LATIBULE

آه ای زندگی منم که هنوز با همه پوچی از تو لبریزم نه به فکرم که رشته پاره کنم نه برآنم که از تو بگریزم -فروغ فرخزاد

.

دیوانهٔ خواب بودم و خواب از من می‌گریخت. عذابی که تمامی نداشت، مثل یک بادبادک رها شده در آسمان ذره‌ذره می‌مردم و ذره‌ذره جان می‌گرفتم. مرگ و زندگی دست به دست هم برای بافتن لباسی تلاش می‌کردند که هیچ کدامشان را نمی‌توانستم بپوشم. گفتم سرزمین خواب کجاست، ای غریبه؟ با این فکرها دانستم که برگشته‌ام. باخودم، باگذشته و با یاد او کلنجار می‌رفتم. برمی‌گشتم به جایی که رها شده بودم. کسی صدام می‌کرد. باز هم بین قطره‌هایی که از جایی می‌چکید بوی خاک می‌آمد، مزهٔ خواب‌زدگی تو دهنم مانده بود، دلم می‌خواست دردی می‌داشتم که می‌توانستم مچاله شوم و گریه کنم. گاه ناله‌ای آدم را تسکین می‌دهد، امّا من نمی‌توانستم. - عباس معروفی؛ سال بلوا

هادی حدادی و سروش محمدی، ۳مهر ۱۴۰۵

«‏اگر به زخم نیندیشم ‏مرهم علف را ‏به خواب کدام آهو بزنم؟» - منوچهر آتشی. | آن؛ نشسته در بهمن.

.

طاهر قریشی، ۲۰ شهریور ۱۴۰۵