Rosebud

‍ هنوز که هنوز است، با مرور خاطرات غربی‌ام فقط یک بیت شعر من را بس است. ژان کوکتو در پاسخ به کسی که از او پرسید «اگر ببینی آتش دارد خانه‌ات را ویران می‌کند، چه چیزی را از آن مهلکه نجات می‌دهی؟» گفت «آتش را». 📖 – «سفرنامه ایران (کلکسیون شن)» ✍️ – «ایتالو کالوینو» ⊣ MindOfStitch

♪#Book

گفتم کفی بزن دست‌هایت را شکسته بودند گفتم حرفی زبانت را چشم گشودی وآنگاه، هزاران گره آنان به پنجره سنگ می‌زنند کورمان می‌کنند آیینه را می‌شکنند و در این میان سنگ به نجوای پنجره پاسخ می‌دهد خدایا! چه آسان همه‌چیز شکسته می‌شود ما روزمان را آغاز می‌کنیم حال آنکه از گذشته نمی‌دانیم و گاه مرگی فرا می‌رسد که ما را به فردا نمی‌سپارد و او او که خبر می‌فروشد برای روزنامه فریاد می‌کشد منطق سنگ | «تد هیوز» ⊣ MindOfStitch

به‌زودی یک جلسه آنلاین خواهیم داشت در مورد «سوگ». می‌خوایم با گریزی به ادبیات، هنر و سینما در مورد فقدان، سوگواری و رنج‌مون باهم صحبت کنیم تا بهمون یادآوری بشه همه کنار همیم و تنها نیستیم. شرکت توی این رویداد هیچ هزینه‌ای نداره ولی به‌دلیل محدودیت ظرفیت، باید حتما رزرو کنید. بزودی اینجا تاریخ و نحوه شرکت در رویداد رو براتون می‌ذارم.

به‌زودی یک جلسه گ آنلاین خواهیم داشت در مورد سوگ. می‌خوایم با گریزی به ادبیات، هنر و سینما در مورد فقدان، سوگواری و رنج‌مون باهم صحبت کنیم تا بهمون یادآوری بشه همه کنار همیم و تنها نیستیم. شرکت توی این رویداد هیچ هزینه‌ای نداره ولی به‌دلیل محدودیت ظرفیت، باید حتما رزرو کنید. بزودی اینجا تاریخ و نحوه رزرو رو براتون می‌ذارم.

‍ Well, there goes that dream… ⊣ MindOfStitch

‍ Well, there goes that dream… ⊣ MindOfStitch

اگه دوست داشتید پست اخیر من از کتاب «چرا از تاریخ درس نمی‌گیریم؟» رو توی پیجم بخونید: https://www.instagram.com/p/DUYX0o1jCC_/?igsh=YWV2MnR2Y3R5ODJ2

‍ تا همین چند سال پیش، انتخاب آرزوی روز تولدمان دست‌کم چند لحظه طول می‌کشید؛ حالا اما اصلاً اگر شوری برای جشن باقی بماند، با چه کسی تقسیمش کنیم؟ یادم می‌آید با شور فراوان رفته بودم می‌دویدم. سخت مشتاق و تشنه‌ی رسیدن بودم، اما به یک‌باره یادم آمد که مقصدی ندارم. فهمیدم تنها برای فرار از سکون ادامه می‌دهم. تصنیف «یادگار دوست» در گوشم صفیر که می‌کشید: «درمان که کند مرا که دردم هیچ است»، بر پله‌ی خانه‌ای نشستم و چشمم به لکه‌های تیره‌ی روی کفش‌هایم افتاد. هوا سرد بود. با دستمال عینکم به جان کفش‌ها افتادم و تا می‌خوردند ساییدم‌شان. به خودم که آمدم دیدم بخار شیشه‌های عینک را گرفته؛ آمدم تمیزشان کنم، دیدم دستمالِ چرک‌گرفته بدترش می‌کند. اصلاً چرا کفش‌ها را تمیز کردی؟ مگر جایی می‌روی؟ جواب دادم: حداقل به بعضی کثافت‌ها که زورت می‌رسد، محوشان کنی. به این فکر کردم که این شدنی‌ها چقدر نشدنی‌ست. وقتی به خودم زحمت دادم و دور و بر را نگاه کردم، دیدم هوا تاریک شده؛ اولین خبر خوب امروز. مسیری که آمده بودم را گرفتم و رفتم تا خانه. باقی‌اش را یادم نیست؛ اما صبحِ بعد که حرارت آفتاب روی صورتم بیدارم کرد، دلم نمی‌خواست به دیروز فکر کنم. ⊣ MindOfStitch

♪#PostRock

‌‍ ‍⋞ - دریغا. سرزمینِ نگون‌بخت که از به یاد آوردنِ خود نیز بیمناک است. کجا می‌توانیم آن را سرزمین مادری بنامیم که گورستان ماست؛ آنجا که جز از-همه-جا-بی‌خبران را خنده بر لب نمی‌توان دید. آن‌جا که آه و ناله‌ها و فریادهای آسمان‌-شکاف را گوشِ شنوایی نیست. آن‌جا که اندوهِ جانکاه چيزی‌ست همه‌جا یاب. و چون ناقوسِ عزا به نوا درآید کمتر می‌پرسند که از برای کی‌ست، و عمرِ نیک‌مردان کوتاه‌تر از عمرِ گُلی‌ست که به کلاه می‌زنند، و می‌میرند پیش از آن که بیماری گریبانگیرشان شود.⋟ 📖– «مکبث» از «ویلیام شکسپیِر» 🪶برگردان پارسیِ استاد «داریوش آشوری» –©Gustave Moreau — Study for Lady Macbeth, [1851] ♪#Play ⊣@MindOfStitch‟

از هفته آینده قصد مطالعه گروهی و هم‌خوانی اولین کتاب از سه‌گانه توتالیتاریسم هانا آرنت یعنی «یهودی ستیزی: عناصر و خاستگاه های حاکمیت توتالیتر»، رو داریم. این هم‌خوانی هیچ هزینه‌ اضافه‌ای جز تهیه کتاب نداره اگر تمایل به شرکت داشتید بهم پیام بدید: t.me/BluChtBot?start=Stitch

‍ خشم کنی بی گناه، بر شکنی بی سبب کوری بخت منست، ورنه خطای تو نیست بر در تو هر کسی خاص شد، الا که من هیچ کسان را مگر ره به سرای تو نیست صبر به امید وصل بر در دل شسته بود هجر درون رفت و گفت، خیز که جای تو نیست — «امیر خسرو دهلوی» — ⊣ MindOfStitch

♪#Poem ♪#PostRock

‍ بر درد عشق جوییم درمان ز هم من و دل چون گمرهان که جویند از یکدگر هدایت #تک «آذر بیگدلی» ⊣ MindOfStitch

♪#PostRock