3imar سیمار

... مرگ امید، تولد آزادی است ‍ لابد وقتی این جمله‌ی لاروشفوکو را می‌خوانید پیش‌خودتان می‌خندید و می‌گویید یارو رسما رد داده و یک تخته‌اش کم است! چون اساسا انسان بدون امیدواری انگیزه‌ای برای کشیدن بارِ این زندگی سگی را ندارد، اما در مکتب این موسیوی فرانسوی امید همیشه هم چیز مفید و موثری نیست و گاهی می‌تواند بسیار مخرب و منفی باشد! امیدی که اکثر مردم به آن چسبیده‌اند چیزی جز یک سم مهلک نیست البته نه به این معنی که فاتحه‌ی امیدواری را یکجا بخوانیم، نخیر جانم! مقصود امیدهای واهی چرک‌مُرده‌ای است که شما را گروگان یک ان‌شاءالله و ماشاءالله و خدا ارحم‌الراحمین است کرده و فرصت‌های نقد امروزتان را به امید نسیه‌ی فردا یکی یکی به فاکِ فنا می‌دهد و کک‌تان هم نمی‌گزد. اصولا ما نشسته‌ایم به انتظارِ گودو! که شاید دستِ غیبی از آستین آسمان درآید، وردی بخواند و این نکبتِ واقعیت را بشورد و ببرد اما حقیقت این است که تا گلوی امیدهای توخالی را نگیری و با دوتا دست‌های خودت خفه‌شان نکنی رنگِ رهایی را در این خراب‌شده نمی‌بینی. مرگِ امید‌های پوچ و مسخره یعنی زُل زدن توی چشم واقعیت و پذیرفتن بی‌قید و شرط این زندگی. دخیل بستن به دستِ غیب و معجزه‌ و این خزعبلات جدیدِ جذبِ انرژی، بدترین نوع امیدواریست که باید هر‌چه زودتر از شرش خلاص شد، آنوقت است که می‌رسید به آزادی درونی، به همان‌جایی که آلبر کامو می‌گفت: هیچ امیدی نیست و این را دانستن، خودِ آزادی است. @simar50

... سیلی‌ای که چرچیل نزد ‍ از چرچیل نخست‌وزیر انگلستان در ایام جنگ جهانی دوم پرسیدند که آیا میدانستی فاتح جنگ خواهی شد؟ پاسخ داد با یک حادثه‌ی ساده پی بردم که جنگ را خواهیم برد. شرکت در جلسه‌ای حیاتی در راس ساعتی معین الزام‌ آور شد. چرچیل می‌گوید: به علت اشتغال به کارهای دیگر، چند دقیقه مانده به جلسه به راننده‌ام گفتم مرا فوری به محل جلسه برساند. راننده مسیر کوتاه اما ورود ممنوع را انتخاب کرد. وسط خیابان ناگهان افسر راهنمایی‌ و رانندگی قبضِ جریمه به دست در حین بمباران پیدا شد و دستور توقف داد. راننده گفت: «نخست‌وزیر است و به جلسه محرمانه ‌ای می‌‌رود و باید در راس ساعت به جلسه برسد و به دلیل اعتبار از خیابان ورود ممنوع استفاده کردم». افسر با خونسردی گفت : «هم ماشین و هم نخست‌ وزیر و هم وظیفه‌‌ام را خوب می‌شناسم» چرچیل می‌خواهد تا افسر، جریمه را به نام او بنویسد اما افسر می‌ گوید: «جریمه متعلق به راننده خاطی است و باید نام وی نوشته ‌شود اما شما می ‌توانید شخصا پرداخت قبض را بر عهده بگیرید». با تسلیم قبض، چرچیل دستور دور زدن را به راننده داد چرا که نمی‌تواند اجازه دهد در خیابانی که ورود ممنوع است حتی پس از جریمه حرکت داشته ‌باشد، وقتی راننده مشغول دور زدن شد چرچیل با لبخندی خاص سیگار برگش را روشن کرد و گفت: «جنگ را می‌ بریم ... !!». راننده گفت : «قربان، جریمه شدیم، زیر بمباران ماندیم ، به جلسه نمی‌‌رسیم، افسر راهنمایی اجازه نداد چند قدم دیگر جلو برویم که به موقع به جلسه برسیم و شما از پیروزی می ‌گویید؟!» چرچیل پاسخ می ‌دهد: «جنگ را می ‌بریم، چون قانون حاکم است و خیابان ‌های لندن به رغم بمباران سنگینِ دشمن با قانون اداره می ‌شود». چرچیل درست پیش‌بینی کرده بود. بیهوده نیست که امروز، ۷۶ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، چرچیل را در زمره‌ی بزرگترین سیاستمداران جهان جای می‌دهند و شکست فاشیست‌‌های آلمانی را ناشی از مال‌ اندیشی‌های او می ‌دانند و هر آنکه دستی در سیاست‌‌ورزی دارد به او نسبتش می ‌دهند. @simar50

‍ ⁨ ... گفتید «جنگ نمی‌شود، مذاکره نخواهیم کرد»! عراقچی در ۲۹ آبان ۱۴۰۴ گفت: ترامپ به ما نامه‌ای داده و صراحتاً نوشته است«بیش از دو گزینه وجود ندارد: یا جنگ و خون‌ریزی، یا مذاکره مستقیم برای پایان‌دادن به غنی‌سازی و برنامه موشکی.» این مصاحبه چند ماه پس از جنگ دوازده‌روزه انجام شد. یعنی حتی در آبان‌ماه نیز اختلاف‌های اصلی میان آمریکا و جمهوری اسلامی دقیقاً همان مسائلی بود که پیش‌تر به جنگ انجامیده بود. این سخنان همچنین تنها یک ماه پیش از آن بیان شد که حکومت به کشتار مردم در خیابان‌ها دست زد. امروز نیز محور مذاکرات کاملاً روشن است: همان موضوعاتی که جنگ دوازده‌روزه را رقم زد؛ همان مسائلی که عراقچی در آبان‌ماه در تلویزیون درباره‌شان سخن گفت؛ همان عواملی که بعدتر جنگ چهل‌روزه را به‌وجود آورد؛ و همان سیاست‌هایی که در طول ۴۷ سال گذشته برای ایران تحریم، انزوا، فقر و ویرانی به همراه داشته‌اند و‌ برای مردم جز سرکوب و تقلب در انتخابات و گلوله و زندان و اعدام نداشتید! و گفتید : هر که ناراضی است برود! خون تک‌تک ایرانیان بر گردن شماست. شما طرف مذاکره بودید. شما حق انتخاب داشتید. شما تصمیم‌گیرنده بودید. در یک سوی انتخاب، جان مردم، امنیت کشور، زیرساخت‌ها، صنایع فولاد و پتروشیمی و آینده ایران قرار داشت؛ و در سوی دیگر، غنی‌سازی، برنامه موشکی و دشمنی دائمی با اسرائیل و آمریکا. گفتید «جنگ نمی‌شود، مذاکره نخواهیم کرد»! شما آگاهانه گزینه دوم را انتخاب کردید، نه یکبار ، نه دوبار، بارها این مسیر را انتخاب کردید. هنوز هم طرف مذاکره و تصمیم‌گیرنده شمایید. اگر جنگ دوباره آغاز شود، که با حملات شما به کشتی‌ها و شعار «نه سازش نه تسلیم، نبرد با آمریکا» و… شروع شده و دامن جنوب را گرفته باز هم نتیجه تصمیم و انتخاب شما بوده؛ و مسئولیت آن نیز مستقیماً بر عهده شما گرد‌ن‌نگیرهای تاریخه. @simar50