Too Loud a Solitude

همدلی یعنی درک دنیای شخصیِ دیگری، طوری که انگار دنیای خودمان است. این «انگار» مهم است؛ چون همدلی به معنای یکی‌شدن با دیگری نیست؛ یعنی به دنیای او قدم بگذاری و بکوشی، با اجازه‌ی او، از منظر او جهان را ببینی؛ آن‌چنان که او می‌بیند و تا جایی که می‌توانی با تجربه‌ی او هماهنگ شوی. انسان، اصالتاً و ذاتاً، موجودی تنهاست؛ موجودی اجتماعی که در بنیادی‌ترین تجربه‌های وجودی خود تنهاست و با سیلی واقعیت مواجه می‌شود و مزه‌ی تلخ درد را می‌چشد. به زندگی خودتان بنگرید: وجود و بدن‌تان از آنِ خودتان است و دردتان مختص شماست. هیچ‌کس نمی‌تواند جای شما درد بکشد یا تمام رنجتان را با خودش به دوش بکشد. ما در این جمع جهانی تنها نیستیم؛ در کنار همیم، اما تنهاییم. هرکدام به‌شکلی شگفت‌انگیز در جست‌وجوییم تا شاید از شک به یقین برسیم و از انزوا به جمع. برای آرام‌کردن رنج‌هایمان واژه می‌سازیم و عدالت، حقیقت و زیبایی و... را صدا می‌زنیم. روایت می‌سازیم، معنا می‌سازیم و می‌کوشیم از فاصله‌ای که میان ما و دیگری است، عبور کنیم. زندگی شلوغ است، آدم‌ها زیادند، همدل‌ها کم‌اند و همدردها کمتر. غم، محرم و مرهم می‌خواهد. شاید بتوانیم برای دیگری، هرچند کوتاه، این‌گونه باشیم. شاید نتوانیم رنج دیگری را بر دوش بکشیم، اما می‌توانیم لحظه‌ای کنار او بایستیم؛ جهانش را، انگار، از چشم خودش ببینیم. ✒️@neighborscloset https://t.me/ToooLoud

شايد دليل تمام اين واگویه‌ها اينه كه نمى خواى "آخرِ" داستان، "اولش"و هم خراب كنه. https://t.me/ToooLoud

«از سالی که گذشت یه درس برام به جا موند و هر روز بیشتر از پیش با اون روبرو میشم، اين که جهان بر مدارِ دگرگونی می‌گرده . همه چیز می‌تونه در یک آن دگرگون بشه ! احساسات، رابطه‌ها، آدم‌ها، تندرستی، مسیر زندگی… و هرچی بیشتر می‌گذره ، بیشتر به این یقین می‌رسم که ما مالکِ هیچ‌چیز نیستیم، جز شاید همین لحظه، اون هم لحظه‌ای که حتی به ماندگاری‌اش اطمینان نداریم و شاید تنها خیال می‌کنیم که در اختیار ماست. این روزها مشغولِ يادگرفتن سبکبار شدنم! اینکه دل‌بستگی‌ها و تملک‌هام‌و کمتر کنم، تا اگه روزگار چیزی‌و از من گرفت، رنج فقدانش کمتر باشه و شاید وداع آسونتر… ممکنه معنای رهایی همین باشه؛ رها کردن هر چیز، همون‌طور که هست! بی اینکه در سودای دگرگون کردنش باشیم، یا بیش از اندازه در بند نگه داشتنش.»

https://t.me/ToooLoud

‏«شبت به خیر ای غمی که ما را بزرگ می‌کنی.» https://t.me/ToooLoud

Drowning_ https://t.me/ToooLoud

آدم اگه بخواد، بلده اگه نخواد هم “بهونه” بلده..

خیلی وقته که فهمیدم زندگی یعنی دائما دووم آوردن و ادامه دادن، ولی گاهی دلم می‌خواد با تمام وجودم بزنم زیر میز، وسط خیابون تو اوج شلوغی بزنم زیر گریه، آدمی که ارتباطش بوی دو‌‌‌ طرفه بودن نمیده رو بزنم زیر بازیش، و بزنم زیر تمام قولایی که به خودم دادم. اما درنهایت من می‌مونم و زندگی‌ای که مجبورم می‌کنه به سازش روی خرده شیشه‌های قلبم برقصم.

Foremma

https://t.me/ToooLoud