Got Life | House of the Dragon

🐉🔥چرا کانیبال هم‌نوعان خود را می‌خورد؟ 🔹یکی از جالب‌ترین نظریه‌ها درباره‌ی اژدهایان والریا این است که آن‌ها صرفاً با هر کسی که خون والریا داشت پیوند برقرار نمی‌کردند. بلکه هر دودمان از اژدهایان به یک خاندان خاص تعلق داشت و تنها اعضای همان خاندان قادر به رام کردن آن بودند. 🔸پایه‌ی این نظریه، جادوی خون والریاست. والریا به استفاده از جادوی خون شهرت داشت و این احتمال وجود دارد که هنگام خلق یا رام کردن نخستین اژدهایان، آیینی جادویی برگزار می‌شد، آیینی که در آن یکی از اعضای خاندان قربانی می‌شد و روحش با اژدها پیوند می‌خورد. این ایده شباهت زیادی به توانایی «پوست‌عوض‌کن‌ها» دارد، همان‌گونه که برخی از آن‌ها پس از مرگ در بدن حیوان خود به زندگی ادامه می‌دهند، شاید روح آن شخص نیز در وجود اژدها باقی می‌ماند. تیتراژ «خاندان اژدها» نیز تا حدی از این نظریه پشتیبانی می‌کند، جایی که یک والریایی موی‌نقره‌ای با خنجری در دست، خون خود را در برابر اژدهایی با سر انسان و موهای نقره‌ای قربانی می‌کند. 🔹بر این اساس، آن اژدها و تمام نسل‌های بعدی‌اش با نوادگان همان قربانی پیوندی جادویی برقرار می‌کردند، و تنها فرزندان آن خاندان می‌توانستند آن دودمان از اژدهایان را رام کنند. به این ترتیب، هر خاندان والریا دودمان اختصاصی اژدهای خود را داشت. 🔸این نظریه حتی می‌تواند دلیل واقعی ازدواج‌های درون‌خاندانی والریا را توضیح دهد. معمولاً گفته می‌شود هدف آن‌ها حفظ خلوص خون بود، اما اگر صرفاً خون والریا اهمیت داشت، ازدواج با دیگر خاندان‌های والریا نیز باید کافی می‌بود. بااین‌حال، آن‌ها اغلب درون خاندان خود ازدواج می‌کردند. توضیح منطقی‌تر آن است که می‌خواستند مالکیت دودمان اژدهایان را در اختیار خاندان خود نگه دارند. ازدواج با خاندان دیگر ممکن بود حق دسترسی به آن دودمان از اژدهایان را نیز منتقل کند. بنابراین، ازدواج‌های فامیلی بیش از آنکه برای حفظ خون باشد، برای حفظ بزرگ‌ترین منبع قدرتشان، یعنی اژدهایان، انجام می‌شد. 🔹پس همه‌ی اژدهایان لزوماً به دودمان تارگرین تعلق نداشتند. شاید برخی از آن‌ها از نسل اژدهایان دیگر خاندان‌های والریا بودند، این می‌تواند راز کانیبال را نیز توضیح دهد، اژدهایی که شاید هرگز به دودمان تارگرین تعلق نداشت. 🔸طبق تاریخ، اینار تارگرین هنگام ترک والریا پنج اژدها را به دراگون‌استون آورد. اما زمانی که اگان فاتح، حدود ۱۱۲ سال بعد، فتح وستروس را آغاز کرد، از آن پنج اژدها تنها بالریون زنده مانده بود و فقط دو اژدهای دیگر ویگار و مراکسس در دراگون‌استون متولد شده بودند. 🔹دراگون‌استون محیطی ایده‌آل برای زندگی و تولید مثل اژدهایان بود، جزیره‌ای آتشفشانی با غارها و شکاف‌های طبیعی، و از سوی دیگر می‌دانیم که اژدهایان می‌توانستند بیش از دویست سال عمر کنند. همچنین تارگرین‌ها در آن یک قرن جنگ بزرگی نداشتند که چنین تلفات سنگینی را توجیه کند، پس چه بر سر چهار اژدهای دیگر آمد و چرا طی بیش از یک قرن، تنها دو اژدهای جدید به بزرگسالی رسیدند؟ شاید مشکل نه در تولد، بلکه در زنده ماندن اژدهایان بوده باشد. 🔸در کتاب‌ها آمده است که کانیبال به خوردن تخم اژدها، بچه‌اژدها و حتی اژدهایان جوان شهرت داشت. اگر او از همان آغاز حضور تارگرین‌ها در دراگون‌استون آنجا می‌زیسته، احتمال دارد سال‌ها همین رفتار را تکرار کرده باشد. در این صورت، بسیاری از اژدهایان هرگز فرصت رشد پیدا نکرده و پیش از رسیدن به بلوغ شکار شده‌اند. 🔹پس از فتح وستروس و ترک دراگون‌استون، شمار اژدهایان با سرعت افزایش یافت و طی حدود ۱۳۰ سال به بیش از بیست اژدها رسید. بنابراین بعید به نظر می‌رسد که تارگرین‌ها در بیش از یک قرن حضور در دراگون‌استون تنها دو اژدهای بالغ پرورش داده باشند، مگر آنکه عاملی همواره جمعیت آن‌ها را کاهش می‌داده است. 🔸در این میان، کانیبال محتمل‌ترین پاسخ است. اگر او واقعاً از نسل اژدهایان پیشا تارگرینی بوده باشد، رفتارش صرفاً یک عادت غذایی عجیب نبوده، بلکه تلاشی برای حفظ قلمرو و حذف رقیبان به شمار می‌رفته است. او با نابودی تخم‌ها و بچه‌اژدهایان، مانع افزایش جمعیت اژدهایان تارگرین می‌شد، و یا شاید برای اشغال محیط زیست او توسط این خاندان از آن‌ها انتقام می‌گرفت. 🔗 معرفی کانیبال در این پست... 🖼 تصویر ❄️ #Article > #HotD 🔥 @GoT_Life