مصدع اوقات

برای ادامه دادن باید تظاهر به خوب بودن کرد و برای تظاهر به خوب بودن، باید ادامه داد. اینکه تا کجا میشه تحمل کرد، سوالیه که امیدوارم هیچوقت به جوابش نرسم.

آدم از خوابگاه که می‌ره خونه تا چند روز فقط متعجبه. منظورت چیه که وقتی داری غذا می‌خوری، سینک ظرفشویی بغلته و دیگه قرار نیست کلی ظرف رو بگیری دستت و راه بیفتی تا آشپزخونه یا اصلا یعنی چی که وسایلت همیشه توی حمومه و مجبور نیستی هردفعه با خودت شامپو و بقیه چیزها رو ببری حموم؟ و بعد در کنار همه‌ی این‌ها، یه اتاق جدا هم برای خودت داری؟ نه عزیزم. باورم نمی‌شه.

این چیه الان جدی؟ چرا چشمای من هیچ زیبایی توش نمی‌بینن؟

این لباس‌هایی که فقط قسمت‌های خصوصی بدن رو می‌پوشونن اصلا تو کونم نمی‌رن. به مقداری از بدن که پوشش می‌دن کاری ندارم واقعا، هرکس یه جوری راحت‌تره. مشکلم اینه که این لباس‌ها به قدری پارچه‌ی کمی دارن که عملا نمیشه رو زیبا بودنشون مانور داد و اصلا هنر طراحی لباس و زیبایی که یک لباس باید داشته باشه رو نداره و اگر داشته باشه هم، همه‌شون شبیه هم درمیان. نمی‌دونم متوجه منظورم میشید یا نه. مثلا شما تو یه زمین کوچیک قطعا کمتر از یه زمین بزرگ می‌تونید توت‌فرنگی بکارید. اینم همینه. با یه تیکه پارچه آخه دیگه چه زیبایی و هنری می‌شه به خرج داد؟ مگه یکی از اهداف لباس پوشیدن زیبایی و آراستگی نبود؟

اگه رشته‌م مربوط به مغز و اعصاب بود یه دانشجوی روانشناسی و یه دانشجوی زیست‌شناسی جانوری پیدا می‌کردم با هم یه تحقیق می‌کردیم که دقیقا چرا گربه‌ها در هر شکل و حالتی که باشن از نظر برخی آدمیزادها انقدر ناز و بوسیدنی هستن و این دقیقا چه دلیل علمی‌ای داره. آیا دلیلش به مغز آدم برمی‌گرده؟ مربوط به ویژگی‌های روانی آدم‌هاست یا نکنه گربه‌ها جادومون کردن؟ چون من یکی که دیگه واقعا خسته شدم از ناز بودن این پیشی میشیای خوردنی و ناز. اه.😭

متاسفانه چیزی که زیاد به بقیه میدم «حق»ه. ینی شما بیا من رو بکُش، شبش میام تو خوابت میگم عزیزم می‌دونم توی شرایط خوبی نبودی و مصیبت‌های بی‌پایانی که تحمل کردی باعث این اتفاق شد، غمت نباشه، درستش می‌کنیم. بعد حتی ممکنه زنده شم که درستش هم بکنم. ×سنگِ پا🛁× @sut_tw

یاد این بنده‌ی خدا افتادم

دقیق.

جای باصفای درخت دار در تهران یا اطرافش که جمعه صبح بتونی پاشی بری پیکنیک بهم معرفی می‌کنید؟ https://telegram.me/BChatBot?start=sc-408446-C5PUSFq

اسم این بیماری که یهو مغزت بگه «آهای آدم پارسال امروز آدم خوشحال‌تری بودی» و بعد مدارکش رو ارائه و تو ذهنم پخش کنه رو می‌ذارم بیماری اینستاگرام، چون نه مادرجنده من نمیخوام ببینم on this day 1 year ago today کجا و با کی بودم‌. دست از سرم بردار.

تلخ ترین حرفی که امروز میشنوی: تو همین الان اون صفات والدین ات که ازشون بدت میاد رو توی رفتار هات داری و فقط در غالب متفاوتی بروز میدی

بازکات را ممنوع کنید

شوخی‌ِ جنسی کردن مخصوصا از مدل کارمندیش، خیلی سخیف و رقت‌انگیزه ولی رقت‌انگیزتر، اون شخصیه که به این شوخی‌ها می‌خنده. اون طفلکی دیگه هیچی برای از دست دادن نداره.

بعضی چیزها خیلی خوشگل و جالب به نظر میرسن تا اینکه قیمتشون رو میبینم و بعدش، نه دیگه اونقدرها هم ارزش ندارن. بدون اونا هم دووم میارم.

تو غذات رو زیاد می‌جوی، دندون‌هات زود به زود خراب می‌شن، مجبوری هر بار میلیون میلیون پول دندون پزشکی بدی؛ من غذام رو کم می‌جوم، دندون‌هام سالم می‌مونن، عوضش ماهی ۱۰۰ هزار تومن نولپازا ۴۰ می‌خورم و در پیری سرطان معده میگیرم. حالا فهمیدی که من کی هستم؟(ژوزه مورینیو)

احساس می‌کنم راننده اتوبوس‌ها قانونی بین خودشون دارن تحت این عنوان که اگر تو ماشین بهنام بانی نذاری و صداش رو برای مسافر زیاد نکنی بی‌غیرتی.

منطقا روز جهانی لانگ دیستنس نباید وجود میداشت. اگه به فرض محال میشد مجموع ۱۲ ساعت از یک روز و ۱۲ ساعت دیگه، از یه روز دیگه رو باهم یک روز دونست و تازه این دو روز مذکور توی هر سال با سال قبل فرق می‌کرد و تاریخ مشخصی نبود، اون‌وقت شاید بقیه هم می‌فهمیدن که لانگ‌دیستنس به همین اندازه کسشر، کیری، بلاتکلیف و زجردهنده‌ست.

عموم ویدیوی اون مردک کت و شلواری که داره میگه خانمها برای جلب توجه آرایش میکنن رو برام فرستاده. درسته؛ عموم ریشاش پروفسوریه.