره ذره وجودم رو اب کرده و از بین برده بودن و حالا انقدر کشیده بودم که برام عادی شده بود.
باورم نمیشد، یه موقعی اگه هفته ای یبار دایان رو نمیدیدم نابود میشدم.
اما حالا داشتم تلاش میکردم که با نبودش، اونم برای همیشه کنار بیام.
فقط خدا میدونست که چقدر دلتنگش بودم.
یه لحظه به یاد اوردم که اگرچه دیگه ایران نیست، اما شمارهش رو که دارم.
چنان از جا پریدم که شیشه شیر از توی دهن گندم در اومد و انگار شیر پرید توی گلوش چون شروع کرد به سرفه کردن.
بلندش کردم و چندبار اروم زدم روی کمرش اما حالش بهتر نشد و زد زیر گریه.
حالا استرس گرفته بودم که نکنه چیزیش بشه و از دست خودم عصبی بودم.
فقط همینم مونده به خاطر اون گوز دستپاچه بچهم رو بکشم.
در اتاق باز شد و مامان اومد تو.
مامان_چیکار کردی با بچه؟
خیلی سریع از دستم گرفتش و نگاهی بهش انداخت.
گندم بی توجه به مامان دست و پا میزد و گریه میکرد.
صداش واقعا گوش خراش و بلند بود.
با استرس گفتم؛
_چیزه، فکر کنم شیر پرید تو گلوش.
مامان با اخم نگاهم کرد و مشغول زدن پشت کمر گندم شد.
مامان_نباید موقع غذا دادن بهش تکونش بدی.
سرمو تکون دادم و چیزی نگفتم.
بعد از جند ثانیه بلاخره موفق شد گندم رو اروم کنه.
شیشه شیر رو از روی تخت برداشت و گفت؛
_من میبرم بخوابونمش.
سرمو تکون دادم که یاد گوشیم افتادم.
_گوشیم رو کجا گذاشتین؟
مامان_توی کشوته.
بعد از اینکه مامان از اتاق خارج شد گوشیم رو برداشتم و از اونجایی که شارژ نداشت زدمش به برق.
خیلی سریع روشنش کردم و رفتم توی مخاطبینم.
نگاهم که به اسم دایان خورد دلم لرزید.
دوست داشتم صداش رو بشنوم اما نمیخواستم بدونه منم.
از اتاق رفتم بیرون و گوشی مامان رو از روی میز برداشتم.
نشستم روی مبل و شمارش رو گرفتم.
چنان استرسی به وجودم افتاده بود که هرلحظه ممکن بود بیهوش بشم.
میترسیدم جواب بده و نتونم جلوی خودم رو بگیرم.
دلم واقعا برای صدای خش دار و بمش تنگ شده بود.
افسوس که نمیتونستم کنار گوشم بشنومش.
بلاخره به خودم جرعت دادم و قسمت سبز رنگ رو لمس کردم.
گوشی رو گذاشتم کنار گوشم و اب دهنم رو قورت دادم.
حالا میتونستم صدای قلبم رو به خوبی بشنوم.
چندبار بوق خورد و کمی بعد صدای دختری توی گوشم پیچید.
_بله؟
21 бер 2023, 11:27
2 693
#part234
اینطور که پیدا بود عمو صادق و بابا از صبح دنبال کارای ازاد کردن من بودن.
حالا یکم به خاطر اینکه عمو رو به زحمت انداخته بودم احساس شرمندگی میکردم.
مخصوصا به این خاطر که پدر دریا بود..
ماشین که جلوی در خونه عمو صادق ایستاد، به ساختمون سفید رنگ نگاهی انداختم و نفس عمیقی کشیدم.
دوست داشتم رستا و دریارو ببینم اما الان اصلا زمان مناسبی نبود.
حس میکردم که بوی زندان میدم.
البته که این بو هیچوقت قرار نبود از وجود من شسته شه.
من که ازش بدم نمیومد، تجربه جدیدی بود و باعث شده بود خیلی عوض بشم.
توی زندان خیلی چیزها یاد گرفتم و بهشون افتخار میکردم.
حالا به خوبی میدونستم که چی از ایندم میخوام.
تنها مشکلم نگاهی بود که مردم قرار بود بعد از این موضوعات اخیر بهم بندازن.
هرچند که با اون ها هم میتونستم یه جوری کنار بیام..
عمو تعارف کرد بریم بالا تا رستا و دریارو ببینم اما بابا گفت که بهتره شب که اومدن خونمون ببینمشون.
درست حدس زده بودم، قرار بود یه مهمونی بزرگ رو تحمل کنم..
توی راه همش مشتاق دیدن گندم بودم.
دخترم هفت ماهش بود و من تاحالا یک بارم بوی تنش رو حس نکرده بودم.
بدن کوچیک و ظریفش رو بغل نزده بودم و حتی چشماش رو ندیده بودم.
حس میکردم که دیگه هیچ غمی توی زندگیم ندارم.
البته، فقط حس میکردم.
درواقع نمیخواستم به چیزهایی که کم بودن فکر کنم، مگه نه تا اخر عمر باید غصه میخوردم.
از این به بعد باید فقط به داشته هام دل خوش میکردم.
از اسانسور که پیاده شدم صدای جیغ مامان رو شنیدم و بلافاصله بعد از اون توی اغوشش فرو رفتم.
مامان_الهی دورت بگردم پسر قشنگم.
فدات بشم که بلاخره راحت شدی..
لبخندی زدم و اروم سلام کردم.
خودشو کشید عقب و با چشمای خیسش بهم زل زد.
صورتمو چندبار تند و پشت سر هم بوسید و دوباره کشیدم توی بغلش.
مامان_چقدر بزرگ شدی.
چقدر تغییر کردی.
بابا خندید و گفت؛
_اره، بلاخره موهاشو کوتاه کرد.
تو سن بیست و یک سالگی تونستیم سیبیل هاشو ببینیم.
اگه میدونستم زودتر میفرستادمت زندان.
خندیدم و بدون حرف نگاهش کردم.
با اینکه خوشحال بنظر میرسید، اما میتونستم سایه غم و ترحم رو توی چشماش ببینم.
حتما با خودش میگفت پسرم یک سال تمام توی زندان حیف شد.
درواقع، این من نبودم که حیف شدم.
رویاهام بودن که دونه به دونه توی اون چهاردیواری بدون نور خشکیدن و جز جسد مردشون چیزی توی وجودم باقی نموند.
درستش این بود که باقی مونده بلا استفادشون رو میزاشتم همون جا توی زندان بمونه..
اما دلم نیومد، جسدشون رو که نه، خیالشون رو با خودم بار زدم و به دنیای ازادی اوردم..
مامان با ذوق گفت؛
_بریم پیش گندم.
به یک باره از دنیای خیالاتم کنده شدم و خیلی سریع کفشام رو در اوردم.
_اینجاست؟
مامان_توی اتاقته.
نمیدونم چطوری، اما در عرض یک ثانیه خودم رو به اتاق رسوندم.
کنار تختم، چسبیده به دیوار یه گهواره گلبهی قرار داشت..
حس کردم که چیزی توی وجودم فرو ریخت.
باورم نمیشد.
بلاخره این دوری تموم شده بود.
با قدم هایی سست خودم رو بهش رسوندم.
به محض اینکه نگاهم بهش خورد بغضم گرفت.
چیزی که جلوی چشمام میدیدم رو باور نمیکردم.
موجود زنده ای که از وجود من بود و اینطور مثل یه فرشته گوشه تخت مچاله شده بود.
دست های سفید و تپلش رو مشت کرده و گذاشته بود کنار سرش.
چشم هاش بسته بود و میتونستم مژه های کمرنگ و فرش رو ببینم.
لب های کوچیک و دماغی که وسط صورت کوچیکش خودنمایی میکرد..
توی اون لباس زرد رنگ مثل خورشید میموند.
مامان_ببین چقدر شبیهته.
بغضم رو قورت دادم و کنار گهواره زانو زدم.
میترسیدم حرکت اشتباهی انجام بدم و از این خواب رویا گونه بیدار شم.
ممکن بود با هر کار اشتباه، از این تصویر کنده شم و برگردم به دنیای خاکستری زندان.
مامان_بغلش کن..
نفس عمیقی کشیدم و اشکم رو پاک کردم.
به خودم جرعت دادم و دستای لرزونم رو بلند کردم.
انگشتم رو اروم کشیدم روی گونش.
پوستش مثل پنبه لطیف بود و انگار زیر دستم له میشد.
مامان که انگار حوصله اینهمه دست دست کردن منو نداشت اومد سمت تخت و خیلی اروم بلندش کرد و گرفتش سمتم.
مامان_بغلش کن دیگه.
دستای لرزونم رو بردم جلو و جسم کوچیک و سبکشو گرفتم.
گندم که انگار متوجه این تغییر مکان شده بود چشماش رو باز کرد و به محض دیدنم زد زیر گریه.
لبخندی روی لبم نشست و اشکم از چشمم پایین ریخت.
باورم نمیشد.
توی دستم جابه جاش کردم و سرشو گذاشتم روی شونم و اروم زدم پشت کمرش.
دستش رو به گردنم مالید و صدای جیغش بالا گرفت.
میتونستم بوی تنش رو حس کنم.
بوی شامپو و پودر بچه میداد.
نمیدونم چرا اما خندم گرفت.
به خودم فشردمش و با تموم وجود خندیدم..
بعد از ناهار، برخلاف خواستهم مجبور شدم گندم رو ول کنم و برم حموم.
بلاخره بعد از مدت طولانی ای میتونستم یه حموم درست و حسابی کنم.
وارد حموم شدم و لباسامو در اوردم که نگاهم به خودم خورد.
21 бер 2023, 11:20
2 693
#part233
7 ماه بعد؛
نگاهی به تصویر گندم انداختم.
از اخرین باری که دیده بودمش تا الان خیلی بزرگ تر شده بود.
موهاش حالا کمی بلند تر شده و حالت موج دار به خودشون گرفته بودن.
رنگشون هم به خرمایی خیلی تیره در اومده بود.
روز به روز بیشتر شباهتاش به منو ماریا مشخص میشد.
حالا میدونستم که حالت چشما و ابروهاش کاملا شبیه منه اما رنگشون عسلی خیلی روشن بود.
نسبت به اولین باری که دیده بودمش خیلی بزرگ شده بود و دیگه از اون بچه لاغر و نحیف خبری نبود.
چون تپل شده بود، پوستش سفید تر جلوه میداد و دیگه کدر و چروکیده بنظر نمیرسید.
هرچند که لمسش نکرده بودم، اما از پشت عکس میشد حسش کرد.
با اینکه انچنان زیبایی اساطیری نداشت و در عین سادگی بانمک بود، به چشم من خیلی قشنگ میومد.
نگاهش که میکردم ماریا رو جلوی چشمام میدیدم و یاد اون میوفتادم.
انگار که روح اون، توی وجود دخترش دمیده باشه.
توماج_به اقا سامیار.
مثلا امروز میخوای ازاد شی، چرا انقدر ناراحتی؟
سرمو بلند کردم و بهش خیره شدم.
اعضای بند که تازه فهمیدن امروز قراره ازاد شم شروع کردن به تبریک گفتن و اومدن سمتم.
هیچوقت از بغل و بوس های تبریک خوشم نمیومد اما مجبور بودم تحملشون کنم.
کاش حاج مسلم هم اینجا بود.
پیرمرد بیچاره چهارماه پیش اعدام شد و فضای زندان رو از اینی که هست برام دلگیرتر کرد.
اون تنها کسی بود که یکم باهاش ارتباط میگرفتم.
اگر زنده بود حتما به مناسبت ازاد شدنم اهنگ کمرهشیل رو برام میخوند.
افسوس..
ساعت یازده قرار بود بابا بیاد دنبالم تا باهم بریم خونه.
احساس عجیبی داشتم، حالا حس میکردم به این قفس عادت کردم و زندگی بیرونش برام سخت بود.
امیدوار بودم که مامان کل فامیل رو دعوت نکرده باشه خونمون.
اصلا دلم نمیخواست راجب روزهایی که توی زندان بودم و قتل ارسو حرف بزنم.
حتی نگاه پر از ترحمشون رو هم نمیخواستم.
وسایلم رو برداشتم و چیدم توی ساک.
دفتر نقاشیم رو گذاشتم توش و منتظر نشستم روی تخت.
وسایل زیادی نداشتم و از دیشب تاحالا بیست بار مرتبشون کرده بودم.
بلاخره مامور سبز پوش اومد و اسمم رو صدا زد.
از روی تخت بلند شدم و ساکم رو برداشتم.
بعد از خدافظی و ارزوی ازادی برای بقیه اعضای بند، گلدونم رو از روی طاقچه بلند کردم و از بند زدم بیرون.
هوا امروز حسابی افتابی و در عین حال سرد بود.
اوایل مهر ماه بودیم و این سردی یکم غیر طبیعی بود.
پارسال همین موقع ها بود که مامورا اومدن خونم و بدون اینکه حتی اجازه اب خوردن بهم بدن دستگیرم کردن.
چقدر زود یکسال گذشت..
با اینکه سخت گذشته بود و بعضی از روزهاش به اندازه سالها طول کشید، اما حالا همه چیز تموم شده بود و من واقعا اینجا بودم.
با حاج مسلم که راجب بعد از ازادی حرف میزدم، بنظرم خیلی دور میومد.
همش میگفتم که کو تا اون روز.
تا برسه پیر شدیم و یا ممکنه هیچوقت نرسه.
حاج مسلم اما خیلی به ازادیش امیدوار بود، همیشه میگفت که انسان به امید زندست.
اما حالا چی؟
همه چیز برعکس شده بود.
من روی زمین و اون زیر خاک..
اهی کشیدم و ساکم رو توی دستم جابه جا کردم.
بابا دم در با یه دسته گل بزرگ منتظرم بود و میتونستم کنارش عمو صادق رو ببینم.
یجورایی خندم گرفت، انگار اومده بودن خواستگاریم.
وقتی منو دیدن هردوشون اومدن سمتم.
ساک و گلدونم رو گذاشتم روی زمین و بابا رو بغل کردم.
میتونستم بوی عطر مامان رو ازش حس کنم.
بابا هیچوقت از اینکه ادکلن بزنه خوشش نمیومد، اما این دلیل بر این نمیشد که بوی گند بده.
حالا هم کاملا مشخص بود که مامان به زور بهش عطر زده.
بعد از سلام کردن با بابا عمو صادق رو بغل کردم.
حس کسانی رو داشتم که تازه ختنه میشن.
عمو_ازادیت مبارک باشه سامیار جان.
لبخندی زدم و تشکر کردم.
با دست چندبار زد پشت کمرم و ازم فاصله گرفت.
خیلی وقت بود که عمو و زن عمو رو ندیده بودم و حسابی دلتنگشون بودم.
از همه بیشتر دلم برای رستا تنگ شده بود.
اخرین بار که دیدمش ده ماه پیش بود.
دریا رو که از اونم دیر تر دیده بودم..
خیلی دوست داشتم بدونم زندگیشون چطور میگذره.
رستا هنوزم با مسیحاست یا نه.
و مهمتر از اون، دریا.
اگر منو میدید چه ری اکشنی نشون میداد؟
بابا گل رو داد دستم و ساک و گلدونم رو برداشت و رفت سمت ماشین که رفتم طرفش و گفتم؛
_گلدون رو بده دستم، تو صندوق خراب میشه.
بابا نگاه معنی داری بهم انداخت و گلدون سفید رنگ ادنیوم رو، که گلهاش به تازگی رشد کرده بودن داد دستم.
حتما با خودش میگفت سامیار که دوست دختر نداره و نامزدش تازگیا مرده، گذشته از اون دوستیم نداشته که به ملاقاتش بیاد، پس این گلدون از کجا اومده.
نفس عمیقی کشیدم و رفتم توی ماشین نشستم.
گل های بابا رو دوست نداشتم، در واقع هیچوقت از دسته گل خوشم نمیومد.
چرا باید گل هارو بچینی و به یکی هدیه بدی؟
اونا چه گناهی کردن؟
گلدون رو به هرچی دسته گل توی دنیا بود ترجیح میدادم.
مخصوصا این گلدون ادنیوم با گل های سفید و صورتی.
21 бер 2023, 11:20
2 693
#part232
فضای اتاق خیلی گرم بود و نورش نسبت به بقیه قسمتای بیمارستان کم تر بود.
یه پنجره بزرگ ته اتاق قرار داشت که پرده هاش رو کشیده بودن و نور خورشید ازش وارد اتاق میشد.
نگاهم رو به چهارتا دستگاهی که توی اتاق بودن دوختم.
شدت هیجانم خیلی زیاد بود، درست مثل وقتایی که قرار بود بعد از یه مدت طولانی دایان رو ببینم. اما جنسش فرق داشت..
حس میکردم که یه اتفاق جدید و فرا انسانی توی زندگیم افتاده، چیزی که هرکسی چندبار بیشتر نمیتونه تجربش کنه و خیلیاهم ازش محرومن..
کنار تخت اولی ایستادم و به بچه ای که توش بود خیره شدم.
خیلی کوچیک بود و از شدت لاغری کل استخونهاش پیدا بودن.
از چهرهش معلوم بود که پسره و از سمتی هم هیچ شبیه من یا ماریا نبود.
پرستار_گفتید اسمتون چیه؟
نگاهم رو از بچه گرفتم و سرمو بلند کردم.
خیره به تخت بعدی گفتم؛
_سامیار امیدبخش.
پرستار به دستگاه دومی اشاره کرد و گفت؛
_اگر اشتباه نکنم اینه بچتون.
خیلی سریع رفتم سمت تخت و به بچه توش خیره شدم.
موهاش تقریبا بور بود و خیلی کوچیک و سفید بود.
حتی ابروهاش هم کمرنگ بودن و میشد رگ هاشو از زیر پوستش دید.
احساس خیلی عجیبی داشتم، چرا بچه اصلا شبیه من نبود؟
بچه تکونی خورد که دستش از زیر بدنش اومد بیرون.
با دیدن دستش که انگار انگشت نداشت دلم فرو ریخت و یه قدم رفتم عقب.
یه لحظه حس کردم که دنیا روی سرم خراب شد.
میدونستم، میدونستم که یه مشکلی هست.
واسه همین مامان و بابا راجبش باهام حرف نزده بودن.
موضوع این نبود که ازش بدم بیاد یا خجالت بکشم، فقط خیلی ناراحت شده بودم.
به هرحال بچهم بود و سلامتیش از هرچیزی مهم تر.
جدای از اون دلم حالا داشت میسوخت.
قرار بود در اینده به خاطر این موضوع چی بکشه؟
پرستار_پسر خیلی قوی ایه.
با اینکه مشکلات جسمی زیاد داره ولی تونست سالم بمونه.
باید بهش افتخار کنید.
اخمام رفت توی هم و با تعجب نگاهش کردم.
_پسر؟
پرستار_اره، نمیدونستید؟
سرمو کج کردم و با اخمای توی هم گفتم؛
_حتما اشتباهی شده، بچه من دختر بود.
پرستار چند ثانیه بدون حرف نگاهم کرد.
حالا چشمای درشتش به گردی میزد و انگار اونم مثل من کمی متعجب بود.
دیگه کم کم داشتم میترسیدم.
چه اتفاقی داشت میوفتاد؟
پرستار، که دختری نسبتا چاق و سرخ و سفید بود خم شد و نگاهی به جلوی تخت انداخت.
یهو خندید و گفت؛
_ببخشید من اشتباه کردم.
این بچه شما نیست.
نفس عمیقی کشیدم و نیم نگاهی به بچه انداختم.
با اینکه حالا میدونستم هیچ نسبتی با من نداره، اما باز هم واسش ناراحت بودم.
بیچاره خودش و خانوادش.
همراه پرستار رفتیم سمت تخت اخری.
نگاهم که به بچه خورد ته دلم لرزید.
حالا خداهم میومد پایین و میگفت این بچه تو نیست باورم نمیشد.
دماغش، مثل دماغ من بود و حالت چشما و لباش رو انگار از ماریا کپی کرده باشن..
موهای قهوه ای خیلی کم پشتی داشت که به سرش چسبیده بودن و مثل علف های هرزی میموندن که تازه پا گرفته و سرشو از خاک بیرون اورده.
ابروهای نازک و کم پشتش به هم گره خورده بود و انگار که اخم به چهره داشت.
دست های کوچیکش مشت شده، کنار سرش قرار داشتن و شکم لاغر و ظریفش اروم بالا پایین میشد.
پوستش سفید اما کدر و چروکیده بود و با وجود این مطمئن بودم که مثل پنبه نرمه.
زیاد از حد لاغر بود و هر لحظه حس میکردم که ممکنه پوشک گشاد و بزرگش از پاش در بیاد.
چهرش جمع شده بود، انگار که یچیز گس خورده باشه و هرلحظه احتمال میدادم بزنه زیر گریه.
به حدی نحیف و لاغر به نظر میومد، که حس میکردم میتونم استخون دنده هاش رو ببینم.
یه لوله توی دماغش بود که بنظر میرسید لوله اکسیژن باشه و چندتا برچسب که یه لوله نازک از وسطشون رد میشد به شکمش وصل بود.
باورم نمیشد.
حس میکردم که دارم خواب میبینم.
یه رویای عمیق و واقعی که جلوی چشمام شکل میگرفت.
این بچه، واقعا بچه من بود؟
حس میکردم که اشتباه میکنم اما نمیشد شباهتش رو به من و ماریا نادیده گرفت.
با اینکه بچه بود و هنوز نمیشد به خوبی تشخصیش داد، اما واقعا حس میکردم که مخلوطی از من و ماریاست.
میدونستم که حالا، خون من و ماریا توی رگاش جریان داره.
این بچه، از وجود ما بود.
لبخند غمگینی روی لبم نشست.
یه زمانی چقدر این لحظه رو ارزو میکردم.
من، ماریا و یه دختر بچه.
حالا به ارزوی دیرینهم رسیده بودم اما خیلی چیزها عوض شده بود.
من دیگه ماریا رو دوست نداشتم و اصلا دیگه ماریایی وجود نداشت.
این بچه به جای محکم کردن رابطه من با کسی که دوستش دارم، از هم پاشیده بودش.
اما مگه فرقی هم میکرد؟
دیگه دایانی وجود نداشت که به خاطرش حسرت بخورم.
اون داشت برای همیشه من رو ترک میکرد و حالا نه تنها روح هامون از هم فاصله میگرفت، بلکه دیگه قرار نبود همو ببینیم.
امیدوار بودم اگه میره هیچوقت دیگه بر نگرده..
طاقت اینکه ببینمش درحالی که مال من نیست رو نداشتم.
چطور تونستم به این بچه ترجیحش بدم و ارزو کنم که کاش نبودش؟
حالا فقط من بودم و گندم، تا ابد.
21 бер 2023, 11:19
2 693
#part231
سرش رو تکون داد و با صدایی که به زور در میومد گفت؛
_مواظب خودت باش.
صداش خش دار بود و میلرزید و همین باعث میشد حالم بدتر بشه.
_تو هم همینطور.
ارزو کردم که کاش حداقل برای اخرین بار همدیگه رو بغل میکردیم اما دستش رو که گرفت جلوم متوجه شدم چیزی جز یه رویای محال و واهی نیست.
دستم رو بلند کردم و به دستای سردش گره زدم.
کل وجودم یخ بست و اخرین شمع امیدم خاموش شد.
دستم رو فشرد و به چشمام زل زد.
احساس میکردم که ناراحته، اما نه به اندازه من.
چند ثانیه ای به همین منوال سپری شد اما هیچکدوممون قصد عقب کشیدن نداشت.
دستامون، تنها چیزی بود که به هم پیوندمون میزد و هیچکدوممون مایل به شکستن این پیوند نبودیم.
حس میکردم که هرچی بیشتر دستش رو نگه دارم بیشتر میتونم دوریش رو تحمل کنم.
_دایی باباجون کارت داره.
با شنیدن صدای اشنایی دستمو از توی دست دایان کشیدم بیرون و به پسر بچه ای که کنارمون ایستاده بود و کنجکاوانه نگاهمون میکرد خیره شدم.
اگر اشتباه نکنم، این باید ارتین میبود.
خواهرزاده دایان.
دایان لبخندی زد و گفت؛
_الان میام دایی.
تو برو پیش مامان.
ارتین نیم نگاهی به من انداخت و گفت؛
_نه، بیا بریم دیگه.
و دست دایان رو گرفت و کشید دنبال خودش.
دایان نیم نگاهی بهم انداخت که اگرچه یک لحظه بیشتر نبود، اما انگار سالهای سال طول کشید.
در سکوت دور شدنش رو تماشا کردم و دیدم که بعد از مکالمه کوتاهی به سمت خروجی قبرستون رفت.
خیلی اروم حرکت میکرد، انگار که درحال راه رفتن روی قلبم بود و میخواست مطمئن بشه که تمامی قسمت هاش رو له میکنه..
انقدر بهش نگاه کردم تا از نظرم ناپدید شد..
دیگه نتونستم جلوی بغضم رو بگیرم و طولی نکشید که صورتم از اشک خیس شد.
بابا و مامان هردوشون داشتن نگاهم میکردن و این باعث میشد معذب تر بشم.
به خیال خودشون برای ماریا گریه میکردم اما موضوع چیز دیگه ای بود.
برای ناهار و ادامه مراسم تالار گرفته بودن اما من دیگه واقعا کشششو نداشتم پس مامان بابا رو راضی کردم که برگردیم خونه.
موقع خدافظی نمیتونستم به چشمای پدر مادر ماریا نگاه کنم و از خجالت اب شدم.
حس میکردم که من باعث مرگ دخترشون شدم و واقعا شرمنده بودم.
مامان ماریا بغلم کرد و طوری باهام رفتار کرد که انگار واقعا دامادشم اما باباش زیاد تحویل نگرفت.
البته حق هم داشت..
نشستم توی ماشین و درو بستم.
حالا وجودم کمی گرم شده بود اما روحم هنوز توی انجماد به سر میبرد.
من چقدر ساده بودم که انتظار داشتم امروزمو با دایان بگذرونم.
کاش حداقل برای اخرین بار یکم باهم وقت میگذروندیم.
اینطور که تا ابد توی حسرتش میسوختم..
فکر میکردم قراره بریم خونه اما بابا گفت که قبلش یه سر میبرتم بیمارستان تا بچه رو ببینم.
حداقل وجود بچه یکم دلم رو خوش میکرد و باعث میشد حس بدم رو فراموش کنم.
اگر گندم نبود، احتمالا همین امروز خودم رو میکشتم.
اما حالا با وجود اون نمیتونستم اینکارو کنم.
اینطور بدون پدرو مادر بزرگ میشد.
میشد یکی بدتر از من و معلوم نبود چه بلاهایی که سرش نمیومد.
نفس عمیقی کشیدم و از پنجره به بیرون خیره شدم.
مدت ها بود که شهرو ندیده بودم و کم کم داشت خیابونای رشت رو یادم میرفت.
ماشین که پشت چراغ قرمز ایستاد تونستم پارکی که روبه روی مرکز خرید بود و با دایان توش قدم زده بودیم رو ببینم.
همون روزی که با یکی دعواش شد و صورتشو خونی کردن.
کاش میتونستم برگردم به اون زمان.
کاش هیچوقت عاشق دایان نمیشدم.
البته اگه به گذشته میرفتم جلوی حسم رو نمیگرفتم و فقط سعی میکردم از لحظه های کنار هم بودنمون بیشتر استفاده کنم.
جلوی بیمارستان که ایستادیم ذوق و هیجانم ده برابر شد.
تا به حال هیچوقت همچین حسی رو نداشتم.
با همه حس های دیگه فرق میکرد..
خیلی سریع راه میرفتم و میشد هیجان رو توی وجودم به خوبی حس کرد.
هرچند که انقدر حالم داغون بود که هرکی میدیدم چند ثانیه با تعجب زل میزد بهم.
موهام به هم ریخته و رنگم سفید سفید بود و از سمتی هم از شدت گشنگی ضعف کرده بودم.
انقدر گریه کرده بودم که چشمام فاجعه بودن!
خداروشکر بیمارستان خلوت بود، اصلا تحمل دیدن ادمارو اونم بعد از اونهمه مدت انزوا نداشتم.
مامان گفت که منتظرم میمونه و من و پرستار باهم به بخش نگه داری نوزادا رفتیم.
میدونستم که بچه زود به دنیا اومده و توی دستگاه نگه داری میشه.
مامان و بابا راجب بچه باهام حرف نزده بودن و حالا کم کم داشتم نگران میشدم که نکنه سالم نباشه و یا چیزیش بشه..
پرستار در اتاق رو باز کرد و هردو باهم واردش شدیم.
یه اتاق نسبتا بزرگ بود که چندتا دستگاه شیشه ای توش قرار داشت و توی هر دستگاه یه بچه خوابیده بود.
20 бер 2023, 14:20
2 693
#part230
سعی کردم بغضم رو کنترل کنم تا نشکنه و ابروم رو با خاک یکسان نکنه.
این روز نحس نمیتونست بدتر از این باشه و حتی مرگ هم یه خبر خوب بود.
سرمو تکون دادم و با دماغ نفسی کشیدم.
_منظورتو واضح بگو..
لبشو با زبونش تر کرد اما چیزی نگفت و فقط نگاهم کرد.
حالا این نگاهش، دردناک تر از هرچیزی بود که تاحالا تجربه کرده بودم.
دایان_شاید فکر کنی من ادم خودخواهیم، اما اینطور نیست.
اینکار رو برای هردومون و اون بچه ای میکنم که حق داره مادر داشته باشه.
مطمئنا دلش نمیخواد پدرش با یه پسر دیگه رابطه داشته باشه.
اخمام رفت توی هم و دندونام رو روی هم فشار دادم.
دایان_کار من و تو از اول هم اشتباه بود سام.
این رابطه، این حس، شدنی نیست.
اشتباه محضه و اگه ادامش بدیم هردومون رو نابود میکنه..
فشار دندونام بیشتر شد، به طوری که حس میکردم هر لحظه ممکنه خورد بشن.
حالا انگار هوا سردتر شده بود و مه غلیظ تر.
دیگه نمیتونستم جلوی اشکم رو بگیرم و مطمئن بودم چشمام داشت برق میزد.
حال دایان هم بهتر از من نبود، میتونستم لرزش صدا و غم توی چشماش رو به خوبی حس کنم.
دایان_راستش من برای یه مدت دارم میرم دبی.
و فکر نکنم تا یکسالگی گندم هم برگردم.
به هرحال امیدوارم تا اونموقع ازدواج کرده باشی چون دلم نمیخواد از سر دلتنگی دوباره بهت برگردم.
پس لطفا همه راه هارو ببند.
با لحن بدی گفتم؛
_چرا خودت ازدواج نمیکنی؟
دایان_چون من بچه ندارم.
درضمن از دخترا هم خوشم نمیاد.
_با وجود اینکه اینو میدونی داری اینطور فاصله میگیری؟
نمیدونم چرا، اما داشتم اصرار میکردم تا از تصمیمش برگرده.
نه تنها اصرار میکردم، بلکه اگه لازم بود به التماس هم روی می اوردم.
نمیتونستم اجازه بدم به خاطر یکسری اشتباهات دایان رو برای همیشه از دست بدم.
به خاطر چی؟
به خاطر یه بچه؟
حاضر بودم اون بچه صدسال سیاه وجود نداشته باشه!
توی دنیایی که دایان نبود بچه میخواستم چیکار؟
یه دختر رو بدبخت میکردم با وجود اینکه دیوانه وار عاشق یه پسر دیگه بودم؟
مگه اون دختر بازیچه من بود؟
دایان_من نمیگم رابطه دوتا پسر اشتباهه یا درست نیست.
این موضوع فقط راجب منو توعه.
برای ما، توی این وضعیت، با وجود این اتفاقات اشتباهه.
با صدای نسبتا بلند گفتم؛
_چرا قبلا اشتباه نبود؟
ها؟
تازه اینو فهمیدی دایان؟
بلندتر از من گفت؛
_تو اونموقع بچه نداشتی!
نفس عمیقی کشیدم و نگاهم رو ازش گرفتم.
خداروشکر جایی ایستاده بودیم، که نسبت به قسمتهای دیگه قبرستون خلوت تر بود.
انگار سالهای سال بود کسی به مرده های اینطرف سر نمیزد.
صدای مداح و گریه های مردم هم نمیذاشت صدای دعوامون رو بقیه بشنون.
البته که اونقدر ها هم بلند حرف نمیزدیم.
هیچ نمیفهمیدم چرا دایان اینقدر فاز ادمای بامنطق رو برداشته بود؟
چی با خودش فکر میکرد؟
هیچکدوممون چیزی نمیگفتیم و در سکوت به هرجایی نگاه میکردیم غیر از صورت همدیگه..
بلاخره دایان سکوت رو شکست و گفت؛
_من خیلی فکر کردم سامیار، یه شبه هم تصمیم نگرفتم.
سه ماه تمامه که دارم به این موضوع فکر میکنم و فقطم به همین نتیجه میرسم.
هیچکس دلش نمیخواد ما باهم باشیم.
_بقیه باید بخوان؟
دایان_نه.
اونا حق تصمیم گیری ندارن اما خب چیزی که خیلیا نخوانش مطمئنا اتفاق نمیوفته..
به هرحال، من توی رابطه طرف مقابلم رو به هرچیزی حتی خانواده و خودم ترجیح میدم و همین انتظار رو از اون طرف هم دارم.
این اولین قانون منه و تو شکستیش..
چیزی نگفتم چون بهش حق میدادم.
من واقعا بچه یکی دیگه رو به دایان ترجیح داده بودم و اگه اونم اینکارو میکرد هیچوقت نمیبخشیدمش.
اما اگه شل میکردم از دستش میدادم.
با لحنی که کاملا بیچارگی از توش پیدا بود نالیدم؛
_دایان..
به چشمام خیره شد و اروم گفت؛
_من تصمیمم رو خیلی وقته گرفتم و راهیم واسه موندنم وجود نداره.
در واقع تو فقط یه قسمتشی و بقیش به خاطر پیشرفت کاریمه.
فقط میخواستم بهت خبر بدم چون فکر نکنم تا بعد ازادیتم منو ببینی.
به هرحال هرجا هستی امیدوارم خوشحال و خوشبخت باشی..
با اینکه میدونستم بدون دایان هیچوقت خوشحال و خوشبخت نخواهم بود سرم رو تکون دادم.
به زور خودم رو کنترل کرده بودم که به گریه نیوفتم.
از طرفی هم غرور بی جام اجازه پافشاری بیشتر نمیداد.
_تو هم همینطور.
سرش رو تکون داد و بدون حرف فقط نگاهم کرد.
حالا دوتامون طوری به هم زل زده بودیم که انگار برای اخرین بار بود همو میدیدیم.
انگار ساعت هم، مثل قلب هامون منجمد شده بود و زمان حرکت نمیکرد.
چشمامون روی هم خشک شده بود و هیچکدوممون این دوری و فاصله رو باور نداشت.
واقعا دیگه قرار نبود دایان رو ببینم؟
اخماش هنوز هم توی هم بود، لباش از همیشه بی رنگ تر و چشماش بی حال تر بودن.
حالا تعجب کرده بودم که توی این سرما فقط یه پیرهن به تن داشت.
البته که پیرهنش خیلی ضخیم به نظر میرسید.
موهام رو از توی صورتم زدم کنار و برای اینکه کار رو بیشتر از این سخت نکنم گفتم؛
_پس خدافظ.
20 бер 2023, 13:59
2 693
#part229
سرمو بلند کردم و بهش خیره شدم.
حالا احساس میکردم چهرش با همیشه یه مقدار فرق داره.
اکثرا که من دیده بودمش، یا خوشحال بود و یا عصبی.
کم پیش اومده بود که ناراحتیش رو بروز بده اما حالا میتونستم خیلی واضح رنگ غم رو توی چشماش ببینم.
چشم هایی که حالا بعد از مدت ها به من دوخته شده بودن.
با اینکه خیلی نسخ بودم اما سیگارم رو انداختم روی زمین و پا گذاشتم روش.
حالا میخواستم تمام حواسم به دایان باشه و جز اون سرگرم چیز دیگه ای نباشم.
دستامو کردم توی جیبم و نفس عمیقی کشیدم.
باد میزد و میتونستم بوی عطرش رو حس کنم، البته که خیلی ملایم بود و به سختی میشد استشمامش کرد.
شاید هم بوی دایان نبود نمیدونم.
قدش چند سانتی از من بلند تر بود و کمی سرم به بالا متمایل شده بود تا بهتر ببینمش.
توی اون پیرهن مشکی چروک، با اون موهای نامرتب و اخم های توی هم واقعا جذاب بود.
این پسر چی داشت که من اینطور مجنونش بودم؟
لبشو با زبونش تر کرد و نفس عمیقی کشید که سینش به جلو متمایل شد.
چقدر دلتنگ این بودم که سرمو بزارم روی سینش و برای مدت طولانی ای بخوابم.
چی شد که از نقطه امن اغوشش به مقابلش پرت شده بودم؟
اینهمه فاصله یهو از کجا اومد؟
امید داشتم که حداقل امروز رو کمی باهاش وقت بگذرونم.
بلاخره به حرف اومد و گفت؛
_چه حسی داری؟
کمی گیج شدم، انتظار هر حرفی رو داشتم غیر از این سوال.
مگه مشخص نبود توی چه حالتیم؟
دستاشو برد توی جیب شلوارش و سرشو بالاتر گرفت.
انگار که داشت از بالا بهم نگاه مینداخت، یا من در مقابلش موجود بی ارزشی بودم.
این نگاه خیرش معذبم میکرد و از سمتی باعث بالا رفتن هیجانم میشد.
_معلوم نیست چه حسی دارم؟
سرشو تکون داد و گفت؛
_چرا پیداست..
چیزی نگفتم و به پشت سرش نگاه کردم.
بابا داشت با کسی حرف میزد اما حواسش کاملا به ما بود.
دایان_به هرحال تو دیگه یه دختر داری، و باید به خاطر اون خوشحال باشی.
بهش خیره شدم و سرمو تکون دادم.
من واقعا امادگی بچه داشتن رو نداشتم، اما چرا حالا اینهمه احساس خوب بهم میداد این موضوع؟
واسه دیدن اون دختربچه لحظه شماری میکردم.
دایان_گندم..
لبخندی زدم و چیزی نگفتم که ادامه داد؛
_باید تا دیر نشده یه مامان دیگه واسش پیدا کنی.
اخمام رفت توی هم و حس بدی بهم دست داد.
_منظورت چیه؟
شونش رو انداخت بالا و گفت؛
_خب به هرحال یه بچه که نمیتونه بی مادر بزرگ بشه.
_میتونه.
سرشو تکون داد و گفت؛
_منظورت اینکه هیچوقت نمیخوای ازدواج کنی؟
حالا کم کم داشتم از حرفاش میترسیدم.
چرا اینارو میگفت؟
هدفش چی بود؟
مگه از حسم به خودش خبر نداشت؟
_دایان منظورت چیه؟
چطور با وجود تو میتونم ازدواج کنم؟
پوزخندی زد که تلخیش قلبم رو به درد اورد.
سرش رو تکون داد و موهاشو از توی صورتش زد کنار.
داشت شیرینی لبخندش رو یادم میرفت، حتی لبخندی که برای تحقیرم روی لباش مینشست!
حالا حس میکردم این فاصله داشت از همیشه طولانی تر میشد و دیگه هیچوقت هیچ چیز قرار نبود درست بشه..
دایان_چطور تونستی با وجود من بچه دار بشی، همونطورم میتونی ازدواج کنی.
اخمام بیشتر توی هم فرو رفت و گفتم؛
_دایان چرا چرت و پرت میگی؟
موضوع بچه فرق داره، خودتم میدونی که مجبور بودم و خوب یادته که اون اول قبولش نکردم!
دایان_مهم نیست اون اول قبولش کردی یا نه، مهم اینکه تا فهمیدی ماریا میخواد باهات ازدواج کنه عاشق اون بچه شدی و بین منو اون، بچه رو انتخاب کردی..
_خودتو زدی به اون راه یا واقعا نمیفهمی؟
با اخم نگاهم کرد و گفت؛
_این بود عشقت سام؟
حس کردم که قلبم خورد شد.
اب دهنم رو قورت دادم و دستمو مشت کردم.
حالا بعد از اینهمه مدت دوری، حرف زدن درمورد عشق اونم توی این شرایط واقعا سخت بود.
داشتم فراموش میکردم که دایان خبر داره دوستش دارم.
_حق نداری راجب احساس من اینطور حرف بزنی!
دایان_ببخشید که به احساسات پاک و ارزشمندتون توهین میکنم.
اما منم بلدم عاشق ده نفر باشم و بعد ادعام هم بشه.
_من عاشق ده نفر نیستم!
دایان_دیگه نیستی، چون طرف مرده..
کاملا غیر ارادی دستم رو بلند کردم اما قبل از اینکه بخوام حرکت اشتباهی بزنم خودم رو کنترل کردم.
دندونامو روی هم فشار دادم و رومو کردم اونور.
دایان_خجالت نکش بیا بزن.
نفس عمیقی کشیدم و با صدای گرفته گفتم؛
_نمیدونم چطور قانعت کنم.
دایان_من قانع نمیشم سام.
یه قدم جلو اومد و درحالی که دیگه هیچ خبری از اخم بین ابروهاش نبود با لحنی خونسرد گفت؛
_من احساساتمو پای کسی خرج نمیکنم که لیاقتش رو نداره.
حالا حسم بهش هرچی که میخواد باشه.
یه تیکه از وجودم انگار سرد شد و از کار افتاد.
حالا مطمئن بودم این روز سرد و وحشتناک، تا ابد توی ذهنم میمونه.
باورم نمیشد همچین حرف هایی رو از زبون دایان میشنیدم.
الان داشت رابطه رو تموم میکرد؟
از فکر خودم خندم گرفت، واقعا داشتم راجب کدوم رابطه حرف میزدم؟
19 бер 2023, 17:33
2 693
#part228
نمیدونم چرا اما یه طور خاصی نگاهم میکرد.
به همون اندازه که نگاه من غمگین بود، خشم توی چشمای اون دیده میشد.
نمیتونستم نگاهم رو ازش بگیرم.
حالا به چیزی نیاز داشتم که باعث بشه ماریارو فراموش کنم و چی بهتر از دایان؟
اما این نگاه اخم الودش، این چشمایی که بی رحمانه من رو نگاه میکردن و این حس بدی که بهم منتقل میکرد باعث میشد حالم بدتر بشه.
نفس عمیقی کشید و سرشو به چپ و راست تکون داد.
نگاهش رو ازم گرفت و از روی صندلی بلند شد و جمعیت رو ترک کرد.
تحمل کردن این همه حس منفی برام سخت بود و حالم رو بدتر میکرد.
لااقل وجود دایان توی این شرایط یکم بهم دلگرمی میداد اما حالا که توی جمعیت گمش کرده بودم حس بدی داشتم..
پیرمردی اومد و روی صندلیش نشست که باعث شد نگاهم رو ازش بگیرم.
مامان ماریا انقدر جیغ زد و گریه کرد که حالش بد شد و دیگه صداش در نمیومد.
یه زن دیگه ای بود که خیلی شبیه ماریا و مامانش بود و احتمال میدادم که خالش باشه، اون هم خیلی گریه میکرد.
تقریبا به پایان مراسم نزدیک شده بودیم و جمعیت نسبت به قبل کمتر شدن و دونه دونه بعد از خدافظی رفتن.
منم دیگه نمیتونستم وضعیت رو تحمل کنم، به همین خاطر رفتم پیش بابا و ازش خواهش کردم که بریم خونه اما گفت که باید تا اخر مراسم بمونیم.
نفس عمیقی کشیدم و رفتم روی صندلی نشستم.
مردی کنار پدر ماریا ایستاده بود و داشت باهاش حرف میزد و هرازگاهی هم نگاهی به من مینداخت.
سرمو انداختم پایین و به خاک قهوه ای رنگ زیر پام خیره شدم.
_سامیار بودی، درسته؟
با شنیدن صدای بابای ماریا به خودم اومدم و سرمو بلند کردم.
با اینکه خیلی گریه کرده بود، اما صداش هنوز هم مثل قبل ابهت عجیبی داشت.
با چهره ای جدی زل زده بود بهم و کنجکاوانه نگاهم میکرد.
کمی استرس گرفتم.
از روی صندلی بلند شدم و گفتم؛
_بله، درسته. سامیار.
سرش رو تکون داد و نفس عمیقی کشید.
بخش اعظمی از استرسم از اونجایی نشات میگرفت که بچه ماریا از من بود بدون اینکه ازدواج کرده باشیم.
و خب توی این کشور قطعا کسی این موضوع رو درک نمیکرد و این ارامش بابای ماریا و اینکه من و خانوادم رو برای خاکسپاری دعوت کرده بود واقعا عجیب بود!
البته من و ماریا یه زمانی رابطه داشتیم و خانوادهش اینو میدونستن و منو خوب میشناختن.
حتی بارها ماریا گفته بود که خیلی منو دوست دارن و ما یجورایی نامزد حساب میشدیم.
اما نمیدونم با این اوصاف چرا انقدر احساس شرمندگی میکردم.
انقدر خجالتزده بودم که حتی نمیتونستم توی چشمای عسلیش نگاه کنم.
چشمایی که کپی چشمای ماریا بود و این حس رو بهم میداد که ماریا جلوم ایستاده.
بابای ماریا_تو خبر داشتی که به دنیا اوردن بچه ریسکه؟
سوالی که ازش میترسیدم رو پرسیده بود.
_ن..نه.
من از هیچی خبر نداشتم، به من نگفته بود.
سرش رو تکون داد و گفت؛
_از ماریا شنیده بودم که به خاطر قتل یه نفر زندان بودی؟
دندونامو روی هم فشردم و اب دهنم رو قورت دادم.
کاش امروز اینجا نمیومدم.
_بله.
با صدای گرفتش گفت؛
_موضوع چی بود؟
ازاد شدی؟
میدونستم راه فراری ندارم و باید همه چیز رو بگم.
مگه نه ممکن بود فکرای بد راجبم بکنه و بچه رو به هیچ عنوان بهم نده.
_قتل غیر عمد.
درواقع یکی میخواست دخترخالم رو بکشه و منم برای نجات دادن اون مجبور شدم جلوشو بگیرم و اون اتفاق افتاد.
هنوز ازاد نشدم اما پنج ماه دیگه میشم..
سرش رو تکون داد.
نگاهم به دایان خورد که یه گوشه ایستاده بود و داشت حلوا میخورد.
کاش میتونستم به اندازه اون بیخیال باشم، هرچند که زیاد هم بیخیال به نظر نمیرسید.
بابای ماریا خواست چیزی بگه که کسی برای خدافظی اومد سمتش.
از فرصت استفاده کردم و سریع جیم زدم.
از قطعه ای که بقیه اونجا بودن فاصله گرفتم و کنار یه درخت ایستادم.
پسر جوونی ایستاده بود و داشت سیگار میکشید.
بوی سیگار که به دماغم خورد ارزو کردم که کاش میتونستم یه نخ بکشم.
پنج ماه بود که لب به سیگار نزده بودم.
انگار پسر متوجه نگاه هام شد چون اومد سمتم و پاکت رو گرفت سمتم.
پسر_یکی مونده، سهم تو باشه.
کمی تعارف تیکه پاره کردم اما اخر سر سیگار رو برداشتم.
پسر هم بعد از روشن کردنش غیب شد.
کام عمیقی از سیگار گرفتم و فرستادمش توی ریه هام که کمی سوز گرفتن.
حالا دیگه بهش عادت نداشتم.
سرفه ای کردم و به جمعیت خیره شدم که دیدم بابا داره نگاهم میکنه.
توی این شرایط واقعا برام مهم نبود که ببینه دارم سیگار میکشم.
چیزی برای از دست دادن نداشتم.
بعد هم، اگه الان نمیکشیدم پس کی باید میکشیدم؟
بابا هم انگار حال بدم رو درک میکرد چون اهمیتی نداد و سرشو پایین انداخت.
البته اینکه از وسط جمعیت بلند شه و بیاد سیگارم رو ازم بگیره و یکی بخوابونه توی گوشم واقعا خیط بود.
خیر سرم خودم پدر شده بودم.
با یاداوری بچه، کل حس بدم دود شد و رفت هوا.
من واقعا یه بچه داشتم؟
پس ماریا هنوز نمرده بود.
_باید حرف بزنیم.
با شنیدن صدای دایان حس کردم که قلبم فرو ریخت.
19 бер 2023, 17:08
