3imar سیمار

‍ ... در تابستان سال ۱۸۴۶ مأمور دولت، به کلبه‌ای در نزدیکی تالاب والدن در ماساچوست رفت. #هنری_دیوید_ثورو، فیلسوف و نویسنده ۲۸ ساله، مدت‌های بود که آنجا در نزدیکی باغچه کوچک‌ و رودخانه، دور از شهر زندگی می‌کرد. مأمور به او برگه‌ای داد. نویسنده جوان، شش‌سال بود که مالیاتی پرداخت نکرده بود. ثورو با نگاهی به برگه گفت، هرگز به دولتی که برده‌داری در آن روندی معمولی‌ست و جامعه‌ای که جنگ با مکزیک را پذیرفته، مالیات نمی‌پردازد. مأمور دولت پرسید: «من چه کار کنم؟ مامورم و معذور.» ثورو جواب داد: «در برابر قانون ناعادلانه چه باید کرد؟ فرمان‌برداری؟ اصلاح یا سرپیچی؟ اگر قانون اقتضا می‌کند که به عنوان مأمور بر دیگری ظلم روا داری، قانون را زیر پا بگذار. اگر می‌بینی اخلاق با قانون تعارض پیدا می‌کند، باید جانب اخلاق را بگیری. شهروند خوب بودن وظیفه هر فردی است ولی اخلاقی بودن وظیفه‌ای بزرگ‌تر و ارزشمندتر از آن است.» ثورو بازداشت شد و مدتی در زندان به سر برد. بعدها نوشت: «به زندان رفتن برای من هزینه انتخاب اخلاقی است. در حکومتی که حتی یک نفر را ناعادلانه زندانی می‌کند، جای مناسب هر انسان عادلی، زندان است. در چنین وضعیتی، زندان، مکانی شرافتمندانه است.» ثورو (۱۸۶۲_۱۸۱۷) که سال‌ها بودن در جامعه شهری را رها کرده بود تا تغییر را از خودش شروع کند و تنها در کلبه‌ای ساخته خودش، ساده و کوچک در طبیعت زندگی و کار می‌کرد، معتقد بود انسان باید خودش را از ساختار قدرت، اکثریت جامعه یا مقام‌های سیاسی به صورت اخلاقی مستقل نگه دارد. حتی با این احتمال زیاد که در مبارزه مدنی خود پیروز نشود ولی وظیفه هر انسانی‌ست در کاری که انجام می‌دهد خلاف وجدان اخلاقی خودش عمل نكند. از دید ثورو، انسان باید خط و مشی اخلاقی خودش را از حکومت‌ها جدا کند، چون حکومت‌ها و مقام‌ها تقریبا همیشه مستعد فساد و ظلم و بی‌عدالتی هستند.  ثورو بعدها در «نافرمانی مدنی» نوشت: «حکومتی طاهر است که از تأیید مردم برخوردار باشد. حکومت هیچ حقی به جز حقی که من به او واگذار کرده‌ام بر جان و مال من ندارد. من از قوانین غیرانسانی آن سرباز می‌زنم، در ظلم مشارکت نمی‌کنم و به نام اخلاق در برابر قانون می‌ایستم، حتی اگر اعتراض من شکست بخورد یا هیچ تغییر فوری به وجود نیاورم.» #گوشه @simar50

‍ ... مقاومت و تاب‌آوری، تا کی ؟ #حبیب_رمضانخانی نزدیک پنج دهه است که بابت این مشی و ایدیولوژی، ایران گرفتار در تنش و چالش با غرب بوده و در این مسیر، از تحریم تا انزوا، بیش از چند هزار میلیارد دلار متحمل خسارت شده است! ولی همچنان آنچه بیش از همه صدایش بلند است، دعوت به مقاومت و تاب‌آوری هست! در این بین اما، بیشتر مردم ایران، خاصه آنانی که نیم قرن در این فضا زیسته‌اند، یک سوال بی‌پاسخ و تکراری دارند؛ تا کی و کجا باید مقاومت کرد؟ بی‌شک درخواست به مقاومت و تاب‌آوری، برای بشری که فانی است و روزگاری توانی زیستن دارد، همواره یک انتهایی بایستی داشته باشد که در آن برهه بتوان مزد و برهه آن مقاومت را چشید و به شرایط عادی برگشت. در این راستا اما، نه تنها چشم‌انداز و انتهایی برای این مقاومت و دوام آوردن نیست، بلکه حتی خود این مقاومت هر سال تضعیف و حلقه محاصره تنگتر می‌شود، به گونه‌ای از محور مقاومت که در کل خاورمیانه گسترده بود، حالا محاصره و برخورد به دور مرزها و داخل ایران کشیده شده و از اهرم‌های فشار آن: هسته‌ای نابود، گروه‌های نیابتی تضعیف و تنگه هرمز نیز عملا در حال از دست رفتن است. نشان به آن نشان که نفتی که قرار بود در محدوده ۲۰۰ دلار از بابت این مقاومت باشد، در محدوده ۹۰ دلار باقی و آنچه به آن عدد رسیده، ارزش ریال مقابل دلار و موج گرانی و ناامیدی است. محسن میلانی، پژوهشگر و استاد علوم سیاسی، در کتاب «ظهور ایران و رقابت با آمریکا در خاورمیانه» یکی از نکاتی که تاکید دارد، این است که: ایران فراتر از توان اقتصادی خود درصدد ایفای نقش در معادلات خاورمیانه است که همین عدم تناسب، باعث تضعیف توان و موضع او خواهد شد... حال در این وضعیت بلاتکلیف و برزخ تفاهم و جنگ که دو طرف در مسابقه، روی تاب‌آوری همدیگر قمار کرده‌اند، دلار در ایران از مرز ۲۰۰ هزار تومان گذشته، بنزین که قرار بود با بستن تنگه، اهرم فشار ایران به مصرف‌کننده امریکایی باشد، الان تبدیل به معضل ایران شده و همگی گویاست از این وضعیت کدام سو بیشترین ضرر و خسارت را متحمل می‌شود! نشان به آن نشان که، جناب محسن رضایی ایده‌ اصلی و شاذ خود! یعنی دستگیری هزار سرباز آمریکایی و ستاندن بیش از پنجاه میلیارد دلار در ازای آزادی آن‌ها برای سامان دادن به اقتصاد کشور را به کنار گذاشته و در طرح جدیدش از هر ایرانی می‌خواهد در خانه خود دست به تولید و یحتمل کاشت گوجه و شلغم بزند! @simar50

... #ضرب‌المثل