Peshrawcpiran

ادامه بیانیه هفته صد‌وچهل‌ویکم: اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در روز سه‌شنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۵، در هفته صد و چهل و یکم این کارزار، در ۶۶ زندان زیر در اعتصاب غذا به سر می‌برند: زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزل‌حصار(واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایران‌شهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه‌سرا، زندان دره‌شهر ایلام و زندان مشکین‌شهر. هفته صدو‌چهل‌ویکم سه‌شنبه ۱۴مهر ۱۴۰۵ #کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صد و چهل و یکم در ۶۶ زندان 🔴 اعدام، ابزار سرکوب است؛ با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» همراه شویم در آستانه روز جهانی علیه مجازات اعدام، بار دیگر تأکید می‌کنیم که مجازات اعدام، نقض بنیادین حق حیات و مصداق قتل حکومتی است. این مجازات نه‌تنها حقی را برای قربانیان احیا نمی‌کند، بلکه در حکومت‌های استبدادی نظیر ایران، به ابزاری برای ایجاد وحشت، خاموش کردن اعتراضات و سرکوب مخالفان تبدیل شده است. ایران رکورددار اعدام در جهان است. بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، حکومت ایران در سال ۲۰۲۵ دست‌کم ۲۱۵۹ نفر را اعدام کرده و بالاترین آمار ثبت‌شده اعدام در جهان را به خود اختصاص داده است. امروز نیز دستگاه اعدام در ایران، در کنار بازداشت، شکنجه، ناپدیدسازی قهری و اعترافات اجباری، رکن جدایی‌ناپذیری از ماشین سرکوب حاکمیت است. در روزهای اخیر و در شصت‌وسومین اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، بیانیه‌ای مشترک از سوی ۴۶ کشور در محکومیت استفاده فزاینده حکومت ایران از مجازات اعدام، به‌ویژه علیه معترضان، صادر شد. این کشورها نسبت به اعدام معترضان و صدور احکام اعدام برای شمار دیگری از بازداشت‌شدگان، از جمله زنان و جوانان، ابراز نگرانی شدید کردند. خانم مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، با استقبال از این بیانیه مشترک، در ماه‌های اخیر بارها ابعاد مختلف ماشین سرکوب و اعدام در ایران را برجسته کرده است؛ از ابراز نگرانی درباره اعدام کسانی که در کودکی محکوم شدند تا استفاده از شکنجه و اعترافات اجباری، فقدان دادرسی عادلانه و استفاده از اتهامات امنیتی علیه معترضان. بر اساس آمار و گزارش‌های رسیده به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، طی هفته گذشته (از سه‌شنبه ۷ مهر تا دوشنبه ۱۳ مهر)، دست‌کم ۲۲ نفر اعدام شده‌اند. در میان اعدام‌شدگان، پنج تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات به نام‌های علی همتی و مجید نیک‌اندیش از مشهد، سیاوش جمشیدی خیرآبادی از شهرکرد، و علی‌رضا سپاهی و علی‌رضا رئیسی از اصفهان قرار داشته‌اند. اعدام این افراد در شرایطی که اعتراضات و نارضایتی عمومی در جامعه گسترش یافته، بار دیگر نشان می‌دهد که دستگاه سرکوبِ ولایت فقیه تلاش می‌کند با ایجاد رعب و وحشت و برپا کردن چوبه‌های دار، سدّی در برابر خیزش و اعتراضات مردم ایجاد کند؛ اما تجربه سال‌های گذشته ثابت کرده است که اعدام نمی‌تواند خشم و خواست آزادی‌خواهی مردم را خاموش کند. هم‌زمان، روند صدور احکام اعدام برای بازداشت‌شدگان اعتراضات همچنان ادامه دارد. از جمله گزارش شده است که برای محمدامین ماندنی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات در زندان تهران بزرگ و نیز برای سیروان شعبانی و هم‌پرونده‌های او، مهدی نامی، مسعود توشمالانی و خسرو محمدی‌نیا در زندان قزل‌حصار، احکام اعدام صادر شده است. این احکام باید فوراً لغو شوند و جان همه محکومان به اعدام، به‌ ویژه زندانیان سیاسی و معترضان بازداشتی، در برابر خطر اجرای حکم حفظ شود. ما بر این باوریم که دیکتاتوری حاکم بر ایران با تشدید اعدام‌ها می‌کوشد فضای جامعه را امنیتی و مردم را مرعوب کند؛ اما در برابر این سیاست، مقاومت و همبستگی اجتماعی روزبه‌روز در حال گسترش است. کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» صدای زندانیانی است که پشت دیوارهای بلند زندان، در برابر ماشین مرگ ایستاده‌اند؛ صدای خانواده‌هایی است که عزیزانشان را در آستانه نابودی می‌بینند و صدای مردمی است که حق زندگی، آزادی، برابری و کرامت انسانی را فریاد می‌زنند. از تمامی مردم ایران، خانواده‌های دادخواه، زندانیان، فعالان مدنی و حقوق بشری و همه مخالفان مجازات اعدام در داخل و خارج کشور می‌خواهیم از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» حمایت کنند تا همگی علیه اعدام متحد شویم. اجازه ندهیم چوبه‌های دار، ابزاری برای خاموش کردن صدای جامعه شوند. ادامه در پست پایین ⬇️

راهی نیست؛ یا سوسیالیسم یا بربریت «ایلان ماسک مخترع نیست، سرمایه‌گذار است.» این مضمون یکی از محورهای ترانه «Elon Musk» اثر کارسی بلانتون، آهنگساز و خواننده آمریکایی است. بلانتون در این ترانه، ایلان ماسک را نه به‌عنوان نابغه‌ای که گویا به‌تنهایی خالق فناوری‌های بزرگ است، بلکه به‌عنوان نمادی از قدرت سرمایه و تمرکز ثروت در دست میلیاردرها به تصویر می‌کشد. او در ترانه‌اش ماسک را سرمایه‌داری با «ذهنی معمولی» توصیف می‌کند و با اشاره به ثروت خانوادگی و جایگاه طبقاتی او، این پرسش را پیش می‌کشد که چگونه تمرکز سرمایه می‌تواند به تمرکز قدرت سیاسی نیز منجر شود؛ تا جایی که صاحبان ثروت قادر می‌شوند بر قوانین و سیاستمداران نفوذ بگذارند. اما مضمون ترانه فراتر از نقد شخص ایلان ماسک است. مسئله اصلی، نقد نظامی است که امکان انباشت چنین ثروت و قدرت عظیمی را در دست اقلیتی کوچک فراهم می‌کند، در حالی که تولید واقعی ثروت اجتماعی بر دوش میلیون‌ها کارگر و مزدبگیر قرار دارد. بلانتون این تقابل را با عبارتی روشن بیان می‌کند: «سوسیالیسم یا بربریت». از این منظر، ایلان ماسک تنها یک فرد نیست؛ او در این ترانه به نمادی از طبقه‌ای تبدیل می‌شود که قدرت اقتصادی آن می‌تواند به قدرت سیاسی و اجتماعی بدل شود. بنابراین مسئله بر سر انتخاب میان این یا آن میلیاردر نیست؛ مسئله بر سر دو افق اجتماعی متفاوت است: جامعه‌ای که ثروت و قدرت در دست اقلیتی از صاحبان سرمایه متمرکز می‌شود، یا جامعه‌ای که تولیدکنندگان واقعی ثروت، یعنی کارگران و اکثریت مردم، بر سرنوشت اقتصادی و اجتماعی خود کنترل داشته باشند. منبع: کارسی بلانتون، ترانه «Elon Musk»، آلبوم The R حزب کمونیست ایران سه شنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۵ ۶ اکتبر ۲۰۲۶ t.me/peshrawcpiran fb.com/peshrawcpiran instagram.com/peshrawcpiran1

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» که اکنون وارد یکصد و چهلمین هفته خود شده است، در بیش از ۶۶ زندان کشور ادامه دارد و زندانیان با اعتصاب غذا و مقاومت جمعی، هر هفته علیه حکم مرگ و سیاست اعدام جمهوری اسلامی اعتراض می‌کنند. تداوم و گسترش این حرکت، آن هم از درون زندان‌ها و در شرایطی که خود زندانیان با خطر اعدام روبه‌رو هستند، نمونه‌ای برجسته از مقاومت در برابر ماشین سرکوب است. ما ضمن اعلام همبستگی کامل با زندانیان اعتصابی و خانواده‌های آنان، از همه نیروهای آزادی‌خواه، برابری‌طلب و مبارز می‌خواهیم از این کارزار و تمامی تلاش‌ها برای توقف اعدام‌ها حمایت کنند. لغو اعدام باید به یکی از مطالبات مشترک جنبش کارگری و همه جنبش‌های آزادی‌خواه و برابری‌طلب تبدیل شود. کارگران، زنان، جوانان، دانشجویان، معلمان، بازنشستگان، و همه انسان‌های آزادی‌خواه و برابری‌طلب در ایران منافع مشترکی در مقابله با سیاست ارعاب و سرکوب دارند. هر اعدام باید با اعتراض روبه‌رو شود. هر حکم اعدام باید به موضوع مقاومت و اعتراض عمومی تبدیل گردد. دفاع از جان یک زندانی، دفاع از فردی جدا از جامعه نیست؛ دفاع از حق جامعه در برابر قدرتی است که می‌خواهد با کشتن و ارعاب، خود را حفظ کند. مبارزه علیه مجازات اعدام و مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی هر دو بخشی ناگسستنی از مبارزه علیه رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی و برای آزادی، برابری و رهایی اجتماعی می باشد. ما از همه تشکلهای کارگری، احزاب و سازمان‌های چپ، مترقی و آزادی‌خواه و نهادها و افراد مدافع حقوق انسان در سراسر جهان می‌خواهیم در برابر موج اعدام‌های جمهوری اسلامی سکوت نکنند و برای توقف فوری اجرای احکام اعدام و آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی، فشار و اعتراض بین‌المللی را گسترش دهند. شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست ضمن محکوم کردن قاطعانه تمامی اعدام‌ها و احکام اعدام در ایران و حمایت همه جانبه از کارزار 'سه‌شنبه‌های نه به اعدام'، بر خواست‌های زیر تأکید می‌کند: توقف فوری تمامی اعدام‌ها، لغو بی قید و شرط مجازات اعدام! آزادی بدون قید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی! سرنگون باد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی! زنده باد آزادی، زند باد سوسیالیسم! شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست دوشنبه سیزده مهر ۱۴۰٥ برابر با پنجم اکتبر ۲۰۲۵ امضاها: اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری- حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت سایت شورای همکاری : www.shorah.org تلگرام شورای همکاری : https://t.me/+9ysZiE_6mkZjZDZk ایمیل شورای همکاری: shorahamkary@gmail.com تلویزیون آلترناتیو شورایی : https://www.youtube.com/@alternativeshora فیس‌بووک شورای همکاری : https://www.facebook.com/profile.php?id=100054674178718

بیانیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست به مناسبت ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه برای لغو مجازات اعدام اعدام، قتل عمد دولتی است و باید برچیده شود! در آستانه ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه برای لغو مجازات اعدام، رژیم اسلامی سرمایه داری در ایران همچنان به گسترش ماشین سرکوب، زندان، شکنجه و اعدام ادامه می‌دهد. در شرایطی که بحران اقتصادی و اجتماعی، فقر و گرانی، بیکاری، کاهش قدرت خرید، فروپاشی بخش‌هایی از خدمات عمومی و تخریب محیط زیست زندگی میلیون‌ها انسان را دشوارتر کرده و سایه جنگ و تحولات پرتنش منطقه‌ای بر جامعه سنگینی می‌کند، جمهوری اسلامی بیش از پیش به اعدام و سرکوب به‌عنوان ابزار ارعاب و بقای سیاسی خود متوسل شده است. جمهوری اسلامی در پی هر خیزش انقلابی امواج بگیر و ببند و شکنجه و اعدام معترضین را با سبعیت هر چه تمامتر تشدید نموده است. در جریان خیزش دی ماه ١٤٠٤ رژیم هزاران معترض را بخاک و خون کشید و پس از سرکوب خونین آن جنبش، ٩١٦ نفرازمعترضین و سایر زندانیان را را اعدام و گزارشها حاکی از آنست که حدود صد نفراز معترضین در سیاهچالهای رژیم با خطر اعدام مواجه هستند. جمهوری اسلامی تنها در یک ماه گذشته دست کم ٧٠ نفر را اعدام نمود. این اقدامات جنایتکارانه را رژیم در سایه جنگ ارتجاعی با دولتهای آمریکا و اسرائیل و با تشدید فضای امنیتی و سرکوب همه جانبه بر جامعه تحمیل نموده است. از نخستین روزهای استقرار جمهوری اسلامی اعدام یکی از ارکان بقای این رژیم آدمکش بوده است. اما امروز، در شرایط تشدید بحران‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و گسترش نارضایتی در جامعه، مجازات مرگ بیش از هر زمان دیگری به ابزار مستقیم سرکوب مخالفان سیاسی، معترضان، کارگران، فرودستان جامعه و همچنین قربانیان نظم موجود تبدیل شده است. جمهوری اسلامی با صدور و اجرای احکام اعدام می‌کوشد هزینه اعتراض و مقاومت را بالا ببرد، فضای ترس و ارعاب ایجاد کند و جامعه‌ای را که بیش از پیش از ترس حکومت عبور کرده است، به عقب براند. اعدام، در هر شکل و با هر عنوانی، قتل عمد دولتی است. هیچ حکومتی حق ندارد جان انسان‌ها را بگیرد و هیچ قانون، مذهب یا دستگاه قضایی نمی‌تواند این حق را به حکومت‌ها اعطا کند. مجازات اعدام نه عدالت است و نه راهی برای حل معضلات اجتماعی. اعدام، حذف فیزیکی انسان به دست دولت و استفاده از قدرت سیاسی برای گرفتن جان اوست. همچنان که امروزه ثابت شده است، اعدام پاسخ به جرم و معضلات عدیده اجتماعی نیست؛ بخشی از سیاست سرکوب است. اعدام، علت‌های اجتماعی جرم را از میان نمی‌برد. با کشتن یک انسان، فقر از میان نمی‌رود، نابرابری پایان نمی‌یابد، تبعیض برچیده نمی‌شود و شرایطی که جرم و آسیب اجتماعی را بازتولید می‌کنند تغییر نمی‌کنند. اعدام در بهترین حالت معلول را هدف قرار می‌دهد و علت را دست‌نخورده باقی می‌گذارد. در جمهوری اسلامی، اعدام تنها مجازاتی در برابر یک جرم نیست؛ به یک سیاست حکومتی تبدیل شده است. اتهامات امنیتی و سیاسی، اعترافات اجباری، شکنجه، دادگاه‌های غیرعلنی و محروم کردن متهمان از حق برخورداری از وکیل انتخابی، بارها در پرونده‌های زندانیان سیاسی و عقیدتی به کار گرفته شده است. اما مسئله اعدام تنها به زندانیان سیاسی محدود نمی‌شود. بخش بزرگی از محکومان به اعدام از میان فرودستان، حاشیه‌نشینان و انسان‌هایی هستند که در متن جامعه‌ای سرشار از فقر، محرومیت، نابرابری و بی‌حقوقی زندگی می‌کنند و از امکانات برابر برای دفاع از خود برخوردار نیستند. انسان‌ها ذاتاً مجرم و بزهکار به دنیا نمی‌آیند. جرم و آسیب‌های اجتماعی در خلأ شکل نمی‌گیرند. فقر، محرومیت، تبعیض، بی‌حقوقی، نابرابری و مناسبات اجتماعی حاکم در تولید و بازتولید بسیاری از این آسیب‌ها نقش دارند. نمی‌توان شرایط اجتماعی را نادیده گرفت، تمام مسئولیت یک معضل اجتماعی را به فرد نسبت داد و سپس همان فرد را به نام دفاع از جامعه به قتل رساند. از این رو، مبارزه علیه اعدام تنها دفاعی انتزاعی از «حق حیات» نیست؛ بخشی از مبارزه برای ایجاد جامعه‌ای است که در آن انسان‌ها از فقر، استثمار، تبعیض و بی‌حقوقی رها باشند و هیچ دولتی حق نداشته باشد جان انسان را وسیله حفظ قدرت خود قرار دهد. گسترش اعدام‌ها را نمی‌توان از بحران عمیق جمهوری اسلامی جدا کرد. حکومتی که با بحران اقتصادی، نارضایتی گسترده اجتماعی، بی‌اعتمادی عمومی، فشارهای سیاسی و بین‌المللی و بحران مشروعیت روبه‌روست، بیش از پیش به ابزارهای سرکوب متوسل می‌شود. جمهوری اسلامی می‌خواهد با تداوم جنایتکارانه اعدامها، توده های کارگر، زحمتکش، آزادیخواه و معترض را بترساند؛ با قتل یک زندانی، صدای اعتراض یک جامعه را خاموش کند؛ و با تبدیل زندان و اعدام به واقعیتی روزمره، مردم را از مبارزه برای تغییر شرایط زندگی خود منصرف سازد.

#سخن_روز تشدید جنگ حوثی‌ها و دولت عربستان و پیامدهای ویرانگر آن بر زندگی مردم یمن بدنبال حملات نظامی حوثی‌های یمن در ۱۲ شهریور و تصرف بندر استراتژیک "مُخا" در امتداد بندر "حدیده"، جبهه دیگری از جنگ در منطقه گشوده شده است. این حملات پس از آن آغاز شد که سپاه پاسداران جمهوری اسلامی، تهدید کرد در صورت ادامه محاصره دریایی بنادر جنوب ایران از جانب آمریکا که صادرات نفت و واردات را مختل کرده است، تنگه باب‌المندب نیز ناامن خواهد شد. بدیهی است سپاه پاسداران با اتکا به حوثی‌های یمن بعنوانبخشی از نیروهای محور مقاومت و با هزینه گزاف جانی و مالی مردم ستمدیده این کشور می‌خواهد تنگه باب‌المندب را ناامن سازد و از این حربه هم برای بالا بردن توان چانه‌زنی در مذاکره با دولت ترامپ جهت تثبیت برداشت خود از نتایج تاکنونی جنگ استفاده کند. حوثی‌ها بدنبال تصرف "مُخا"، به حملات خود به مناطق جنوبی تر در امتداد ساحل غربی یمن ادامه دادند و بخشهای دیگری را نیز به تصرف خود درآوردند و در ادامه با هدف تصرف شهر "تَعز" سومین شهر مهم یمن و به امید کنترل کامل تنگه "باب المندب" که گذرگاه مهمی برای کشتیرانی میان آسیا و اروپا است به حملات خود ادامه داده‌اند. علاوه برآن روز جمعه ۱۰ مهر حوثی‌ها با حملات موشکی و پهبادی مقر فرماندهی نیروهای ائتلاف به رهبری عربستان در شهر عدن را نیز مورد حمله قرار دادند. این درگیریهای نظامی با نیروهای دولت یمن که تحت حمایت عربستان سعودی هستند، همچنان ادامه دارد و در حال گسترش است و دولت عربستان سعودی نیز مستقیمأ علیه حوثی‌ها وارد جنگ شده است. روز شنبه ۱۱ مهرماه رسانه‌های حوثی‌ها از حملات هوایی و توپخانه‌ای شدید عربستان سعودی به صنعا پایتخت یمن و به استان صعده (زادگاه رهبران حوثی‌ها) در شمال یمن، خبردادند. این بمبارانها در حالی انجام می‌شود که هفته گذشته دولت عربستان سعودی اعلام کرد که حوثی‌ها با ۶ موشک بالستیک به شهرها و زیرساختهای انرژی و تأسیسات آرامکو در این کشور حمله کرده‌اند. نیروهای مسلح دولت یمن، مسئولیت حملات هوایی روز شنبه به صنعا پایتخت حوثی‌ها را برعهده گرفتند. شاهدان عینی در صنعا نیز می‌گوینددر این روز شش حمله هوایی برفراز کاخ ریاست جمهوری و چند حمله نیز به جنوب صنعا انجام گرفته است و هواپیماها تا مدتها بر فراز صنعا در پرواز بودند. ادامه سخن روز در لینک زیر https://tinyurl.com/4a54ap6p حزب کمونیست ایران https://cpiran.org https://komala.co

بیانیه اتحاد بازنشستگان به‌مناسبت ۵ اکتبر، روز جهانی معلم شصت سال پس از تعهد جهانی، معلم ما چه جایگاهی دارد؟ 🖌پنجم اکتبر ۲۰۲۶، روز جهانی معلم، مناسبتی نمادین نیست که معلمان را با الفاظ و کلام‌درمانی تهی و بی‌خاصیت تقدیر کنیم تا سالی دیگر و مناسبتی دیگر. امسال شصتمین سالگرد توصیه‌نامه مشترک سازمان بین‌المللی کار (ilo) و یونسکو درباره جایگاه معلمان است؛ سندی که بر حقوق، امنیت شغلی، شرایط مناسب کار، استقلال حرفه‌ای، مشارکت معلمان در سیاست‌گذاری آموزشی، گفت‌وگوی اجتماعی و حق چانه‌زنی جمعی تأکید دارد. شصت سال پس از تصویب آن، بخش مهمی از این اصول هنوز در بسیاری از نقاط جهان تحقق نیافته است، در ایران که علاوه بر آن، هر معلمی که جرات و جسارت به خرج دهد و همین حقوق پذیرفته شده را بخواهد با داغ و درفش و اخراج و تعلیق نیز مواجه می‌شود. به هر حال، این مناسبت پرسشی بنیادی‌تر را پیش می‌کشد: اگر قرار است معلم صدای خود را داشته باشد، چه کسی باید آن را بشنود؟ معلم را نمی‌توان در کلاس به پرسشگری و تفکر انتقادی دعوت کرد و در بیرون از کلاس از او انتظار سکوت و تبعیت داشت. نمی‌توان از آموزش انسان آزاد سخن گفت، اما خودِ معلم را از استقلال حرفه‌ای، تشکل‌یابی مستقل و مشارکت در تصمیم‌هایی که مستقیماً بر آموزش اثر می‌گذارند محروم کرد. مدرسه‌ای که در آن معلم صرفاً مجری دستورهای از بالا باشد، نمی‌تواند به معنای واقعی کلمه مدرسه‌ای برای آزادی و اندیشیدن باشد. صدای معلم فقط صدای مطالبه افزایش حقوق نیست؛ هرچند معیشت و امنیت شغلی، پیش‌شرط ابتدایی حفظ شأن حرفه‌ای اوست. صدای معلم، صدای اعتراض به طبقاتی‌شدن آموزش، خصوصی‌سازی و کالایی‌شدن دانش، تبعیض آموزشی، فرسودگی نظام عمومی آموزش و تحمیل سیاست‌هایی است که بدون مشارکت خود معلمان بر آنان تحمیل می‌شود. معلم می‌خواهد در مورد حرفه‌ای که تمام عمرِ خود را در آن سپری کرده، صاحب نظر و صاحب حق باشد. از همین‌جاست که مسئله تشکل‌یابی مستقل اهمیت پیدا می‌کند. گفتگوی اجتماعی زمانی معنا دارد که طرف‌های گفت‌وگو استقلال داشته باشند. نمی‌توان از «مشارکت معلمان» سخن گفت و در همان حال صدای مستقل آنان را تحمل نکرد. تشکل صنفی مستقل تهدید آموزش نیست؛ یکی از پیش‌شرط‌های اصلاح و دموکراتیک‌شدن آن است. این مسئله در مورد زنان معلم نیز معنای ویژه‌ای دارد. وقتی زنان اکثریت بزرگی از نیروی معلمی را تشکیل می‌دهند، هر سخن جدی درباره جایگاه معلمان ناگزیر باید با مسئله تبعیض جنسیتی، امنیت، دستمزد برابر و حق مشارکت آنان درتصمیم‌گیری پیوند بخورد. ارتقای جایگاه معلم بدون برابری جنسیتی ناقص خواهد بود. شصت سال پس از توصیه‌نامه ۱۹۶۶، شاید مهم‌ترین درس آن این باشد که آموزش را نمی‌توان با بخشنامه و دستور از بالا نجات داد. آموزش به معلمانی نیاز دارد که از امنیت، شأن، استقلال و امکان سازمان‌یابی برخوردار باشند؛ دانش‌آموزانی که حق پرسش داشته باشند؛ و مدرسه‌ای که در آن گفتگو جای فرمانبری کور را بگیرد. روز جهانی معلم  روز ستایش معلم نیست؛ روز یادآوری حقوق اوست. اگر قرار است فردایی باشد، باید از همین امروز به کسانی که قرار است نسل آینده را آموزش دهند، حق سخن گفتن، حق تشکل‌یابی و حق مشارکت در ساختن آینده‌ی آموزش را داد. آموزش آزاد از معلم آزاد آغاز می‌شود؛ و معلم آزاد، معلمی است که صدایش شنیده می‌شود.

#ارسالی تحصن اعتراضی در واکنش به احکام انضباطی در اعتراض به روند غیرقانونی و برخوردهای انضباطی اخیر، از جمله پرونده‌سازی علیه دانشجویان، ممنوع‌الورود کردن دانشجویان و صدور احکام محرومیت از تحصیل، ما دانشجویان دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، نسبت به این روند اعتراض خود را اعلام می‌کنیم. در برابر برخوردهای غیرقانونی و تضییع حقوق دانشجویان سکوت نخواهیم کرد و خواستار توقف فوری این روند، لغو محدودیت‌های اعمال‌شده و رعایت حقوق قانونی و دانشگاهی دانشجویان هستیم. فردا سه‌شنبه، ساعت ۱۲:۳۰ | لابی دانشکده برق

محمد دارکش، جامعه‌شناس و پژوهشگر اجتماعی در گفت‌وگو با «قلمرو رفاه»: پولی برای آموزش نمی‌ماند ▪️ محمد دارکش با انتقاد از تکوین سازوکارهای پولی‌سازی آموزش، یادآور شد که اولین و مهم‌ترین اهرمی که باعث پولی‌سازی آموزش شده، کاهش مستمر تعهدات دولت در آموزش است. دارکش برای ملموس‌سازی دیدگاه خود به سهم آموزش از بودجه، استناد کرد: سهم آموزش و پرورش از بودجه عمومی دولت از چیزی نزدیک به ۲۰ درصد در دهه ۱۳۷۰، به کمتر از ۱۰ درصد در دهه ۱۳۹۰ و ۹.۸ درصد در دهه ۱۴۰۰ رسید. دارکش تاکید کرد که همین بودجه نیز به میزان ۹۸ درصد سهم هزینه‎‌های پرسنلی آموزش و پرورش می‌شود؛ نتیجه این‌که پولی برای کیفیت بخشی آموزشی و عدالت آموزشی نمی‌ماند. 🔺بخش اول این گفت‌وگو را اینجا ببینید. 🔺بخش دوم این گفت‌وگو را اینجا ببینید. 📌@ghalamro_refah بازنشر حزب کمونیست ایران دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ ۵ اکتبر ۲۰۲۶ t.me/peshrawcpiran fb.com/peshrawcpiran instagram.com/peshrawcpiran1

زنان، کارگران، معلمان، بازنشستگان، دانشجویان، خانواده‌های دادخواه، زندانیان سیاسی و جنبش‌های اعتراضی در سراسر ایران، هر یک به شکلی در برابر سیاست سرکوب و ارعاب جمهوری اسلامی ایستاده‌اند. شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان، در روز جهانی مبارزه علیه مجازات اعدام، همبستگی خود را با خانواده‌های اعدام‌شدگان، خانواده‌های زندانیان محکوم به مرگ، زندانیان سیاسی و همه کسانی که در ایران و جهان علیه مجازات اعدام مبارزه می‌کنند، اعلام می‌کند. ما همه نیروهای آزادی‌خواه و برابری‌طلب، نیروهای چپ و سوسیالیست، تشکل‌های کارگری و زنان، نهادهای مدافع حقوق انسانی و افکار عمومی مترقی در ایران و جهان را فرامی‌خوانیم که برای متوقف کردن ماشین اعدام جمهوری #اسلامی، مبارزه و فشار گسترده‌تر و متحدانه‌تری را سازمان دهند. ما خواهان توقف فوری اجرای تمامی احکام اعدام، لغو کامل و بی‌قیدوشرط مجازات اعدام، لغو احکام اعدام تمامی زندانیان محکوم به مرگ، آزادی فوری و بی‌قیدوشرط زندانیان سیاسی و عقیدتی، پایان دادن به شکنجه، اعترافات اجباری، محاکمات ناعادلانه و سرکوب سیاسی و اجتماعی هستیم. مبارزه علیه اعدام، مبارزه برای دفاع از حق #زندگی و کرامت انسانی است. #جامعه‌ای آزاد و برابر را نمی‌توان بر چوبه‌های دار، زندان، شکنجه و سرکوب بنا کرد. برای برچیدن بساط اعدام باید مبارزه کرد؛ همان‌گونه که برای آزادی، برابری و رهایی از #ستم و #استثمار باید مبارزه کرد. نه به شکنجه و زندان سیاسی! نه به اعدام؛ زنده باد مبارزه برای آزادی و برابری! شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶

نه به اعدام؛ نه به قتل عمد سازمان‌یافته دولتی! اطلاعیه شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان به مناسبت ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه علیه مجازات اعدام دهم اکتبر، روز جهانی مبارزه علیه مجازات اعدام، فرصتی است تا بار دیگر صدای اعتراض خود را علیه یکی از خشن‌ترین و غیرانسانی‌ترین اشکال خشونت دولتی بلند کنیم و بر خواست لغو کامل و بی‌قیدوشرط مجازات اعدام تأکید کنیم. شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان، در کنار همه انسان‌های آزادی‌خواه و برابری‌طلب و همه کسانی که برای لغو مجازات اعدام مبارزه می‌کنند، با صراحت اعلام می‌کند: ما مخالف #اعدام، در هر شکل و به دست هر حکومتی هستیم. اعدام عدالت نیست؛ اعدام، قتل عمد سازمان‌یافته و قانونی‌شده توسط دولت است. جمهوری اسلامی از همان آغاز حاکمیت خود، اعدام را نه فقط به‌عنوان یک مجازات، بلکه به‌مثابه ابزاری برای ایجاد رعب و وحشت، حذف مخالفان و سرکوب اعتراضات و مبارزات اجتماعی به‌کار گرفته است. از اعدام گسترده مخالفان سیاسی در دهه ۶۰ و کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ تا اعدام معترضان جنبش‌های اعتراضی سال‌های اخیر، طناب دار همواره یکی از ابزارهای سرکوب و بقای جمهوری اسلامی بوده است. در سال‌های اخیر ابعاد اعدام در ایران بار دیگر به شکلی هولناک افزایش یافته است. بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، در سال ۲۰۲۵ دست‌کم ۲۱۵۹ نفر در ایران اعدام شدند؛ رقمی بیش از دو برابر سال قبل. از میان اعدام‌شدگان، دست‌کم ۹۹۸ نفر به اتهامات مرتبط با مواد مخدر و دست‌کم ۶۱ زن بوده‌اند. این کشتار در سال ۲۰۲۶ نیز ادامه یافته و گزارش‌های نهادهای حقوق بشری از صدها اعدام از آغاز سال تاکنون حکایت دارند. صدور و اجرای احکام اعدام در شرایطی که بسیاری از متهمان از ابتدایی‌ترین حقوق یک دادرسی عادلانه محروم هستند و گزارش‌های متعددی از شکنجه و اعترافات اجباری وجود دارد، نشان می‌دهد که اعدام همچنان بخشی از سیاست سازمان‌یافته جمهوری اسلامی برای ایجاد ترس و خاموش کردن جامعه است. مردم کردستان تجربه‌ای طولانی و خونین از سیاست سرکوب و اعدام جمهوری اسلامی دارند. طی بیش از چهار دهه، فعالان سیاسی، معترضان و شهروندان کرد با بازداشت، شکنجه، زندان‌های طولانی‌مدت و احکام اعدام روبه‌رو بوده‌اند. اتهاماتی همچون «محاربه»، «بغی» و «افساد فی الارض» بارها به ابزاری برای صدور احکام سنگین و مرگ علیه مخالفان و فعالان سیاسی تبدیل شده‌اند. اما تاریخ مبارزات مردم کردستان نشان داده است که زندان، شکنجه و اعدام نتوانسته و نخواهد توانست مبارزه برای آزادی و برابری را خاموش کند. هیچ طناب داری نمی‌تواند خواست آزادی و برابری را به دار بکشد. مخالفت ما با اعدام تنها به اعدام زندانیان سیاسی محدود نمی‌شود. بخش بزرگی از کسانی که به چوبه‌های دار سپرده می‌شوند، از محروم‌ترین بخش‌های جامعه‌اند؛ انسان‌هایی که فقر، بیکاری، اعتیاد، نابرابری و محرومیت اجتماعی بخشی از شرایط زندگی آنان بوده است. حکومتی که خود مسئول گسترش فقر، نابرابری و بی‌حقوقی در جامعه است، به‌جای از میان بردن ریشه‌های اجتماعی جرم، قربانیان همین مناسبات را به پای چوبه دار می‌فرستد. ما تأکید می‌کنیم: حق زندگی، حق همه انسان‌هاست. هیچ دولت، دادگاه، مذهب یا دستگاه قدرتی نباید اختیار گرفتن جان انسان‌ها را داشته باشد. در برابر گسترش ماشین اعدام جمهوری اسلامی، مقاومت علیه اعدام تنها در بیرون از زندان‌ها جریان ندارد. یکی از برجسته‌ترین جلوه‌های این مبارزه، کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» است که از درون زندان‌های جمهوری اسلامی شکل گرفته است. زندانیان شرکت‌کننده در این کارزار، با وجود فشارها، تهدیدها و محدودیت‌های امنیتی، هر سه‌شنبه با اعتصاب غذا علیه صدور و اجرای احکام اعدام اعتراض می‌کنند. این حرکت از سال ۲۰۲۴ آغاز شده و به‌تدریج به ده‌ها زندان در نقاط مختلف ایران گسترش یافته است. این زندانیان، در شرایطی که خود زیر فشار دستگاه سرکوب و بعضاً در معرض احکام سنگین و اعدام قرار دارند، با اعتصاب غذای هفتگی خود صدای «نه به اعدام» را از پشت دیوارهای زندان به جامعه رسانده‌اند. گسترش این کارزار نشان می‌دهد که حتی زندان، تهدید و سرکوب نیز نتوانسته است مقاومت در برابر ماشین اعدام را خاموش کند. شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست در کردستان از مبارزه زندانیان و کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» حمایت می‌کند و همه نیروهای آزادی‌خواه، جنبش‌های اجتماعی، تشکل‌های کارگری، زنان، دانشجویان و مردم مبارز را فرامی‌‌خواند که صدای این زندانیان را تقویت کنند و مبارزه برای توقف اعدام‌ها را به مبارزه‌ای هرچه گسترده‌تر و سراسری تبدیل کنند. مبارزه علیه مجازات اعدام بخشی جدایی‌ناپذیر از مبارزه گسترده مردم ایران برای آزادی، برابری و یک زندگی انسانی است.

افزایش دوباره قیمت برنج؛ رشد ۵ تا ۶ درصدی در چند روز 📍 دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ بررسی‌های میدانی از بازار مواد غذایی حاکی از آن است که قیمت انواع برنج در روزهای اخیر بار دیگر افزایش یافته و بهای برخی ارقام حدود ۵ تا ۶ درصد بالا رفته است. فعالان بازار می‌گویند این افزایش در شرایطی رخ داده که برنج پیش از این نیز به یکی از اقلام گران سبد غذایی خانوار تبدیل شده و افزایش دوباره قیمت آن، فشار بیشتری بر قدرت خرید مردم وارد می‌کند. وقتی قیمت مواد غذایی پی‌درپی بالا می‌رود اما دستمزد و مستمری از این افزایش‌ها عقب می‌ماند، نتیجه روشن است: سفره کارگران، بازنشستگان و خانواده‌های کم‌درآمد کوچک‌تر می‌شود. دستمزد و مستمری باید متناسب با هزینه واقعی زندگی افزایش یابد. حزب کمونیست ایران دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ ۵ اکتبر ۲۰۲۶ t.me/peshrawcpiran fb.com/peshrawcpiran instagram.com/peshrawcpiran1

افزایش دوباره قیمت برنج؛ رشد ۵ تا ۶ درصدی در چند روز 📍 دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ بررسی‌های میدانی از بازار مواد غذایی حاکی از آن است که قیمت انواع برنج در روزهای اخیر بار دیگر افزایش یافته و بهای برخی ارقام حدود ۵ تا ۶ درصد بالا رفته است. فعالان بازار می‌گویند این افزایش در شرایطی رخ داده که برنج پیش از این نیز به یکی از اقلام گران سبد غذایی خانوار تبدیل شده و افزایش دوباره قیمت آن، فشار بیشتری بر قدرت خرید مردم وارد می‌کند. وقتی قیمت مواد غذایی پی‌درپی بالا می‌رود اما دستمزد و مستمری از این افزایش‌ها عقب می‌ماند، نتیجه روشن است: سفره کارگران، بازنشستگان و خانواده‌های کم‌درآمد کوچک‌تر می‌شود. دستمزد و مستمری باید متناسب با هزینه واقعی زندگی افزایش یابد. حزب کمونیست ایران دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ ۵ اکتبر ۲۰۲۶ t.me/peshrawcpiran fb.com/peshrawcpiran instagram.com/peshrawcpiran1

تجمع اعتراضی بازنشستگان مخابرات سنندج؛ ادامه دوشنبه‌های اعتراضی 📍 سنندج | دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ بازنشستگان مخابرات سنندج امروز در ادامه دوشنبه‌های اعتراضی تجمع کردند و بار دیگر نسبت به پرداخت‌نشدن مطالبات، اجرا نشدن کامل آیین‌نامه ۸۹/۲۴ و وضعیت نامناسب بیمه تکمیلی اعتراض کردند. بازنشستگان همچنین به عملی‌نشدن وعده‌های مدیرعامل درباره پرداخت کامل مطالبات از سوی سهامداران عمده، از جمله ستاد اجرایی فرمان امام و کنسرسیوم اعتماد مبین، و بی‌توجهی نهادهای نظارتی اعتراض داشتند. تداوم دوشنبه‌های اعتراضی نشان می‌دهد بازنشستگان دیگر به وعده‌های تکراری رضایت نمی‌دهند. پرداخت مطالبات، اجرای کامل تعهدات و برخورداری از مستمری و خدمات درمانی مناسب، حق بازنشستگانی است که حاصل سال‌ها کار خود را مطالبه می‌کنند. حزب کمونیست ایران دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ ۵ اکتبر ۲۰۲۶ t.me/peshrawcpiran fb.com/peshrawcpiran instagram.com/peshrawcpiran1

راهپیمایی و تجمع بازنشستگان مخابرات در تهران؛ اعتراضات همزمان در چندین استان 📍 تهران | دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ بازنشستگان مخابرات امروز با برگزاری راهپیمایی و تجمع اعتراضی مقابل وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، بار دیگر مطالبات معیشتی و صنفی خود را مطرح کردند و نسبت به عملکرد مدیریت شرکت مخابرات و سهامداران عمده آن، از جمله ستاد اجرایی فرمان امام و بنیاد تعاون سپاه اعتراض کردند. این تجمع همزمان با اعتراض بازنشستگان مخابرات در شهرها و استان‌های مختلف، از جمله گیلان، خوزستان، اصفهان، کرمانشاه، بیجار و سنندج برگزار شد. بازنشستگان بر اجرای کامل آیین‌نامه ۸۹/۲۴، پرداخت مطالبات معوق، بهبود بیمه و خدمات درمانی و اجرای تعهدات رفاهی تأکید دارند. همزمانی اعتراض‌ها در چندین استان نشان می‌دهد مطالبات بازنشستگان مخابرات از سطح اعتراض‌های پراکنده و محلی فراتر رفته است. آنان پس از سال‌ها کار، خواهان اجرای تعهداتی هستند که هزینه آن را از دستمزد و حق بیمه خود پرداخته‌اند. حزب کمونیست ایران دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ ۵ اکتبر ۲۰۲۶ t.me/peshrawcpiran fb.com/peshrawcpiran instagram.com/peshrawcpiran1