LATIBULE

داخل کافه کنار حوض وایستادم

دیدی وقتی یک مشت شن خشک رو محکم و با حرص فشار می‌دی، از لای انگشت‌هات فرار می‌کنن و چیزی توی دستت نمی‌مونه؟ ولی وقتی دستت رو شل و باز نگه‌ می‌داری، شن‌ها آروم کف دستت جا خوش می‌کنن؟ زندگی هم دقیقاً همین مدلیه. انسان هرچقدر حریصانه‌تر، با استرس بیشتر و چنگ‌زنان به دنبال چیزی بدوئه، اون هدف بیشتر مثل سایه ازش دور می‌شه‌. چرا؟ چون این نوع دویدن، از سرِ ترس و احساسِ کمبوده، نه از سرِ آرامش و شایستگی.

دل به قصد جان من برخاسته من نشسته تا چه باشد رای دل -مولانا

شاید عجیبه، اما آدم سرگذشت خودش رو هم نمی‌دونه! خیلی وقت‌ها نمی‌دونیم چی به ما گذشته. ممکنه سال‌ها با جراحت و فقدانی زندگی کنی و ندونی که "ترکش‌هایی" در روانت هست. می‌گن آدم فقط خودش می‌دونه چی بهش گذشته اما واقعا گاهی حتی خودش هم نمی‌دونه. نمی‌دونی چه چیزهایی رو از دست دادی. تا کِی؟ تا وقتی در موقعیتی مشابه قرار می‌گیری، تازه می‌فهمی مثل قبل نیستی، روان و بدنت، همراهیت نمی‌کنند و انگار چرخ‌دنده‌ها نمی‌چرخند. یه چیزی رو گم ‌کردی، اما نمی‌دونستی گم کردی. عین آدمی که یه‌عالم مسیر اومده، خسته و کوفته، جلوی در می‌بینه کلید توی جیبش نیست و هیچ‌وقت هم نبوده. روزی، جایی، کلید رو جا گذاشته، یا کسی گرفته‌ش، یا نشانه‌ها رو اشتباه کرده و اینجا خونه‌ش نیست، هست؟ سرگردان. #معین_دهاز @nabayad_m

چقدر خوبه این حرفِ ژان کوکتو: اینجا می‌کوشم زندگی کنم. یا بهتر بگویم، به مرگی که درونم لانه کرده، زندگی می‌آموزم.

آه ای زندگی منم که هنوز با همه پوچی از تو لبریزم نه به فکرم که رشته پاره کنم نه برآنم که از تو بگریزم -فروغ فرخزاد

.