uk
Feedback

Не попадись на ботовода! Telemetrio знаходить і позначає такі канали мітками 👉 Хочеш бачити мітку, оформляй підписку

احسان‌نامه

احسان‌نامه

Відкрити в Telegram

برگزیده‌ها، خوانده‌ها و نوشته‌های یک احسان رضایی. اینجا یادداشت‌ها، مقالات و داستان‌هایم را در معرض دل و دیده شما می‌گذارم، خبر کتاب‌ها و کارهایم را می‌دهم و از کتابهایی که خوانده‌ام می‌گویم، شاید قبول طبع مردم صاحب‌نظر شود

Показати більше
7 776
Підписники
Немає даних24 години
-47 днів
+230 днів
Архів дописів
📊یک کم آمار @ehsanname 🔹ایرانی‌ها به طور متوسط در سال ۲٫۱۴ جلد کتاب می‌خرند. در منزل ۲۴ جلد کتاب غیر درسی (به‌جز قرآن، دعاها و کتب آسمانی) دارند. این یافته در موج سوم پیمایش ملیِ مصرف کالاهای فرهنگی در ایران به دست آمد که سال ۹۸ و توسط پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات انجام شده. (ایرنا) 🔸رکورد بیشترین تعداد کتاب در هر خانه برای کشور استونی با ۲۱۸ جلد کتاب در خانه است. این رقم در نروژ به‌طور متوسط ۲۱۲ جلد، و در جمهوری چک ۲۰۴ کتاب است. این اعداد در تحقیق ۲۰۱۸ پژوهشگران دانشگاه ملی استرالیا و دانشگاه نوادا در آمریکا روی سطح کتاب‌خوانی افراد در ۳۱ کشور مختلف به دست آمد. آنها از افراد می‌پرسیدند در ۱۶سالکی چه تعداد کتاب در خانه داشتند؟ (گاردین) آمار چند کشور را هم ببینید: مردم دانمارک به طور متوسط ۱۹۲ کتاب در خانه دارد، اهالی  روسیه ۱۵۴تا، آلمانی‌ها ۱۵۱، مردم استرالیا ۱۴۸ کتاب، بریتانیا ۱۴۳، کانادا ۱۲۵، فرانسه ۱۱۷، آمریکا ۱۱۴، ایرلند ۱۰۷، ژاپن ۱۰۲، بلژیک ۹۵، شیلی و سنگاپور ۵۲، ... و مردم ترکیه به طور متوسط ۲۷ جلد کتاب در خانه دارند. 🔹یافتۀ مهم در این پژوهش، این بود که محققان فهمیدند تعداد کتاب‌های موجود در خانه افراد در ۱۶سالگی تاثیر مثبتی بر سطح سواد، مهارت‌های ریاضی و IT (فناوری اطلاعات) افراد در سال‌های آینده دارد. حتی صرف نظر از اینکه شخص چقدر آن کتاب‌ها را مطالعه کرده است. @ehsanname 📖 شما چند جلد کتاب در خانه دارید؟
23 січ 2020, 08:23

📚خبر تعطیلی کتابفروشی، یا درست‌تر بگوییم کتابخانه طهوری، یکی از مهمترین خبرهای حوزه کتاب در این روزهاست. این کتابفروشی یکی از اولین و قدیمی‌ترین کتابفروشی‌های خیابان انقلاب است و در همه این سال‌ها کار نشر هم انجام می‌داده و آثار مهمی در حوزۀ تاریخ و فرهنگ ایران منتشر کرده است. برای همین علیرغم این‌که شیوه فعالیت طهوری همچنان به شکل سنتی و به شکل سوال از کتابفروش است، فروش اینترنتی ندارد، هر روز ظهر دو ساعت تعطیل می‌کند، ... باز هم خبر تعطیلی این کتابفروشی، خبر بسیار مهم و تلخی به حساب می‌آید. مرتضی کاردر گزارش خوبی از این اتفاق در «همشهری» نوشته (اینجا +) که در بخش‌هایی از آن مصاحبه با احمدرضا طهوری، مدیر فعلی کتابفروشی و پسر عبدالغفور طهوری (بنیان‌گذار این مرکز که در ۱۳۷۴ درگذشت) است. این بخش‌ها را بخوانید: @ehsanname 🔹دانشجوی جوان به همراه استاد بزرگ به کتابفروشی آمده بود. استاد بزرگ، دانشجوی جوان را به آقای کتابفروش معرفی کرد و به شوخی گفت: او از شاگردهای تنبل من است. شاگرد تنبل حالا استاد بزرگ ادبیات دانشگاه تهران است. «من بچه بودم اما این تصویر را کامل در خاطر دارم.» استاد بزرگ بدیع‌الزمان فروزانفر بود و دانشجوی جوان محمدرضا شفیعی‌کدکنی.  🔸کتابفروشی طهوری از ۱۳۴۳ به خیابان انقلاب آمد. پدر تعریف می‌کرد که آن زمان فقط کتابفروشی دانشجو و کتابفروشی دهخدا در این راسته بودند. کتابفروشی چهر که کتاب‌های پزشکی عرضه می‌کند نیز در خیابان فخر رازی بود که بعد به راسته انقلاب آمد. کتابفروشی ما از سال ۱۳۳۲ شکل گرفت. نخستین کتاب کتابخانه ما که در انبار موجود است «تذکرةالملوک» است که در سال ۱۳۳۲ منتشر شده. آن زمان طهوری در خیابان جمهوری فعلی بود. کتابفروشی در سال ۱۳۴۳ به جلوی دانشگاه آمد. از آن زمان تا امروز اینجاییم.  🔹چیزی که از پدرم یاد گرفته‌ام این است که کتابفروشی با فروشگاه‌های دیگر فرق می‌کند. کتابفروشی سوپرمارکت نیست، بیشتر شبیه داروخانه است. اگر کتابی را به اشتباه به خواننده بدهیم روح خواننده را بیمار می‌کنیم. کتابفروش فروشنده محتوا است. من در طول این سال‌ها همه کتابفروشان را ملزم کرده‌ام که دست‌کم فهرست و مقدمه کتاب را بخوانند تا وقتی خریدار به کتابفروشی می‌آید و کتابی را طلب می‌کند کتابفروش از کتاب اطلاع داشته باشد و بتواند توضیح لازم را درباره کتاب بدهد. 🔸خانم دکتر (رقیه) بهزادی (استاد بازنشسته فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تهران) می‌گوید از زمانی که معلم آموزش و پرورش بودم به کتابخانه طهوری می‌آمدم. مرحوم طهوری هر قدر کتاب لازم داشتم به من می‌داد. نه اسمم را یادداشت می‌کرد و نه شماره تلفن می‌گرفت. من  هم هر وقت حقوق می‌گرفتم می‌آمدم و حسابم را خردخرد تسویه می‌کردم. خاطرم هست وقتی پدر درگذشت دکتر قاسم میرانصاری کتاب تازه خود را برای انتشار به طهوری داد و حق‌التألیف نگرفت. می‌گفت به پاس سال‌هایی که طهوری در روزگار دانشجویی به ما کمک می‌کرد، من حق‌التألیف نمی‌گیرم. هنوز هم مشتریان قدیمی کتابفروشی عصرهای پنجشنبه می‌آیند؛ بی‌آن‌که دنبال کتابی باشند. می‌آیند و فاتحه‌ای برای پدر می‌خوانند و می‌روند. 🔹نمی‌دانم در دیگر کشورها نهادهای دولتی چقدر به کمک کتابفروشی‌ها می‌آیند اما بدون هیچ تعارف و ملاحظه‌ای باید بگویم که از وزارت ارشاد بسیار ممنونم. همچنین ممنونم از همه دوستانی که در این چند روز سراغ طهوری آمدند و محبت کردند. اما من تصمیم گرفته‌ام که کتابفروشی را واگذار کنم.
23 січ 2020, 03:12

💵 قیمت کتابها در فروردین ۱۳۱۳ ( از اینجا +) «آیینه» محمد حجازی ۵ ریال و «چهار مقاله» نظامی ۴ ریال قیمت داشتند. الان در فروشگ
💵 قیمت کتابها در فروردین ۱۳۱۳ ( از اینجا +) «آیینه» محمد حجازی ۵ ریال و «چهار مقاله» نظامی ۴ ریال قیمت داشتند. الان در فروشگاه اینترنتی شهر کتاب، قیمت چاپهای مختلف «آیینه» ۳۰ تا ۴۰هزار تومان و قیمت چاپهای متفاوت «چهار مقاله» از ۲۰ تا ۹۵هزار تومان است @ehsanname
22 січ 2020, 11:47

🔖اعلانات: در مراسم یادبود همسر و دختر حامد اسماعیلیون، از قربانیان هواپیمای اکراینی، برنامۀ فروش کتاب هم برقرار است و عواید
🔖اعلانات: در مراسم یادبود همسر و دختر حامد اسماعیلیون، از قربانیان هواپیمای اکراینی، برنامۀ فروش کتاب هم برقرار است و عواید فروش از طرف دختر این داستان‌نویس کشورمان به کودکان سیل‌زدۀ سیستان و بلوچستان اهدا می‌شود. مراسم پنج‌شنبه (۳بهمن) ساعت ۱۵ در خانه هنرمندان برگزار می‌شود - پوستر از وحید حقی @ehsanname
22 січ 2020, 11:45

📸 در تصویری که توییتر دفتر ریاست‌جمهوری افغانستان از سفر اشرف غنی به اجلاس داوس ۲۰۲۰ سوئیس منتشر کرده (+) رئیس‌جمهور افغانست
📸 در تصویری که توییتر دفتر ریاست‌جمهوری افغانستان از سفر اشرف غنی به اجلاس داوس ۲۰۲۰ سوئیس منتشر کرده (+) رئیس‌جمهور افغانستان در حین پرواز مشغول خواندن «تاریخ بیهقی» است. این کتاب «تاریخ بیهقی» ویرایش جعفر مدرس صادقی (نشر مرکز) است. اشرف غنی آشنایی زیادی با نشر ایران دارد و قبلاً هم توصیه به خواندن کتاب «تاریخ ادبی ایران و قلمرو زبان فارسی» تالیف سیدمهدی زرقانی (نشر سخن) کرده بود (+) @ehsanname
21 січ 2020, 11:48

🎂هپی برث‌دی ابوالقاسم! @ehsanname ✍️احسان رضایی: روز اول بهمن را بعضی از اهالی ادبیات در شبکه‌های مجازی به عنوان زادروزِ فردوسی، شاعر بزرگ کشورمان گرامی می‌دارند و تبریک می‌گویند و طرح و عکس و تفصیلات به کار می‌بردند. طبیعتاً هر گونه یادکردی از مفاخر ادبی و فرهنگی‌مان ارزشمند است، اما چرا باید با چنین مناسبتهای غیردقیقی این کار را انجام بدهیم؟ در سنت قدیم ما، تاریخ وفات افراد را بر روی سنگ مزار و در کتابها یادداشت می‌کردند و جشن تولد گرفتن، سنتی جدید و امروزی است. البته همان تاریخ وفات هم همیشه دقیق ثبت نشده؛ مثلاً در مورد فردوسی قدیمی‌ترین منابع، تاریخ فوتش را به دو شکل نوشته‌اند، سال ۴۱۱ و ۴۱۶ هجری قمری، دیگر چه رسد به تاریخ تولد فردوسی! در ایران، زمانی از روی یک مقاله خارجی، سال ۳۲۴ ه‍.ق را به عنوان سالروز فردوسی پذیرفتند که معادلش می‌شد ۳۱۳ شمسی و برای همین در ۱۳۱۳ هزارۀ فردوسی گرفتند. بعداً معلوم شد اساس آن مقاله اشتباه بوده و اشعاری که به آن استناد کرده بودند، در واقع یادداشت کسی بوده که از روی «شاهنامه» نسخه‌ای برای پادشاهی نوشته بوده و چون تاریخ نگارش را بدون نقطه گذاشته بوده، عبارت "ششسد" را "سیسد" خوانده‌اند و تصور کرده‌اند این را فردوسی گفته است. در مورد محاسبۀ سال تولد فردوسی، چند اشاره از خود فردوسی در متن «شاهنامه» داریم. اول جایی که در انتهای کتاب و ضمن شرح رنج‌هایش در مدت کار روی شاهنامه «در این سال سی» می‌گوید: چو سال اندر آمد به هفتاد و یک همی زیر بیت اندر آرم فلک ... ز هجرت شده پنج هشتاد بار به نام جهان داور کردگار با کم کردن ۷۱سال از ۴۰۰، سال ۳۲۹ ه‍.ق به دست می‌آید. جای دیگری که فردوسی به سن خودش اشاره کرده، این چند بیت در ابتدای داستان جنگ بزرگ کیخسرو با افراسیاب است که در آنها شاعر ۵۸سالگی خودش را مقارن با آغاز فرمانروایی محمود دانسته: بدانگه که بُد سال پنجاه و هشت نوان‌تر شدم چون جوانی گذشت خروشی شنیدم ز گیتی بلند که اندیشه شد تیز و تن بی‌گزند: ... فریدونِ بیداردل زنده شد زمان و زمین پیش او بنده شد می‌گویند چون شروع سلطنت محمود غزنوی سال ۳۸۷ ه‍.ق بوده و فردوسی هم در این زمان ۵۸سال داشته پس در ۳۲۹ ه‍.ق متولد شده که البته همین هم جای شبهه است، چون ۳۸۷ ه‍.ق سال مرگ سبکتگین، پدر محمود است و بعد از آن یک سالی محمود با برادرش اسماعیل درگیر بود تا توانست تخت سلطنت را به دست بیاورد. باز اینجا می‌شود گفت که فردوسی نخواسته ریسک کند و گفته دولت محمود را از همان تاریخ به رسمت می‌شناخته، اما باز هم با یک معمای دیگر در «شاهنامه» مواجهیم. در بخش ساسانیان، در پایان داستان شاپور دوم، شاعر به ۶۳سالگی خودش اشاره می‌کند: چو آدینه هرمزدِ بهمن بُوَد بر این کاخ فرّخ نشیمن بُوَد می لعل پیش آور ای هاشمی ز خُمّی که هرگز نگیرد کمی چو شصت و سه شد سال و شد گوش کر ز گیتی چرا جویم آیین و فر؟ در ایران قدیم، هر روز از ماه اسمی داشته و «هرمزد» روز اول ماه بوده. طبق گاهنامهٔ تطبیقی مرحوم استاد بیرشک، در دوران زندگی فردوسی فقط در سال ۳۸۷ ه‍.ق روز اول بهمن جمعه بوده و حالا اگر ۶۳ را از این رقم کم کنیم، می‌شود سال ۳۲۴ ه‍.ق که بر ابهام ماجرا اضافه می‌کند. این که از ماجرای سال تولد فردوسی؛ اما روز اول بهمن از کجا آمده است؟ از همین سه بیت بالا. بعضی‌ها گفته‌اند چون فردوسی خواسته اول بهمن ۶۳سالگی‌اش را جشن بگیرد، پس روز تولدش است. هرچند فردوسی در اینجا بیشتر از کم شدن شنوایی‌اش در این سن گله دارد، اما در همین بخش ساسانیان، یک بار دیگر هم در مقدمۀ داستان بهرام دوم به ۶۳سالگی خودش اشاره کرده و در چند بیت قبلترش هم روز دیگری را برای جشن گرفتن مشخص کرده: شب اورمزد آمد از ماه دی ز گفتن بیاسای و بردار می ... می لعل پیش آور ای روزبه چو شد سالِ گوینده بر شصت و سه «اورمزد» که همان اول ماه است و اینجا هم فردوسی به شب قبلش اشاره کرده. یعنی با این منطق می‌شود ۳۰ آذر را به عنوان تولد در نظر گرفت. یا محقق دیگری (دکتر شاپور شهبازی) با محاسبه تعداد ابیات بین این دو تاریخ، سرعت شعر گفتن فردوسی را حساب کرده و نتیجه گرفته این بیت دومی برای ۳ دی است، منتها ۳ دی آن زمان که تقویم یزدگردی بوده و تبدیلش به تقویم امروزی می‌شود ۱۳ دی. خلاصه که روز اول بهمن را هم نمی‌شود چندان جدی گرفت. تبریک زادروز و بزرگداشت شاعر خیلی خوب است، اما بهترین کار برای احترام یک شاعر توجه به اثرش است. واقعاً چه فایده‌ای دارد روز تولدی نه چندان مطمئن را برای فردوسی به هم تبریک بگوییم، اما کتابش را نخوانیم؟ کاش در روز اول بهمن، یا هر روز دیگری با هم قرار بگذاریم تا حداقل یک داستان از این استاد همۀ شاعران را بخوانیم. @ehsanname 📌این یادداشت قبلاً در روزنامه «همشهری» ۲ بهمن ۱۳۹۶ منتشر شده است
21 січ 2020, 09:13

❗️از لحاظ سطح تحقیق! @ehsanname
❗️از لحاظ سطح تحقیق! @ehsanname
20 січ 2020, 11:40

🔸فرهاد حسن‌زاده به عنوان یکی از ۶ نویسنده نامزد نهاییِ جایزۀ هانس کریستین آندرسن ۲۰۲۰ اعلام شد. برنده جایزه آندرسن در نمایشگ
🔸فرهاد حسن‌زاده به عنوان یکی از ۶ نویسنده نامزد نهاییِ جایزۀ هانس کریستین آندرسن ۲۰۲۰ اعلام شد. برنده جایزه آندرسن در نمایشگاه کتاب کودک بولونیا (۱۱ تا ۱۴ فروردین ۹۹) اعلام خواهد شد. جایزۀ دوسالانۀ کریستین آندرسن، معروف به نوبل کوچک، معتبرترین جایزۀ ادبیات کودک و نوجوان است که توسط دفتر بین‌المللی کتاب برای نسل جوان (IBBY) اهدا می‌شود. آقای حسن‌زاده سال ۲۰۱۸ هم یکی از ۵ کاندیدای نهایی این جایزه بود که در نهایت یک نویسندۀ ژاپنی برنده شد. فعلاً تنها ایرانی برندۀ جایزه آندرسن، فرشید مثقالی در ۱۹۷۴ و بخش تصویرگری است @ehsanname
20 січ 2020, 11:19

🌕 برندۀ نوبل ادبیات چطور انتخاب می‌شود؟ @ehsanname احسان رضایی: آکادمی نوبل به عادت هر ساله، اسناد ۵۰ سال پیش خودش را آزاد کرد و از جمله فهرست ۱۰۳ کاندیدای نوبل ادبی ۱۹۶۹ هم منتشر شد (اینجا +). این‌طوری معلوم شد که در این سال، از بین ادیبان بزرگ و مشهوری مثل خورخه لوییس بورخس، پابلو نرودا (برندۀ نوبل ۱۹۷۱)، گراهام گرین، جی. آر. آر. تالکین، هاینریش بل (برندۀ ۱۹۷۲)، فردریش دورنمات، گونتر گراس (برندۀ ۱۹۹۹)، سیمون دوبووار، آندره مالرو، پل سزان، لویی آراگون، ناتالی ساروت، کلود سیمون، آرتور میلر، ادوراد آلبی، میکا والتاری، عزرا پاوند، آلبرتو موراویا، ایناتسیو سیلونه، زاهاریا استانکو، ولادیمیر ناباکوف، آلکساندر سولژنیتسین (برندۀ ۱۹۷۰) و ... در نهایت نوبل به ساموئل بکت، نمایشنامه‌نویسِ تلخِ ایرلندی رسید. 🔹جالب اینکه ما هم نماینده‌ای در فهرست کاندیداهای نوبل ۱۹۶۹ داریم: محمدعلی جمالزاده. نامزدی جمالزاده از طرف ایرانشناس دانمارکی، یِس پیتر آسموسن بوده. از پروفسور آسموسن قبلاً کتابهای «ایرانشناسی در دانمارک»، «دیانت زرتشتی» (یکی از سه مقالۀ کتاب) و تصحیح مثنوی «جمشید و خورشید» سلمان ساوجی را خوانده‌ایم. جمالزاده دو نوبت دیگر هم کاندیدای نوبل ادبیات بوده. بار اول در ۱۹۶۵ ریچارد نلسون فرای، ایرانشناس معروف (همان که عید۹۳ درگذشت و آرزوی دفنش در کنار زاینده‌رود داستان شد) از هاروارد، اسم جمالزاده را به عنوان نامزد نوبل ادبیات ۱۹۶۵ پیشنهاد داد. آن سال میخاییل شولوخف برندۀ نوبل شد. دو سال بعد، احسان یارشاطر از دانشگاه تهران جمالزاده را برای نوبل ادبیات ۱۹۶۷ نامزد کرد که میگل آنخل آستوریاس برنده شد. خود جمالزاده (در «اسنادی از مشاهیر ادب معاصر ایران» جلد ۴، صفحات ۴۲۵ تا ۴۲۸) مدعی است شانس نوبل بردنش زیاد بوده ولی دربار پهلوی مانع برنده شدن او شده، چون از چهرۀ دیگری حمایت کرد (بسیج خلخالی که شعر معروف «نامه‌رسان نامۀ من دیر شد» از اوست). هرچند وجود اسامی بزرگی در کاندیداهای آن سال ادعای جمالزاده را زیر سوال می‌برد، اما به‌هرحال یادداشت جمالزاده و تفصیل ماجرا را می‌توانید اینجا بخوانید: https://t.me/ehsanname/5225 🔸برگردیم سراغ ماجرای نوبل ادبیات ۱۹۶۹ و انتخاب نهایی آن. طبق گزارش گاردین، آن سال اعضای آکادمی بین انتخاب ساموئل بکت و آندره مالرو اختلاف داشتند. چهار عضو آکادمی موافق بکت بودند و دو عضو دیگر مالرو را حمایت می‌کردند. ظاهراً سیمون دوبووار، بورخس، پابلو نرودا و گراهام گرین هم هر کدام طرفداری داشتند، اما بحث اصلی در مورد بکت بود. از لحاظِ سطح بحث داشته باشید که آندره اوسترلینگ، رئیس فرهنگستان سوئد جدی‌ترین مخالف بکت بود. او می‌گفت شک دارد «نوشته‌های منفی یا ماهیت نیهیلستی» آثارِ بکت با روح وصیت‌نامۀ آلفرد نوبل همخوانی داشته باشد. طبق وصیت آلفرد نوبل، نوبل ادبيات باید به «برجسته‌ترين اثری که در یک سال گذشته با رويكرد آرمان‌گرايانه نوشته شده» اهدا شود. اوسترلینگ می‌گفت ممکن است پشت «موتیف‌های یأس‌آور» بکت نوعی دفاع از انسانیت هم باشد؛ اما اغلب خوانندگانش «اثری هول‌آور را می‌خوانند که با ظرافت آدمی را تحقیر می‌کند». در مقابل مهم‌ترین حامی بکت، کارل راگنار گیرو بود که خودش هم کارگردان تئاتر بود و می‌گفت «دیدگاه سیاه» بکت بیانگر اندیشه منفی و نیهیلیسم نیست. بلکه «بکت انسانیت را همان‌طور که همه ما دیده‌ایم، در زمانه‌ای که تا ته پیمان‌شکنی‌ها رسیده، تصویر می‌کند» و به اعماق تباهی‌ها سرک می‌کشدف چون حتی انحا هم «امکان بازسازی» وجود دارد. 🔹در سال ۱۹۶۸ هم اوسترلینگ مانع نوبل گرفتن بکت شده و سعی کرده بود جایزه را به آندره مالرو بدهد که آن بار هم بقیه با او مخالفت کرده بودند و برای همین از باب نسوختنِ سیخ و کباب، جایزه نوبل را به یاسوناری کاواباتا ژاپنی داده بودند. اسنادی که سال پیش منتشر شد البته نشان داد که اول می‌خواستند نوبل را به یوکیو میشیما بدهند، اما چون دیدند او باز هم شانس برنده شدن دارد (میشیما آن زمان ۴۱سال داشت) گفتند کاواباتای (آن موقع) ۶۹ساله اولویت دارد. دست بر قضا، میشیما دو سال زودتر از کاواباتا مرد و در ۱۹۷۰ به سبک سامورایی‌ها، هاراگیری کرد. کاواباتا هم در ۱۹۷۲ با گذاشتن شلنگ گاز شهری در دهان خودکشی کرد تا معلوم شود نوبل چقدر «آمد» دارد! 🔸در زمان اهدای جایزه نوبل ادبیات ۱۹۶۹ رئیس فرهنگستان سوئد یعنی آندره اوسترلینگ سخنرانی نکرد و به جایش، گیرو سخنران مراسم بود. ساموئل بکت هم متقابلاً برای دریافت جایزه به استکهلم نرفت تا مثل بقیه برگزیدگان سخنرانی کند. اما خوبی‌اش این بود که ماجرای اختلاف میان هیأت داوران نیم قرن مثل یک راز مسکوت ماند؛ برخلاف امسال که اختلاف‌نظر در مورد تصمیم نوبل پیتر هاندکه باعث دو استعفا از طرف اعضای فرهنگستان شد. @ehsanname 🔻تصویر لوح نوبلِ ساموئل بکت
19 січ 2020, 06:52

📚شاهکارها از نگاه دیگر @ehsanname «همه غصه دارند. برف می‌بارد.» بر سر اینکه خلاصه کردن یک رمان کار درستی است یا نه، بین اهالی ادبیات اختلاف نظر هست. بازار کتاب اما کار خودش را می‌کند و طبق قاعدۀ اقتصاد، هر جا که تقاضایی باشد، عرضه هم صورت می‌گیرد. گاهی هم هست که یک طنزنویس می‌خواهد با همین خلاصه‌سازی شوخی کند و آن وقت کل دو جلد رمان عظیم «جنگ و صلح» می‌شود دو جمله: «همه غصه دارند. برف می‌بارد.» این، یک نمونه از کتاب «کلاسیک‌های خلاصه‌شده» جان اتکینسون است، باقی نمونه‌ها را ادامه بخوانید: bit.ly/2L8351n
19 січ 2020, 02:36

متن قصیدهٔ برف کمال‌الدین اصفهانی با توضیحات زنده‌یاد عبدالمحمد آیتی در کتاب بسیار خوب شکوه قصیده که به‌گزینی از قصاید سبک خراسانی در شعر فارسی است.
19 січ 2020, 01:09

صدا - شماره دو قصیدهٔ برف کمال‌الدین اصفهانی با صدای امیر خادم قصیدهٔ برف سرودهٔ کمال‌الدین اصفهانی، شاعر قرن هفتم، از شعرهای اجتماعی و بسیار زیبای ادبیات کهن فارسی است. @readingferdowsi
19 січ 2020, 01:05

📸 عکسی غریب از وضعیت نابسامان آرامگاه کمال‌الدین اسماعیل اصفهانی (ایسنا). کمال‌الدین اسماعیل (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) که در جریان حمله
📸 عکسی غریب از وضعیت نابسامان آرامگاه کمال‌الدین اسماعیل اصفهانی (ایسنا). کمال‌الدین اسماعیل (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) که در جریان حمله مغول کشته شد، یکی از بزرگترین شاعران و از نقاط تحول شعر فارسی است، جایی که شعر خراسانی به انتها می‌رسد و سبک عراقی شروع به فعالیت می‌کند. به خاطر ابتکارهای فراوان کمال در شعر به او لقب «خلّاق المعانی» داده‌اند و حافظ از دوستداران شعر او بود. مزار کمال در اصفهان، خیابان کمال است @ehsanname
18 січ 2020, 09:43

📚 پیشنهادهایی برای خواندن در پایان دهۀ ۲۰۱۰، منتقدان ماهنامۀ انترتینمنت ویکلی (Entertainment Weekly) داستان‌های برتر دهۀ دوم قرن ۲۱ را انتخاب کرده‌اند. از ۱۰ کتاب اول این فهرست (+) ۶ اثر به فارسی ترجمه شده که اینها هستند: @ehsanname 1️⃣ ملاقات با جوخۀ آدمکش (جنیفر ایگان، ترجمۀ فاطمه رحیمی بالایی، انتشارات نقش جهان) مجموعه ۱۳ داستان درهم‌تنیده از آدمهایی که همین‌طور که پیرتر می‌شوند زندگی‌شان وارد مسیرهایی عجیبتری می‌شود 2️⃣ زندگی پس از زندگی (کیت اتکینسون، ترجمۀ سعید کلاتی، نشر هیرمند / ترجمۀ دیگر هم دارد) دختری که چندین بار تا دم مرگ می‌رود اما در عین حال سرشار از امید به زندگی است، با مروری داستانی بر جنگ جهانی دوم 3️⃣ خروجی غربی (محسن حمید، ترجمۀ حسین حسنی، کتاب سده/ ترجمه‌های دیگر هم دارد) نویسندۀ پاکستانی‌الاصل اینجا داستان زوج جوانی را در یک شهر بی‌نام در خاورمیانه تعریف می‌کند که از جنگ و خشونت به اروپا پناه می‌برند، اما آنجا هم جایی ندارند 5️⃣ آوازاجساد بی‌گور (جزمین وارد، ترجمۀ سعید کلاتی، کتاب کوچه) زنی سیاهپوست با دو فرزندش برای برگرداندن همسر سفیدپوستش که تازه از زندان آزاد شده، راهی سفری می‌شوند که روایتی از تقابل نژادی می‌شود 6️⃣ ثروت مشترک (آن پچت، ترجمۀ امین باورصاد، نشر صدای معاصر) داستانی دربارۀ دو خانواده و شش بچه که با روایتی غیرخطی، سرگذشت آنها را بازگو می‌کند 7️⃣ ایستگاه ۱۱ (امیلی سنت جان مندل، ترجمۀ پگاه صمدزاده، نشر نیماژ) به خاطر نوعی ویروس آنفولانزا بیشتر جمعیت جهان نابود شده‌اند و حالا ۲۰سال بعد از فاجعه گروهی دارند سفر می‌کنند تا آثار شکسپیر را اجرا کنند... @ehsanname 📕قبلاً منتقدهای روزنامه گاردین هم فهرستی از بهترین رمان‌های قرن ۲۱ ارایه داده بود (+). دربارۀ آن فهرست هم می‌توانید اینجا بخوانید: https://t.me/ehsanname/5098
18 січ 2020, 10:34

💵 دوازدهمین حراج تهران عصر امروز (جمعه ۲۷ دی) برگزار شد. در این حراجی تصویری خیالی از شیخ ابوسعید ابوالخیر، اثر هوشنگ پزشک‌ن
💵 دوازدهمین حراج تهران عصر امروز (جمعه ۲۷ دی) برگزار شد. در این حراجی تصویری خیالی از شیخ ابوسعید ابوالخیر، اثر هوشنگ پزشک‌نیا (۱۳۵۱-۱۲۹۶) یکی از از معروفترین هنرمندان نسل اول مدرنیسم ایران، با قیمت ۱۵۰میلیون تومان به فروش رسید. قیمت فروش تابلوی پرتره #سهراب_سپهری اثر فرشید مثقالی (متولد ۱۳۲۲) تصویرگر معروف کتاب‌های کودک و نوجوان هم ۱۵۰میلیون تومان بود. رکورد حراج تهران، فروش یکی از تابلوهای نقاشیِ سهراب سپهری(در ایر۹۷) با ۵.۱میلیارد تومان است @ehsanname
17 січ 2020, 13:09

🔺یک نسخۀ قدیمی دیوان حافظ در آمستردام هلند کشف شد. این نسخه که سال ۸۶۷ قمری (۷۵ سال بعد از وفات حافظ) در بغداد کتابت شده، متعلق به آقای جعفر قاضی، ساکن مونیخ المان بود که بعد از درگذشت او در سال ۲۰۰۷ ناپدید شده و از همان زمان جستجوی پلیس آلمان برایش شروع شد. دیلی میل گزارشی از کشف این نسخه دارد و کاشف آن را «ایندیانا جونز دنیای هنر» معرفی کرده. نکتۀ جالب گزارش اینجاست که می‌گوید سازمان‌های اطلاعاتی ایران هم دنبال این دیوان بوده و می‌خواستند آن را به ایران برگردانند. ارزش این نسخه یک میلیون یورو تخمین زده می‌شود. بعضی از کانال‌های خبری، این نسخه خطی را قدیمی‌ترین نسخۀ دیوان حافظ معرفی کرده‌اند که درست نیست. استادِ مرحوم سلیم نیساری، که کپی این نسخه را در اختیار داشته و از آن در تصحیحش استفاده کرده، این نسخه را از لحاظ قدمت ۳۰مین نسخۀ دیوان حافظ می‌داند (کتاب «نسخه‌های خطی دیوان حافظ سده نهم» صفحه ۹۷-۹۸) @ehsanname
17 січ 2020, 10:02

▪️خبر بد برای فانتزی‌بازها: کریستوفر تالکین، پسر سومِ جی.آر.آر. تالکین، در ۹۵سالگی درگذشت. این پسر تالکین دنیای خیالی پدرش را
▪️خبر بد برای فانتزی‌بازها: کریستوفر تالکین، پسر سومِ جی.آر.آر. تالکین، در ۹۵سالگی درگذشت. این پسر تالکین دنیای خیالی پدرش را زنده نگه داشت و آثار زیادی از تالکین را کامل و چاپ کرد: «سیلماریلیون»، «قصه‌های ناتمام»، ۱۲جلد «تاریخ سرزمین میانه»، «فرزندان هورین»، «برن و لوتین» و «سقوط گاندولین». او اقتباس‌های سینمایی پیتر جکسن از آثار پدرش را دوست نداشت @ehsanname
17 січ 2020, 09:45

🔸دربارۀ مفهوم همدلی کتاب «ذهنِ کاملِ نو» نوشتۀ دانیل پینک، یکی از معروفترین چهره‌های مطرح در زمینۀ مدیریت است. این کتاب می‌گوید زمانه عوض شده است و جامعه جدید بشری از دورۀ شکوفایی فن‌آوری و اطلاعات، وارد دوران جدیدی شده که خودش نام آن را «عصر مفهومی» گذاشته. نویسنده می‌گوید شیوۀ کار و مدیریت و اصلاً زندگی در عصر جدید با دوران قبلی تفاوت دارد و بعد، شش مهارت برای روزگار جدید معرفی می‌کند. یکی از این مهارتها، طراحی (design) است. پینک می‌گوید نباید فقط به عملکرد فکر کنیم، چون امروزه تکنولوژی به حدی رسیده که همۀ فندک‌ها روشن می‌شوند و همۀ موبایل‌ها آنتن می‌دهند، پس باید به فکر طراحی بهتر بود. مهارت بعدی داستان‌سرایی (story) است. پینک می‌گوید همۀ کسانی که گوشی آیفون می‌خرند نمی‌توانند برای شما در مورد مقایسۀ مشخصات فنی آن با نمونه‌های دیگر حرف بزنند، اما می‌توانند چندتایی داستان از استیو جابز برایتان تعریف کنند. هم‌نوایی (symphony) و به هم مربوط کردن چیزهای به‌ظاهر نامربوط، یک مهارت دیگر برای این عصر است. درست مثل همین گوشی‌های همراه که دیگر صرفاً وسیلۀ برقراری تماس صوتی نیستند و انواع کارکردهای دیگر را هم دارند. توجه به بازی (play) و سرگرمی و همین‌طور معنا (meaning) دو مهارت دیگر است. کاری که تولیدکنندگان موبایل انجام می‌دهند، هم قابلیت بازی می‌گذارند و هم مفهومی ابداع می‌کنند که فلان محصول برای این دسته از آدمهاست. و بالاخره مهارت ششم، همدلی (emphaty) است که خیلی وقتها کمک‌کننده‌تر از منطقی بودن است. پینک می‌گوید در دنیای جدید همدلی دیگر یک فضیلت اخلاقی نیست، بلکه یک ضرورت است. آن هم نه تصور قدیمی که از همدلی داریم که شامل دلسوزی و تایید کلامیِ دیگری است، بلکه برای این کار باید از هر پنج مهارت دیگر هم استفاده کرد. مثلاً باید برایش طراحی درست داشت، داستان‌ها و روایت‎هایی برای این کار تدارک دید، همدلی را در هماهنگی و هم‌نوایی با کارهای دیگر انجام داد ... تا اینکه با مجموعه این کارها بشود موضوع را از دریچه چشم دیگری دید و بفهمیم طرف دقیقاً چی می‌گوید و چی می‌خواهد. غیر از این، هر کاری که باشد همدلی نیست و فقط ادای همدلی درآوردن است. @ehsanname
16 січ 2020, 09:43

▪️گفت: «از سردیِ دی فسرده، یاد آر». امروز امیرکاووس بالازاده، مدرس و منتقد تئاتر هم بعد از یک دوره بیماری درگذشت. از او چند کتاب خواندنی در زمینۀ اسطوره‌شناسی باقی مانده و یادهای خوب. یک کتاب هم هست با عنوان «پسر شهرزاد». مجموعه نامه‌هایی است که مرحوم مهدی آذریزدی، نویسندۀ سری کتابهای معروف «قصه‌های خوب برای بچه‎‌های خوب» خطاب به بالازاده نوشته بوده و بعد از درگذشتش، بالازاده آنها را همراه چند مقاله از آذریزدی کتاب کرده است. نامه‌هایی که از عشق دو خورۀ کتاب به خواندن و مطالعه می‌گوید. برای یادکرد این هر دو، بخشی از یکی از نامه‌ها را (از صفحات ۱۴۶ و ۱۴۷ «پسر شهرزاد») ببینید که در آن آذریزدی اول به بالازاده می‌گوید خودش را از عشق کتاب نجات بدهد و باز دست آخر هم توصیه‌اش به او در همین زمینه است: @ehsanname «... اشکال زندگی ما عادت به کتاب است که جابه‌جا شدن را مشکل می‌کند. محل اجاری یا رهنی زودی مدتش منقضی میشود و دوباره سر ماه باید احمال و اثقال کتابی را جمع و جور کنی و سه ماه دوباره در جای دیگر بساط را پهن کن یا بتوانی بنشینی و برای خودت عشق کنی. آن هم عشقی که طبیعی و عاقلانه نیست. خوشا به حال آنان که می‌توانند به زندگی واقعی برسند، گرچه معلوم نیست کدام درست‌تر است. مال بنده که دیگر ۷۵سالش گذشته و چیز قابلی باقی نمانده، اگر تا آخرش هم همین‌طور باشد، مهم نیست ولی شما جوانها باید همۀ عقل‌ها و تجربه‌ها را روی هم جمع کنید و ببینید چه جوری بهتر است، چون هیچ کس دو بار به این دنیا نمی‌آید و باید زندگی کرد وگرنه مایۀ غبن است. این را چند بار هم نقل کرده‌ام. یک وقتی که در چاپخانۀ علمی کار می‌کردم و روزهای برو برو کتاب‌های درسی صفاری-قربانی بود و همیشه حق‌التأليف آنها را طلبکار بودند، یک روز آقای قربانی گفت: امروز قدری پول می‌خواهم. گفتند: چه‌قدر؟ گفت: فلان قدر. یک دسته اسکناس صدی از صندوق درآوردند و دادند و گفتند: آقای قربانی، لطفا بشمارید که درست باشد. ایشان شروع کرد به شمردن. یک، دو، سه، چهار تا رسید به بیست و پنج و بیست و شش، آن وقت دسته اسکناس را گذاشت توی جیبش و گفت: تا اینجاش که درسته، لابد تا آخرش هم همین‌طوره! البته اگر دسته اسکناس کم باشد آخرش معلوم می‌شود، ولی حوصلۀ شمردن نداشت و به شوخی گذراند. حال من هم حالا مثل آن دسته اسکناس است، تا اینجاش که گذشته، لابد تا آخرش هم همین طور است و قدری بهتر یا بدترش می‌گذرد و تا وقتی این کتابهای لامصّب صاحاب دم دست هست، چندان احساس کسر و کمبود هم ندارم. کتاب فقط اینش خوب است که آدم را به دنیایی می‌برد که خود دنیا را می‌تواند فراموش کند و ظاهراً همۀ عشق‌ها همین‌طور است، چه عشق کفتربازی باشد یا جمع کردن کلکسیون تمبر و هزار مشغولیت دیگر. ... خیلی دلم برای همه چیز تنگ شده، برای شما، برای تهران، برای کتابفروشی‌های دست دوم، برای چیزهایی که سال‌ها می‌خواستیم و یک روز ناگهان روی بساطها پیدا می‌کردیم و عرش را سیر می‌کردیم و حالا حتی پشیمانی‌اش هم و خاطره‌اش هم شیرین است. الآن سی چهل‌تا کارتن تخم‌مرغی پر از مجله دارم که از وقتی به يزد آمده‌ام دیگر اندازه‌اش به هم خورد و ناقص مانده، ولی یادم است که دانه دانه‌اش را که می‌خریدم چه‌قدر ذوق می‌کردم و شب توی آن بالاخانه چه‌قدر خوشحال بودم که امروز فلان شمارۀ مجلۀ عهد بوق را توی زیرزمین [پاساژ] ایران‌زمین یا بالاخانۀ [کتابفروشی] اوستا پیدا کرده‌ام. یعنی آیا خوشی‌های زندگی همین است؟ نخیر، زندگی صحیح‌تر همان است که اکثریت مردم روزگار از اول تا آخر دنیا دارند و ما استثناهای قاعده بودیم. امیدوارم شما خود قاعده را زودتر پیدا کنید و خوش‌تر بگذرانید. یا در همین زمینۀ عوضیِ کتاب کاری بکنید و یادگارهای دل‌خوش‌کنکی بسازید که هم فال باشد، هم تماشا...» @ehsanname
15 січ 2020, 12:59

🔸سید‌احمدرضا طهوری، مدیر کتابفروشی طهوری به ایبنا گفته از شرایط حوزۀ نشر و کتاب‌ خسته‌ شده و می‌خواهد این کتابفروشی ۶۶ساله ر
🔸سید‌احمدرضا طهوری، مدیر کتابفروشی طهوری به ایبنا گفته از شرایط حوزۀ نشر و کتاب‌ خسته‌ شده و می‌خواهد این کتابفروشی ۶۶ساله را بفروشد. طهوری جزو معدود فروشگاه‌هایی است که فقط آثار مربوط به تاریخ و فرهنگ ایران را می‌فروشد و از کتابهای درسی و کمک‌درسی در آن خبری نیست. طهوری ناشر هم هست و آثار معروفی منتشر کرده که بعضی‌هایشان مثل «هشت کتاب» سهراب سپهری محبوبیت عمومی هم دارند. امیدواریم راه‌حلی برای حفظ این کتابفروشی قدیمی پیدا شود و باز هم ویترینِ کتابهای طهوری، در خیابان انقلاب نبش ۱۲فروردین، نمایۀ بهترین آثار فرهنگی ما باقی بماند @ehsanname
15 січ 2020, 12:16