پاپیلون(افق رویداد)

اولین نفر سمت راست در اولین جنگ کشته شد، آخرین نفر سمت چپ هم در آخرین جنگ کشته شد. دومین نفر سمت راست به حبس ابد محکوم شد تا جان داد، دومین نفر سمت چپ هم با چاقوی امنیتی‌های حکومتی به قتل رسید. و نفر وسط که به شاه هشدار داده بود که آخرین کسی‌ست که با مسالمت با او رفتار می‌کند، آخرین کسی شد که در حکومت انقلابی با مسالمت رفتار کرد. او نه تنها از فاجعه انقلاب فاصله گرفت، که از تمامی دین و شریعت هم عبور کرد و در انزوای حکومتی قبل از مرگش گفت: دین فقط در دو چیز خلاصه می‌شود، خدا و آخرت. بقیه پوچ است. اغلب حکومتیان انقلاب‌زده، آرام و بدون زجر از دنیا نرفتند. آیندگان‌شان هم همین‌طور خواهند بود‌. نه به خاطر اینکه علیه سلطنت انقلاب کردند. زیرا سلطنتیان هم به خاطر اشتباهات زیادشان وا دادند و هر آنچه را تافته بودند به باد فنا دادند و لذا از مقصران وضع موجودند. انقلابیون اما مقصرند و بعضا خائن، زیرا با بلاهت زیاد، بد را به بدتر تبدیل کردند. زیرا جامعه را دنبال آرمان‌های تحقق‌ناپذیر کشاندند. همان اشتباهی که نیم قرن قبل از آن، ایدئولوژی نامعتبر مارکسیسم در جهان مرتکب شده بود و چه عمرها و امکاناتی را تباه و تلف کرد برای آرمان تحقق‌ناپذیر کمونیسم. آش شُله‌قلمکار سیاسی ۵۷ فقط یک برنده داشت: غرب. بقیه باختند. سلطنت، اسلام، مارکسیسم و مردم، همه باختند. بدجور هم باختند. زیرا بخشی از آن آش شُله‌قلمکار ۵۷ توطئه خارجی بود، بخشی از آن کار ساواک و دربار بود، بخشی از آن حاصل بلاهت پوپولیستی مردم داخل بود، و بخشی دیگر ناشی از آرمان‌گرایی ساده‌لوحانۀ ایدئولوژیک چپ بود. اینک، سال‌ها بعد از آن مرگ‌های تراژیک حکومتیان و انقلابیان، فضای سیاسی، معیشتی ایران همچنان همان آش شُله‌قلمکاری‌ست که بود. آشی شور، بدطعم، بی‌مزه و بی‌خاصیت. و غرب همچنان برنده این فضای شَلَم‌شوربا. پوپولیسم هم در کنار آرمان‌گرایی نامعتبر ایدئولوژیک دهۀ چهلی، هر دو مات و مبهوت و افسرده، گوشه‌ای نشسته‌اند به نظاره، منتظر یک کاشه آش. ***