حــرفــــ دل

اونقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باش، تا بتونی یه روزی تمام خودت رو بغل کنی و بری... و در جایی که شنیده و فهمیده نمیشی، نمونی... @gitmit

من از اینکه هی منو نفهمین و مجبور باشم همش خودمو براتون توضیح بدم، خسته شدم، از توقعات احمقانتون، از حسای بدی که بهم میدین، از چشماتون که تحقیرم میکنن، از حرفای مزخرفتون، از قضاوتاتون، از اینکه ته همه چی منو مقصر جلوه میدین، ساده تر بگم من از تک تک ثانیه هایی مجبورم تحملتون کنم خستم و این بار اصلا مهم نیست که من مقصر شناخته بشم یا نه فقط میخوام که برای همیشه ترکم کنید... @gitmit

به مرحله‌ی دوری از جمع، بیزاری از عده زیادی از افراد حتی بعضی آشناها، مهم نبودنِ نظر و دلخوری بقیه نسبت به خودم و در نهایت بی‌ذوق شدن نسبت به خیلی از اموراتِ مهم زندگیم، رسیدم؛ @gitmit

می‌توانم ساعت‌ها از رنجم حرف بزنم؛ اما واقعاً فایده‌ای ندارد... و تنها غم درک نشدن را به غم‌هایم اضافه می‌کند @gitmit

مهم نیست چقدر آرامی، می‌خندی یا به نظر می‌رسد که ظاهرا هیچ مشکلی نداری. من با آن بخش از وجود تو حرف می‌زنم که رنجیده یا زخمی‌ست... آن بخش از وجودت که بحران‌های سختی را پشت سر گذاشته، تنها مانده، درک نشده و بهبود نیافته... من با آن بخش از وجود تو حرف می‌زنم که در پس نقاب فراموشی‌ات پنهان کردی اما گسترش پیدا کرد و تو گاهی بی‌ هیچ دلیل مشخصی حالت خوب نبود و نمی‌دانستی این حال بد، ناشی از سرکوب کردن همین بخش از وجودت بوده، بخشی که نیاز به مرهم و التیام داشت و تو بی‌هیچ تلاشی برای مداوا، پنهانش کردی. من با همان‌تکه از وجود تو حرف می‌زنم و به جای تو و تمام آدم‌هایی که به او آسیب زدند و بی‌تفاوت از کنارش گذشتند، از او عذرخواهی می‌کنم. باید تکه‌های شکسته و زخمی و التیام‌نیافته‌ی وجودمان را پیدا کنیم و به‌جای انکار کردن، دنبال درمانشان باشیم که گاهی یک زخم کوچک اگر مداوا نشود، تمام وجود یک انسان را درگیر می‌کند و جامعه‌ی ما مبتلاست؛ مبتلا به بغض‌های خشم شده و زخم‌های درمان نشده‌ی عمیق شده‌ی گسترش یافته. @gitmit

من الان اینجام که داستایفسکی میگه : یک چیز دیگر هم بود که عذابم می‌داد، وآن این‌که هیچ‌کس شبیه من نبود و من هم شبیه کسی نبودم... من تنهام و آن‌ها با هم... @gitmit

میخوام بهت یه چیزی بگم؛ من شبایی رو گذروندم که هیچوقت فکر نمیکردم صبح بشه، آدمایی رو حذف کردم که فکر میکردم اگر یک روز توی زندگیم نباشن، قطعا صبح از دوریشون بیدار نمیشم از دست دادنایی رو تجربه کردم که حس میکردم از شدت غم، قطعا قلبم همون لحظه منفجر میشه... اما یه روزایی بعدش اومد که دیدم نه، غم، آدمارو نمیکشه، چون خدا معجزه ای رو میفرسته که میفهمی همه چیز میتونه عوض بشه فقط باید صبر داشته باشی... @gitmit

امیدوارم اگه از آدم‌ها ناامید شدی، لااقل یه جای خلوت برای غصه‌خوردن داشته‌باشی. این که خودشون سعی کنن آرومت کنن درد رو چندبرابر می‌کنه... @gitmit

آدمای درونگرا ضعفی تو مهارت‌های اجتماعی ندارن، صرفاً علاقه‌ای بهشون ندارن. می‌تونن خیلی راحت صحبت کنن، البته نه با هر ‌کسی. می‌تونن مثل یه کتاب زیر و بمت رو بفهمن. می‌تونن خیلی بیشتر از خودت در مورد خودت بهت اطلاعات بدن. فقط به حس و حال مناسب، موقعیت مناسب، انرژی مناسب، و آدم مناسب نیاز دارن. اونوقته که به حرف درمیان... @gitmit