Rosebud

‍ روزگار چه به سرتان آورده دوستان نگون‌بخت من؟ مثلاً تو فوتاکی، حرف‌های بی‌انتها و دلتنگ‌کننده‌ات درباره رنگ طبله کرده‌ی ساختمان‌ها، شیروانی‌های گسیخته، دیوارهای فروریخته و آجرهای از هم پاشیده، طعم تلخ ناکامی بر هر آن چه می‌گویی سایه افکنده. چرا زمان را بر سر جزئیات حقیرانه هدر می‌دهید؟ چرا از زوال اندیشه، تنگ‌چشمی و ژنده‌پاره‌هایی که به تن دارید حرفی نمی‌زنید؟ آیا دوست دارید از ناتوانی‌ای که گریبانتان را گرفته، چیزی نگویم؟ خواهش می‌کنم از جملات تندی که به زبان می‌آورم آزرده نشوید. دوست دارم با شما روراست باشم و هرچه را از ذهنم می‌گذرد بگویم، چون باور کنید این دست‌ ‌آن‌ دست‌کردن و تلاش برای این‌که ناراحتتان نکنم، اوضاع را بدتر می‌کند! اگر واقعاً بر این گمانید که «شهرک نفرین شده»، این حرفی بود که همین دیروز آقای مدیر در گوش من گفت، پس چرا جرأت به خرج نمی‌دهید و کاری نمی‌کنید؟! دوستان، اگر ناراحت نمی‌شوید، باید بگویم این منش پست، حقیر و بزدلانه‌ای که در پیش گرفته‌اید نتایج وخیمی به دنبال خواهد داشت! ناتوانی‌تان سزاوار سرزنش است، بزدلی‌تان سزاوار سرزنش است. سزاوار سرزنش‌اید، خانم‌ها و آقایان؛ چون -خوب گوش کنید!- تنها خودتان هستید که کمر به نابودی خودتان بسته‌اید!... و این کار گناهی نابخشودنی است. 📖 – «تانگوی شیطان» ✍️ – «لسلو کراسناهورکایی» ➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿➿ ©John Martin (1789–1854)  • Pandemonium, 1841 ⊣ MindOfStitch

♪#Book