3imar سیمار

‍‍ ... همدستی شهرت و شرارت وقتی خبرهای مربوط به نظام‌های تمامیت‌خواه جهانی می‌شود، سکان‌داران دنبال کسانی می‌گردند تا اعتبار جهانی بگیرند یا خود را در مقابل مردم خود توجیه کنند. کسانی که نقطه‌ضعف‌هایی دارند؛ افراطی‌اند یا با پول رام می‌شوند، اصول اخلاقی ندارند، تعصب نسبت به مَسلکی کورشان کرده یا کسب‌وکارشان روزمره‌سازی شر و شرارات است، بهترین انتخاب هستند برای نظام‌های مستبد: #هیتلر، دوک و دوشِس وینزر را به آلمان نازی دعوت کرد و #فیدل_کاسترو، رهبر کوبا، گابریل گارسیا مارکز نویسنده کلمبیایی را به عنوان دوست در کنار خود می‌نشاند. در کره شمالی، کیم‌ جونگ اون، ستاره سابق بسکتبال آمریکا، دنیس رادمن را کنار خود گذاشت. استالین، نویسنده‌ها و متفکران چپ‌گرای جهان را به شوروی دعوت می‌کرد؛ از جرج برنارد شاو تا ژان پل سارتر. #استالین سراغ والتر دورانتی هم رفت، رئیس دفتر نیویورک‌تایمز در مسکو، روزنامه‌نگاری بی‌اخلاق که راحت خریده شد. بیشتر نظام‌هایی که اعتبار را با این روش‌ها می‌خرند، سرآسیمه می‌خواهند سیاست غیرانسانی و شرارت خود را در جهان باورپذیر کنند و از خود چهره‌ای معتبر و منطقی و قربانی رسانه‌ها بسازند. اما معمولاً رودست می‌خورند؛ این چهره‌های مشهور جذب شده و کنارشان ایستاده، معمولا ژله‌ای یا تقلبی‌اند، یا وعده‌ای تهی گرفته‌اند، یا رودست می‌خورند و شر دامن خودشان را هم می‌گیرد، یا کمی بعد سرخورده شده و تلاش‌ برای همسویی با این نظام‌ها را مایه ننگ زندگی‌ خود می‌خوانند. تلاش و پشتکار این نوع حکومت‌ها این است که چهره واقعی‌شان برای دنیا نمایان نشود یا با خبرسازی و پروپاگاندا چهره غیرواقعی از خود بسازند. دلیل پذیرایی و آغوش بازشان از چهره‌های مشهور همین است؛ می‌خواهند وجود متظاهرانه و نمایشی معتبری از خود بسازند؛ هرچقدر که هزینه‌اش باشد، هرچقدر که غیرمنطقی باشد، هرچقدر که مصنوعی و خنده‌دار و فریبکارانه به نظر برسد، مهم نیست. مهم این است که اعتباری جعلی و ظاهری برای خود بسازند تا به پشتوانه آن کمی بیشتر بمانند و ادامه دهند و ظلم کنند و ریشه بدوانند. @simar50

‍ ... همدستی شهرت و شرارت وقتی خبرهای مربوط به نظام‌های تمامیت‌خواه جهانی می‌شود، سکان‌داران دنبال کسانی می‌گردند تا اعتبار جهانی بگیرند یا خود را در مقابل مردم خود توجیه کنند. کسانی که نقطه‌ضعف‌هایی دارند؛ افراطی‌اند یا با پول رام می‌شوند، اصول اخلاقی ندارند، تعصب نسبت به مَسلکی کورشان کرده یا کسب‌وکارشان روزمره‌سازی شر و شرارات است، بهترین انتخاب هستند برای نظام‌های مستبد: #هیتلر، دوک و دوشِس وینزر را به آلمان نازی دعوت کرد و #فیدل_کاسترو، رهبر کوبا، گابریل گارسیا مارکز نویسنده کلمبیایی را به عنوان دوست در کنار خود می‌نشاند. در کره شمالی، کیم‌ جونگ اون، ستاره سابق بسکتبال آمریکا، دنیس رادمن را کنار خود گذاشت. استالین، نویسنده‌ها و متفکران چپ‌گرای جهان را به شوروی دعوت می‌کرد؛ از جرج برنارد شاو تا ژان پل سارتر. #استالین سراغ والتر دورانتی هم رفت، رئیس دفتر نیویورک‌تایمز در مسکو، روزنامه‌نگاری بی‌اخلاق که راحت خریده شد. بیشتر نظام‌هایی که اعتبار را با این روش‌ها می‌خرند، سرآسیمه می‌خواهند سیاست غیرانسانی و شرارت خود را در جهان باورپذیر کنند و از خود چهره‌ای معتبر و منطقی و قربانی رسانه‌ها بسازند. اما معمولاً رودست می‌خورند؛ این چهره‌های مشهور جذب شده و کنارشان ایستاده، معمولا ژله‌ای یا تقلبی‌اند، یا وعده‌ای تهی گرفته‌اند، یا رودست می‌خورند و شر دامن خودشان را هم می‌گیرد، یا کمی بعد سرخورده شده و تلاش‌ برای همسویی با این نظام‌ها را مایه ننگ زندگی‌ خود می‌خوانند. تلاش و پشتکار این نوع حکومت‌ها این است که چهره واقعی‌شان برای دنیا نمایان نشود یا با خبرسازی و پروپاگاندا چهره غیرواقعی از خود بسازند. دلیل پذیرایی و آغوش بازشان از چهره‌های مشهور همین است؛ می‌خواهند وجود متظاهرانه و نمایشی معتبری از خود بسازند؛ هرچقدر که هزینه‌اش باشد، هرچقدر که غیرمنطقی باشد، هرچقدر که مصنوعی و خنده‌دار و فریبکارانه به نظر برسد، مهم نیست. مهم این است که اعتباری جعلی و ظاهری برای خود بسازند تا به پشتوانه آن کمی بیشتر بمانند و ادامه دهند و ظلم کنند و ریشه بدوانند. @simar50