3imar سیمار

‍ ... برای مردم بی‌دوربین این جملهٔ «چرا نمی‌ذارید آدم کار کنه» را هر کسی که در ایران زندگی کرده می‌تواند بگوید - از وانتی محترم میوه‌فروش گرفته تا برترین متخصصان پیچیده‌ترین حوزه‌ها. واقعیت این است که وضعیت ایران بیشتر برای عدم موفقیت طراحی شده است تا برای موفقیت و فقط قشر خاصی هستند که از این وضعیت سود می‌برند یا مهارت‌های خاصی برای بندبازی در این شرایط دارند که از شهروند عادی زحمتکش یا شریف برنمی‌آید. تجمعات صدهاهزارنفری ایرانیان در سه قارهٔ جهان - از استرالیای وسط اقیانوس آرام تا آن سوی اقیانوس آرام در لس‌آنجلس و در شهرهای بزرگ کانادا و در نقاط مختلف اروپا - چه معنایی دارد جز اینکه در پس هر چهره‌ای دقیقاً همین پرسش دردناک نهفته است: «چرا نمی‌ذارید آدم کار کنه؟» فکر می‌کنید اگر این میلیون‌ها متخصص ایرانی می‌توانستند راحت کار کنند و درآمدی شایسته داشته باشند، رنج جلای وطن را به جان می‌خریدند؟ آن‌ها هرروز باید با مشکلات ایرانی بودن - که پر از دست‌انداز است - می‌ساختند و می‌سوختند. کمترینش این بود که هرروز درگیر فیلترینگ بودند. اقتصاد ایران - که مردم مثل قفس در آن گیر افتاده‌اند - چه معنایی دارد جز اینکه «چرا نمی‌ذارید آدم کار کنه؟» دویدن و نرسیدن برای گذشته بود، ما دچار دویدن و دورتر شدنیم؛ دچار دویدن و گم‌شدنیم؛ دویدن و فقیرتر شدن. کدام کشور مانند ایران این‌چنین دچار سقوط درآمد سرانه و تورم بی‌وقفه بوده؟ این یعنی دویدیم و از یک متر آپارتمان دورتر شدیم؛ دویدیم و از کالاهای مصرفی دورتر شدیم - این یعنی نتیجهٔ کار عمر ما سوخت. اگر صفی باشد برای کسانی که می‌توانند گله کنند «چرا نگذاشتید کار کنیم؟»، فردوسی‌پور احتمالاً یا کاملاً ته صف است یا جایی اواخر صف. پس کسانی که حتی از جلوی در صداوسیما هم نمی‌توانستند رد شوند، چه بگویند؟ میلیون‌ها زنی که به شرط پوشش دستوری می‌توانستند کار کنند چه بگویند؟ میلیون‌ها ایرانی که توان انکار عقایدشان را نداشتند و در نتیجه راهی به بسیاری از فرصت‌های شغلی نداشتند، چه بگویند؟ و کسانی که از دی‌ماه حالا اصلاً ديگر زنده نیستند تا کسی نگذارد کار کنند، چه بگویند؟ متأسفانه دوربینی نیست تا اشک بقیهٔ ایرانیان را ثبت کند، وگرنه همهٔ ما یک سهمیهٔ گریستن جلوی دوربین داریم؛ شاید هم چند سهمیه. اما این غم را زندگی بر چهرهٔ ما حک کرد؛ اندوهی در چشمان اکثریتی از ایرانیان ثبت شده است؛ اکثریتی که اقلیتی نگذاشت کار کنند. #مهدی_تدینی @simar50

‍ ... ذهنِ پول محور #محمدرضا_اسلامی مسابقه فینال جام‌جهانی با تمام ماجراهایش برگزار شد و تیم ملی فوتبال اسپانیا با تک گل فران تورس در وقت‌های اضافی آرژانتین را شکست داد و قهرمان جام جهانی ۲۰۲۶ شد. چند نکته درباره این مسابقه: در بازار خرید و فروش Resale قیمت بلیط هر صندلی متوسط ۱۷ تا ۱۸ هزار دلار بود. قیمت صندلی‌های ممتاز هر بلیط ۳۵ هزار دلار بود. «ارزان ترین صندلی‌ها» در این مسابقه با قیمت هر بلیط هفت هزار دلار! (۷٫۰۰۰$) فروش رفت. یعنی یک خانواده چهار نفره در این مسابقه باید بین ۲۸ هزار دلار تا ۶۸هزار‌دلار برای خرید بلیط هزینه پرداخت کرده باشد. البته اگر در جایگاه ویژه بوده‌اند که ۱۵۰ هزار دلار هزینه فوتبال خانواده شده. دنیای جالبی است. در همان نیوجرسی یا نیویورک حقوق دریافتی یک معلم دبیرستان جوان اگر که با مدرک فوق لیسانس استخدام شده باشد ماهیانه بین ۶۵۰۰ تا ۶۹۰۰ دلار است! یعنی حتی اگر تمام حقوق یک ماه کار کردن را هم بدهد بازهم ارزان‌ترین بلیط این ورزشگاه را نمی تواند بخرد. یک معلم دبیرستان در نیویورک اگر که ده تا پانزده سال سابقه کار داشته باشد حقوقش بین ۸هزار تا ۹هزار دلار در ماه است.   دنیای امروزِ انسان در بحث «حقوق و درآمدها» به شدت لنگ می‌زند. یکی از ویژگی‌های اقتصاد امروز این است که درآمدها الزاما با ارزش اجتماعی مشاغل تناسب ندارند. گاه دلالی یا کارهای با ارزش اجتماعی اندک، مزایای چشمگیر دارند و این واقعیت باعث خواهد شد/ شده تا نسل جوان عمدتا ذهنِ «پول محور» داشته باشد. ولع و شوق به «جهش» در امر پول. آن خانواده چهار نفره‌ای که در یک روز برای دیدن مسابقه فوتبال ۶۸ هزار دلار تا ۱۵۰هزار دلار پول بلیط می‌دهد، جدای از پول پرواز هواپیما، هتل و غذا و … قطعا پدر آن خانواده معلم فیزیک یا ریاضی نیست. راستی شغل پدر آن خانواده چیست؟ آن خانواده‌ای که برای یک مسابقه‌ی فوتبال بیش از صدهزار دلار هزینه می‌کند، احتمالاً درآمدش از چه فعالیتی تأمین شده است؟ آیا این فعالیت، از نظر ارزش اجتماعی، به همان اندازه‌ای که درآمد ایجاد می‌کند، برای جامعه نیز ارزش می‌آفریند؟ این سوالات جدی است. @simar50 #مسی #یامال‌_کوچولو #جام‌جهانی‌_فوتبال