3imar سیمار

‍ ... قاتلان،کلاهبرداران،ظالمان،دروغگویان بزرگترین تهدید برای بشریت نیستن، خطر بزرگتر برای جامعه احمقها هستن اما چرا؟ا؟ جمله‌ی معروفی هست که میگه بحث کردن با یه احمق مثل شطرنج بازی‌‌ کردن با یه کبوتره؛ تمام مهره‌ها رو به هم میریزه روی صفحه خرابکاری میکنه و آخرسر پیروزمندانه پَر میزنه و به دسته‌‌اش می‌پیونده. این تشبیه خنده داره اما از نظر ديتريش بونهوفر، الهی‌دان و متفکر بزرگ، نگران کننده هم هست چرا؟ چون در فلسفه‌ی بونهوفر، حماقت تهدیدی به مراتب ویرانگرتر از شرارت خالص هست... آدمای شرور توی این دنیا کم نیستن؛ اما در کمال تعجب، بزرگ‌ترین تهدید بشریت نیستن. چون وقتی می‌فهمیم چیزی یا کسی شرور هست، بخش سالم و بیدار جامعه میدونه که باید جلوش بایسته.... به قول بونهوفر: «شرارت همیشه بذر نابودی خودش را درونش حمل می‌کند اما حماقت، هیولای كاملا متفاوتی هست. ما نمی‌تونیم به این راحتی‌ها باهاش بجنگیم و این ناتوانی دو دلیل داره: اولیش اینه که؛ جامعه نسبت به آدم احمق دلسوزی میکنه. ما بیش از حد باهاشون مدارا می‌کنیم. به کسی به خاطر ندونستن یا نفهمیدن حمله نمی‌کنیم و به نوعی باهاش همزیستی میکنیم. و دومیش اینه که آدم احمق لغزنده ست. مثل کبوتری که روی صفحه‌ی شطرنج راه میره، آدم احمق هم به طور مطلق در برابر منطق، استدلال، شواهد و بحث عقلانی بسته و نفوذ ناپذیر هست... به خاطر همینه که بونهوفر هشدار میده که حماقت بسیار خطرناکتره چون دقیقا همون سلاح برنده‌ایه که آدمای شرور برای پیشبرد اهدافشون بهش نیاز دارن، شرورها با استفاده از احمقها به بقیه چیره میشن... @simar50 #شرارت #حماقت

‍ قاتلان، کلاه برداران، ظالمان و دروغ گویان بزرگترین تهدید برای بشریت نیستن. خطر بزرگ‌تر برای جامعه احمقها هستن اما چرا؟ جمله‌ی معروفی هست که میگه بحث کردن با یه احمق مثل شطرنج بازی کردن با یه کبوتره؛ تمام مهره ها رو به هم میریزه روی صفحه خرابکاری میکنه و آخرسر پیروزمندانه پر میزنه و به دسته‌ش می‌پیونده. این تشبیه خنده داره اما از نظر ديتريش بونهوفر، الهی‌دان و متفکر بزرگ، نگران کننده هم هست چرا؟ چون در فلسفه ی بونهوفر، حماقت تهدیدی به مراتب ویرانگرتر از شرارت خالص هست... آدمای شرور توی این دنیا کم نیستن؛ اما در کمال تعجب، بزرگ‌ترین تهدید بشریت نیستن. چون وقتی می‌فهمیم چیزی یا کسی شرور هست، بخش سالم و بیدار جامعه میدونه که باید جلوش بایسته.... به قول بونهوفر: «شرارت همیشه بذر نابودی خودش را درونش حمل می‌کند اما حماقت، هیولای كاملا متفاوتی هست. ما نمی‌تونیم به این راحتی‌ها باهاش بجنگیم و این ناتوانی دو دلیل داره: اولیش اینه که جامعه نسبت به آدم احمق دلسوزی میکنه. ما بیش از حد باهاشون مدارا می‌کنیم. به کسی به خاطر ندونستن یا نفهمیدن حمله نمی‌کنیم و به نوعی باهاش همزیستی میکنیم. و دومیش اینه که آدم احمق لغزنده ست. مثل کبوتری که روی صفحه‌ی شطرنج راه میره، آدم احمق هم به طور مطلق در برابر منطق، استدلال، شواهد و بحث عقلانی بسته و نفوذ ناپذیر هست... به خاطر همینه که بونهوفر هشدار میده که حماقت بسیار خطرناکتره چون دقیقا همون سلاح برنده‌ایه که آدمای شرور برای پیشبرد اهدافشون بهش نیاز دارن، شرورها با استفاده از احمقها به بقیه چیره میشن... @simar50 #شرارت #حماقت

... اثر میوه‌ی ممنوعه #محمدرضا_سلیمی اثر رومئو و ژولیت نوعی خطای شناختی‌ست که می‌گوید: «زمانی که دیگران با رابطه‌ی عاطفی دو نفر مخالفت می‌کنند، گاهی این مخالفت باعث می‌شود عشق و وابستگیِ آن دو بیش‌تر و شدیدتر شود. به‌عبارت‌دیگر، مخالفت دیگران با یک رابطه‌ی عاطفی ممکن است آن رابطه را قوی‌تر، ارزشمندتر و هیجانی‌تر کند. نام این خطای شناختی از نمایشنامه‌ی رومئو و ژولیت گرفته شده است؛ رومئو و ژولیت نمایشنامه‌ای از ویلیام شکسپیر است که داستان عشق دو نوجوان از دو خانواده‌ی دشمن را روایت می‌کند. مخالفت خانواده‌ها عشق آن‌ها را شدیدتر می‌کند، اما مجموعه‌ای از سوءتفاهم‌ها و حوادث تلخ سرانجام به مرگ هر دو می‌انجامد. درواقع، این نمایشنامه روایت‌گر عشقی‌ست که به خاطر مخالفت و ممنوعیت قوی‌تر می‌شود، اما به تراژدی می‌انجامد. خلاصه، زمانی که انسان احساس کند رابطه‌ی عاطفی‌اش با دیگران محدود یا ممنوع می‌شود، تمایلش به حفظ و تقویت آن رابطه بیش‌تر می‌شود. این خطای شناختی نشان می‌دهد که چگونه فشارهای اجتماعی و ممنوعیت‌ها می‌توانند قضاوت منطقی انسان را تحریف کنند، و عشق را که یک «تجربه‌ی عاطفی»ست به یک «نبرد هیجانی» تبدیل کنند. اثر رومئو و ژولیت با «اثر میوه‌‌ی ممنوعه»¹ ارتباط تنگاتنگی دارد. اثر میوه‌ی ممنوعه به تمایل انسان‌ برای افزایش توجه و تمایل به چیزی پس از ممنوع یا محدود شدن آن اشاره می‌کند. نام این خطای شناختی از داستان مشهور آدم و حوا گرفته شده است. در این داستان، خداوند خوردن میوه‌ی درخت سیب را برای آدم و حوا ممنوع می‌کند. همین ممنوعیت باعث می‌شود آن میوه اهمیت و جذابیت ویژه‌ای پیدا کند، و درنهایت آدم و حوا به سوی آن کشیده شوند. روان‌شناسان از این داستان به‌عنوان یک استعاره استفاده کرده‌اند و به این نتیجه رسیده‌اند که گاهی ارزش یا جذابیت یک چیز نه به‌خاطر ویژگی‌های ذاتی آن، بلکه به دلیل ممنوعیت آن افزایش می‌یابد. به همین دلیل، هرگاه ممنوعیت باعث افزایش میل و کنجکاوی نسبت به چیزی شود، از اصطلاح «اثر میوه‌ی ممنوعه» استفاده می‌کنند. @simar50 #ممنوعیت #آزادی #روانشناسی_رشد